Η φωνή της αντικειμενικότητας

«Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί του…». Θα μπορούσε πηγή έμπνευσης του Λουκιανού Κηλαηδόνη να ήταν η φωνή του Αντώνη κι όχι του Γιάννη. Ή, και του Πυλιαρού, αλλά και του Διακογιάννη. Εκπληκτικές, μοναδικές, ανεπανάληπτες οι περιγραφές και των δύο κορυφαίων σχολιαστών της ΕΡΤ εκείνης της εποχής. Μιας μακρινής, ρομαντικής και αξέχαστης εποχής. Οπως και οι «θεϊκές» φωνές τους. Φωνές που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στις μνήμες των φιλάθλων και που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή.

«Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι». Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ήταν η γλυκιά συνήθεια το απομεσήμερο της Κυριακής, όταν όλοι οι ενήλικοι της μικρής μας πόλης και η πιτσιρικαρία μαζεύονταν στα καφενεία για να παρακολουθήσουν από τα ερτζιανά τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις. Ο Γιανναράκος και ο Φώσκολος (από τους πρώτους που θυμάμαι), ο Βασίλης Γεωργίου (με τη μυθική περιγραφή του ευρωπαϊκού τελικού μπάσκετ το ’68, με θριαμβεύτρια την ΑΕΚ στο Καλλιμάρμαρο), ο Αντώνης Πυλιαρός, ο Γιώργος Πολυχρονίου είναι κάποιοι από τους μεγάλους του παρελθόντος που με τις συγκλονιστικές περιγραφές τους «μας ένωναν και μας δονούσαν».

«Πω πω, γουστάρω να βλέπω κασκόλ, να βλέπω σημαίες, να μπαίνουνε γκολ…». Και ξεκίναγε το ταξίδι στα ερτζιανά με οδηγό τον Αντώνη.

«Φίλοι φίλαθλοι ακροατές…». Η απαλή, ήρεμη σαν χάδι, βελούδινη φωνή του πλημμύριζε το είναι μας. Μας μεθούσε και μας απογείωνε σε κόσμους ονειρεμένους, σε γήπεδα και αγωνιστικούς χώρους που δεν ξανάδε μάτι ανθρώπου. Ο Παπαϊωάννου, ο Μποτίνος, ο Σιδέρης, ο Νεστορίδης, ο Χάιτας, ο Δομάζος και όλοι οι άσοι του ελληνικού ποδοσφαίρου αποκτούσαν διαστάσεις γιγάντων.

Ο Αντώνης Πυλιαρός. Συγκλονιστικός και ανεπανάληπτος στις περιγραφές, χωρίς υπερβολές και άναρθρες ανούσιες κραυγές, αν και φανατικός οπαδός, ισορροπούσε με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς ταλαντεύσεις στο τεντωμένο σχοινί της αντικειμενικότητας.

Ηταν ένα κρύο κυριακάτικο πρωινό τον Γενάρη του 1980 που ταξίδευα με πτήση της Ολυμπιακής από την Αθήνα για τη Θεσσαλονίκη. Πήγαινα για τη μετάδοση ενός αγώνα του ΠΑΟΚ για το κρατικό ραδιόφωνο. Λίγο μετά την απογείωση και για να ξεπεράσω τον φόβο της πτήσης με αεροπλάνο, έπιασα τη κουβέντα με τον διπλανό μου. Στην αρχή διστακτικά και με μισόλογα, αποκάλυψα τον λόγο του ταξιδιού μου στη Θεσσαλονίκη. Για τον ίδιο λόγο, όπως μου αποκάλυψε, ταξίδευε κι εκείνος. Κι άρχισε να σχολιάζει την τρέχουσα ποδοσφαιρική πραγματικότητα, να μιλάει για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Αρη και τις άλλες ελληνικές ομάδες. Τον άκουγα στην αρχή με προσοχή και στη συνέχεια με δέος. Με είχε συνεπάρει ο ήχος της φωνής του. Εκλεισα τα μάτια για λίγο. Εικόνες από το χωριό, με τους φίλους στο μικρό καφενεδάκι μπροστά από το τεραστίων διαστάσεων ράδιο του κυρ Παναγιώτη, περνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από την οθόνη του μυαλού μου. Και ο ήχος. Η φωνή τού εκφωνητή. Ο Αντώνης Πυλιαρός καθόταν δίπλα μου. Συνταξιδεύαμε για τη Θεσσαλονίκη. Για τον ίδιο σκοπό. Τη μετάδοση ενός αγώνα. Από διαφορετικά γήπεδα. Αν θυμάμαι καλά, ο Αντώνης ήταν για μια μετάδοση του Αρη. Από την ίδια ραδιοφωνική συχνότητα. Αυτή του κρατικού ραδιοφώνου. Το όνειρό μου είχε γίνει πραγματικότητα.

Ηταν η πρώτη φορά που συνάντησα το ίνδαλμά μου, τον μετέπειτα μέντορά μου. Τα χρόνια που ακολούθησαν τον συναντούσα στους διαδρόμους του Ραδιομεγάρου, σε γραφεία, στα στούντιο της ΕΡΑ. Κυρίως όμως τον συναντούσα τις Κυριακές στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις, σε διαφορετικούς χώρους – γήπεδα, αλλά στο ίδιο ραδιοφωνικό μέσο, στην ίδια εκπομπή. Τη θρυλική εκπομπή «Μικρόφωνο στα γήπεδα», συνεπαρμένος από το δέος και νιώθοντας την ανατριχίλα που ένιωθα μαθητής του Γυμνασίου στην όμορφη γενέτειρά μου μπροστά στο ράδιο του κυρ Παναγιώτη του καφετζή.

Ηταν η απαλή, μελωδική, βελούδινη φωνή του Αντώνη Πυλιαρού που μεγάλωσε γενιές και γενιές φιλάθλων. Υπήρξε φανατικός οπαδός, αλλά ουδέποτε ο φανατισμός και ο χουλιγκανισμός πέρασαν μέσα από τις μεταδόσεις του. Μακριά από λεκτικούς χαρακτηρισμούς και ακρότητες και με σεβασμό στον κάθε ακροατή, ο Αντώνης Πυλιαρός περιέγραφε με το ίδιο απαράμιλλο πάθος τις επιτυχίες όλων των ομάδων. «Οι ακροατές έχουν δικαίωμα στην αντικειμενική ενημέρωση. Και ακροατές μας είναι από όλο το φάσμα του ποδοσφαίρου. Δεν επιτρέπεται να συμπεριφερόμαστε ως φανατικοί οπαδοί αποθεώνοντας μόνο τους παίκτες της ομάδας μας και απαξιώνοντας τους παίκτες των άλλων ομάδων. Οφείλουμε να σεβόμαστε τους αντιπάλους και αν χρειάζεται να ασκούμε αυστηρή αλλά και εποικοδομητική κριτική στους δικούς μας. Γιατί μόνο σεβόμενος τους αντιπάλους μπορείς με καθαρή καρδιά και ανοιχτό μυαλό να αξιολογήσεις την ομάδα της καρδιάς σου» έλεγε ο Αντώνης Πυλιαρός.

Και οι περιγραφές του απέπνεαν σεβασμό για όλες τις ομάδες και όλους τους παίκτες. Αποθέωνε με το ίδιο πάθος και αγκάλιαζε με την ίδια αγάπη τον Δεληκάρη με τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου με τον Γραμμό ή τον Γιούτσο. Ο Αντώνης Πυλιαρός για μας, τους σχολιαστές της αμέσως επόμενης γενιάς, ήταν ο δάσκαλος και ο «φάρος» για να παραμείνουμε ζωντανοί επιπλέοντας στη φουρτουνιασμένη θάλασσα του χουλιγκανισμού και της ποδοσφαιρικής χυδαιότητας που κυριαρχεί στις τάξεις του ποδοσφαίρου στις ημέρες μας.

Αρχίζει το ματς, κανείς μην κουνιέται, σωπάστε, αρχίζει το ματς. Πω πω, γουστάρω να βλέπω κασκόλ, να βλέπω σημαίες, να μπαίνουνε γκολ. Πώς μας ενώνει και πώς μας δονεί του Πυλιαρού η φωνή.

Ο Μιλτιάδης Παναγιωτόπουλος είναι δημοσιογράφος, επί σειρά ετών στέλεχος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης