Λεωφόρος {LF}των όχι {LF}αδιάφορων βλεμμάτων

Εχουν ένα καλό τα Χριστούγεννα. Οι γιορτές. Περπατάς στους δρόμους, αντικρίζεις τα μπαλκόνια και αφουγκράζεσαι τι κρύβεται πίσω από τον κάθε στολισμό.

Γιατί τα λαμπιόνια «μιλούν». Είτε σε λεωφόρο βρίσκεσαι, είτε σε στενοσόκακα, κάνεις γοητευτικές στάσεις και αισθάνεσαι τα σημάδια τους να σηματοδοτούν στιγμές από τη ζωή σου. Αυτοί οι χρωματιστοί δρόμοι κάτι έχουν να πουν. Αν πιστέψεις στα λόγια τους, μπορεί να γίνουν μονομιάς λεωφόροι. Ορισμένοι στα όρια του κιτς, ψιθυρίζουν αρκετά για την ταυτότητα όσων κρέμασαν τα φωτιστικά σώματα. Αλλοι, επέλεξαν στολισμούς προκειμένου να δείξουν μια ελιτίστικη ταυτότητα (τρομάρα τους!) ή να ομολογήσουν τη… δηθενιά τους. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί. Ο χριστουγεννιάτικος στολισμός ενιότε είναι και ταξικός! ‘Η μάλλον, συχνά πυκνά αποδεικνύεται τέτοιος. Ανάλογα με το «μέσα», διαλέγεις το «έξω». Η αισθητική δεν είναι για όλους η ίδια. Ορισμένοι την αντιλαμβάνονται αλλιώς, άλλοι πάλι προτιμούν να κάνουν μπούγιο και ντόρο με όσα κρεμούν στην πρόσοψη του σπιτιού τους.

Και φτάσαμε στο προκείμενο: τούτες τις γιορτές η Βασιλίσσης Σοφίας απέκτησε ένα νόημα στις κουβέντες μας. Δεν ήταν πια η λεωφόρος των αδιάφορων βλεμμάτων. Ο ρηξικέλευθος στολισμός της, εκεί στις αρχές του Δεκεμβρίου, σήκωσε ένα τσουνάμι συζητήσεων, αντεγκλήσεων, μονομαχιών στο πέλαγος των social media. Ενα Ιδρυμα υιοθέτησε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας και αποφάσισε να καταθέσει τη δική του άποψη. Σωστή ή λάθος, έπιασε τόπο. Υπό την έννοια, ότι όπως και μια κακή διαφήμιση, ακούστηκε στα πέρατα της Ελλάδας. Δεν είναι μυστικό ότι πολλοί κοιτούσαν την πρεσβεία της Γαλλίας, τη φωτισμένη με μπλε, άσπρες και κόκκινες γραμμές, περισσότερο όμως έστρεφαν ψηλά το βλέμμα τους ώστε να δουν τα εναλλασσόμενα φωτεινά σώματα στο κεφάλι τους. Μια γέφυρα φωτεινή που ναι, δεν παρέπεμπε σε γιορτές και σίγουρα όχι σε Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά, ασφαλώς όμως ελάχιστα απαρατήρητη πέρασε. Ενας αταίριαστος στη συνείδησή μας φωτεινός συγχρονισμός ήταν πάνω μας και καθώς άναβε το κίτρινο πίσω από το πράσινο και μετά το μπλε, ένιωθες πως επρόκειτο για σκάλα και τα σκαλιά της ήταν γεμάτα αμφιβολία για το αποτέλεσμα. Μια αβέβαια στην αρχή επιλογή που η πλειονότητα των κατοίκων της πρωτεύουσας την αφόρισε μονομιάς, δίχως να περιμένει το αποτέλεσμα και κυρίως χωρίς να θέλει να ξεκολλήσει από τα εορταστικά στερεότυπα γενιών και γενιών, αυτά που θέλουν στις άκρες του δρόμου κολώνες με αγγελάκια, κεριά και για γαρνίρισμα μια θεόρατη φάτνη.

Οποιος έχει δει θέατρο, προφανώς και συμφωνεί ότι πρόκειται για κάτι που οι νέοι το ονομάζουν «προχώ». Τη βλέπεις, θέλεις να την εξηγήσεις, άλλοτε την καταλαβαίνεις και στο φινάλε φεύγεις με τον προβληματισμό αν ήταν ή όχι του γούστου ή της νοοτροπίας σου. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον επίμαχο φωτισμό – δεν θα μπορούσε να γίνει άλλωστε κάτι διαφορετικό. Το αν έγινε η Αθήνα όμοια με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δύσκολο να το πει κάποιος.

Ανοιξε όμως μια κουβέντα. Και τώρα που κλείνει η εορταστική περίοδος, αξίζει να τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας για το μέλλον. Που ίσως είναι του χρόνου τέτοια εποχή, ίσως και νωρίτερα. Αλλά όσοι περπάτησαν στη Βασιλίσσης Σοφίας, όσοι οδήγησαν κάτω από ένα κύμα με συνεχή κίνηση, δεν μπορεί: θα ένιωσαν την αιώρα των συναισθημάτων να πηγαίνει και να έρχεται! Εστω κι αν σχοινοβατούσε ανάμεσα στο πολύ μοντέρνο και στο κιτς…