Η νέα δεκαετία {LF}ως πεδίο πολιτικής σύγκρουσης

Η νέα δεκαετία βρίσκει τη χώρα εκτός Μνημονίων και με μία οικονομία που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να βγάλει από την ύφεση. Αλλά και μία κοινωνία καθημαγμένη από τη δεκαετή κρίση, όπου οι πιο πολλοί ακόμη τα βγάζουν πέρα δύσκολα. Η ΝΔ κατάφερε να χρησιμοποιήσει τον θυμό και την ελπίδα, των μεσοστρωμάτων και όχι μόνον, για να επιστρέψει στην εξουσία, με έναν ηγέτη μάλιστα που θέλει να αυτοπαρουσιάζεται ως μεταρρυθμιστής. Οι μεταρρυθμίσεις όμως αυτές αποτελούν αντιμεταρρύθμιση, αντίθετη στα συμφέροντα των πολλών.

Στο επίπεδο της οικονομίας συνιστούν ένα αμάλγαμα αφενός της παραδοσιακής πελατειακής αντίληψης για ανάπτυξη μέσω ειδικών σχέσεων με επιλεγμένους εκλεκτούς και αφετέρου νεοφιλελεύθερων πολιτικών, υπό το πρίσμα μάλιστα της ειδικής οπτικής του ΔΝΤ για τη χώρα. (Θυμίζω ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι η Ελλάδα, ανήκοντας στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής, θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της με μείωση μισθών και ευελιξία της αγοράς εργασίας). Συνεπάγονται την επιστροφή σε ένα παραγωγικό μοντέλο φτωχό σε γνώση, χαμηλής προστιθέμενης αξίας, με ανάπτυξη ενδοστρεφή και αποσπασματική, βασισμένη στην οικοδομή, σε πρώτες ύλες ή προϊόντα χαμηλής προστιθέμενης αξίας και όχι στη γνώση και στην καινοτομία.

Στο επίπεδο των θεσμών χαρακτηρίζεται από ένα πάντρεμα αταβιστικών αντιλήψεων της εγχώριας Ακροδεξιάς και ενός πιθηκισμού ιδεών της Alt-Right και του «ακραίου κέντρου». Η στρατηγική νόμου και τάξης δεν συνιστά μόνο ατζέντα αντιπερισπασμού από τα μείζονα και ουσιώδη, αλλά κυρίως προσπάθεια αναδιαμόρφωσης της κοινωνικής συνείδησης, ώστε να θεωρηθεί ως αναγκαία προϋπόθεση της ευημερίας ο περιορισμός των δικαιωμάτων, όχι μόνον των εργασιακών αλλά και όσων σχετίζονται με τις πολιτικές ελευθερίες. Η χειραγώγηση των συνδικάτων και των αποφάσεων για απεργία και ο προαναγγελθείς περιορισμός της ελευθερίας των συναθροίσεων είναι τα πιο χαρακτηριστικά, αλλά σε καμία περίπτωση τα μόνα παραδείγματα της τάσης αυτής. Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον «μεταδημοκρατίας», με την κοινοβουλευτική δημοκρατία να λειτουργεί κανονικά, αλλά με τον τόπο λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων μακριά από κάθε μορφής πολιτικής λογοδοσίας.

Η  νέα δεκαετία, συνεπώς, συνιστά ένα πεδίο μάχης για τη διαμόρφωση της νέας κανονικότητας με ανάλογη ιστορική σημασία με αυτές του 1960 και του 1980 του προηγούμενου αιώνα. Η μάχη αυτή δεν θα κριθεί μόνον από τη διαφαινόμενη ήδη διάψευση προγραμματικών υποσχέσεων της κυβέρνησης, όπως του στόχου για ανάπτυξη 4%, θεμέλιου λίθου του οικονομικού της προγράμματος, ή την αθέτηση της αύξησης του κατώτατου μισθού, αλλά από το ποια συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων θα κερδίσει την ηγεμονία.

– Θα επικρατήσει ο συνασπισμός της παραδοσιακής Δεξιάς με το ακραίο Κέντρο, ή το μέτωπο της προοδευτικής συμμαχίας της Αριστεράς με το σύνολο των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της κοινωνίας μας;

Το αν θα έχουμε μια καλύτερη χρονιά και μία καλύτερη δεκαετία, από εμάς εξαρτάται.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι βουλευτής Β1 Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ