Το δημογραφικό ως ηθικολογία

Η επιστολή που έστειλε ο Αδωνις Γεωργιάδης (φωτογραφία) στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο της «Lifo», με αφορμή την κριτική που του ασκήθηκε για ένα τουίτ με το οποίο ο υπουργός Ανάπτυξης έθετε θέμα ηθικής νομιμοποίησης των αμβλώσεων, δεν ήταν ψύχραιμη – κι η ηθικολογία στην πολιτική συσκοτίζει, αποπροσανατολίζει και φανατίζει. Παρουσιάζοντας μάλιστα ως συναφές θέμα το δημογραφικό, ο υπουργός αυθαιρετεί και ηθικολογεί διπλά.

Οντως, η Ελλάδα, όπως και όλη η Ευρώπη, αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Αλλά δεν θεωρώ επιχείρημα ότι «ο πρώην πρόεδρος της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ είχε πει, ως γνωστόν, ότι τις ελληνοτουρκικές διαφορές θα τις λύσει το δημογραφικό» – «το ‘χε πει και ο Σπινόζα, η ζωή δεν είναι πόζα», που λέει και το τραγούδι. Το πιθανότερο είναι ότι ο Οζάλ είχε κάνει αυτή την εκτίμηση για το ελληνικό δημογραφικό όταν έμαθε ότι κατά τον Σπινόζα η ζωή δεν είναι πόζα. Είναι εύκολο να βάζουμε στο στόμα «προαιώνιων εχθρών» μεγάλες κοινοτοπίες και ακόμα πιο εύκολο είναι να φορτώνουμε τη δημόσια συζήτηση με στερεότυπα. Αλλά έτσι δεν κερδίζει η δημόσια συζήτηση ούτε φωτίζουμε το πρόβλημα.

Ο υπουργός ισχυρίζεται ότι το δημογραφικό αντιμετωπίζεται με την επιδότηση των γεννήσεων (που επιμένει να τις βλέπει αντιστικτικά με το δικαίωμα στην άμβλωση). Με δεδομένη την έξοδο μεγάλου αριθμού παραγωγικών πολιτών, οι οποίοι αναζητούν καλύτερες συνθήκες σε χώρες όπου μπορούν να τους δοθούν, το δημογραφικό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αντιμετωπίζεται μόνο με την εγκατάσταση ξένων στη χώρα, με την προσθήκη παραγωγικών δυνάμεων στον εθνικό κορμό. Συνέβη τη δεκαετία του 1990 με τους μετανάστες από την Αλβανία, οι οποίοι συνέβαλαν στην οικονομία, κάνοντας κυρίως δουλειές που οι Ελληνες αρνούνταν να κάνουν. Θα μπορούσε να συμβεί και τώρα – είναι όντως πιο δύσκολο, επειδή δομές υποδοχής και μόνιμης ένταξης προσφύγων ή μεταναστών ουσιαστικά  δεν υπάρχουν, και ένας μόνο λόγος είναι η αποφυγή μοντέλων πολυπολιτισμικότητας και η ελλειμματική βούληση πολλών κυρίως μουσουλμάνων να ενσωματωθούν στην κυρίαρχη κουλτούρα.

Αυτά είναι θέματα για εμπνευσμένους πολιτικούς. Οχι για ηθικολόγους.