Ο υπέρτατος ηγέτης

Εάν βάλει κάποιος σε ένα ιντερνετικό ψαχτήρι τη φράση «Best player of all time in Euroleague» το πιθανότερο είναι η οθόνη του υπολογιστή του να γεμίσει με φωτογραφίες του Βασίλη Σπανούλη να βομβαρδίζει τα αντίπαλα καλάθια.

Πρόκειται για τον παίκτη που άλλαξε σε τέτοιο βαθμό μια ομάδα, που δεν έχει προηγούμενο.

Ενας παίκτης παγκόσμιας κλάσης, καταλύτης σε κρίσιμα παιχνίδια που κρίνουν τίτλους και με επιτεύγματα που ξεπερνούν πολλές φορές τη φαντασία.

Είναι ο παίκτης που άφησε το αποτύπωμά του φαρδύ πλατύ σε αυτή τη δεκαετία, οδεύοντας προς το φινάλε της μυθικής του καριέρας (έχει ακόμα δρόμο).

Δεν είναι τυχαίο ότι τα κατορθώματά του είχαν αρχίσει από την περασμένη δεκαετία, καθώς είχε μεγαλουργήσει και με τον Παναθηναϊκό αλλά και με την Εθνική Ελλάδας στο έπος της Σαϊτάμα το 2006 και τη νίκη επι των ΗΠΑ στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και έναν χρόνο νωρίτερα με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ στο Βελιγράδι.

Πλησιάζοντας στο φινάλε της προηγούμενης δεκαετίας, ο Σπανούλης αναδείχθηκε MVP του πιο δύσκολου φάιναλ φορ της ιστορίας, του 2009 στο Βερολίνο οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στον τίτλο.  Ξεχωρίζοντας μάλιστα δίπλα σε δύο συμπαίκτες του, επίσης μυθικές μορφές της Ευρωλίγκας: τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, ενώ ήταν υπό τις οδηγίες του κορυφαίου προπονητή όλων των εποχών του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Η απόφαση και η αποθέωση

Παρά το γεγονός ότι βρισκόταν ανάμεσα στους κορυφαίους δεν δίστασε να πάρει μια απόφαση που πολλοί λίγοι θα έπαιρναν. Να φύγει από τη σιγουριά των τίτλων, των διακρίσεων και των επιτυχιών που είχε στον Παναθηναϊκό και να πάει στον αιώνιο αντίπαλο, τον Ολυμπιακό (των αδελφών Αγγελόπουλων που έκαναν τη μαγική κίνηση) για να τον κάνει πρώτο σε Ευρώπη και Ελλάδα.

Και ήταν αυτή η κίνησή του που σημάδεψε το ευρωπαϊκό μπάσκετ και όχι μόνο στη χαραυγή της δεκαετίας που τώρα φτάνει στο τέλος της καθώς στον Ολυμπιακό πήγε το καλοκαίρι του 2010.

Χρειάστηκε μόλις έναν χρόνο προσαρμογής για να πάρει τους Ερυθρόλευκους του Ντούσαν Ιβκοβιτς από το χέρι και να τους οδηγήσει στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Στην Πόλη το 2012 ήταν αυτός που έδωσε την κορυφαία ασίστ στην καριέρα του στον κολλητό του Γιώργο Πρίντεζη για να «γραφτεί» με το περίφημο πεταχτάρι η πιο επική κατάκτηση Ευρωλίγκας όλων των εποχών με ανατροπή από το -19 της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και στη νίκη με 62-61.

Στην Ελλάδα, στο φινάλε της θητείας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό και των περισσότερων μεγάλων παικτών των Πρασίνων, έφερε ξανά τον τίτλο στον Πειραιά ύστερα από 15 χρόνια.

Στο Λονδίνο ένα χρόνο αργότερα μέσα σε ένα ημίχρονο (το δεύτερο) πέτυχε έξι τρίποντα στον τελικό με τη Ρεάλ και ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα έκανε το back to back στους τίτλους της Ευρωλίγκας.

Οδήγησε τους Πειραιώτες σε άλλους δύο τελικούς Ευρωλίγκας (2015, 2017) με εκπληκτικά παιχνίδια ιδιαίτερα στους ημιτελικούς με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Και σε άλλα δύο πρωταθλήματα, με το έπος του 2016 να μην έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν: ένας και μόνο παίκτης να κρίνει τους δύο πιο κρίσιμους τελικούς με buzzer beater τρίποντο στην έδρα του αντιπάλου, του Παναθηναϊκού (και ενώ ήταν κορυφαίος και στον τρίτο τελικό).

Αυτό μάλιστα το τρίποντο που έκρινε το πρωτάθλημα το επιχείρησε μπροστά στον καλύτερο αμυντικό όλων των εποχών, τον Δημήτρη Διαμαντίδη στο φινάλε της καριέρας του!

Πλέον σπάει όλα τα ρεκόρ στην Ευρωλίγκα και γνωρίζει την αποθέωση από φίλους αλλά και αντιπάλους.