Κανόνια γάλακτος

Βούτυρο ή κανόνια; Το γνωστό ρητορικό και επί της ουσίας, ας επιτραπεί ο χαρακτηρισμός, βλακώδες παραπλανητικό αυτό ερώτημα, κυριαρχεί εκ νέου τις τελευταίες ημέρες στη δημόσια συζήτηση. Σε μια στιγμή που ο καθένας μπορεί διά γυμνού οφθαλμού να διαπιστώσει ότι αν αδρανήσουν πραγματικά τα – πάσης μορφής – κανόνια όχι βούτυρο δεν θα μείνει αλλά ενδεχομένως ούτε και μερικοί τόποι στους οποίους παράγεται το καλύτερο από αυτό. Επίσης, μπορεί να διαπιστώσει ότι η καθημερινά όλο και πιο επιθετική Τουρκία δεν ασχολείται με τέτοια διλήμματα: το τι κάνει με το βούτυρό της είναι άδηλο, αν και με τέτοια διάσημα γλυκά ταψιού στην Κωνσταντινούπολη, όλο και κάτι θα ξέρει να κάνει. Ομως, το τι κάνει με τα κανόνια της το γνωρίζουμε πολύ καλά: η Τουρκία ολοκληρώνει σύντομα και με πολύ μεγάλη επιτυχία το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα της ιστορίας της με έμφαση στη θάλασσα και στον αέρα. Πρόγραμμα που καλό θα ήταν να το μελετήσουν λίγο οι εδώ φανατικοί του βουτύρου και να κατανοήσουν το αυτονόητο: ότι δεν εξοπλίζεται με τέτοιον τρόπο απλώς για να περνάει η ώρα. Εχει λόγους που το κάνει. Και η στρατιωτική αμφισβήτηση της ελληνικής επικράτειας είναι διακηρυγμένα ο σημαντικότερος και πιο σταθερός εξ αυτών.

Η Τουρκία επέφερε ήδη νέα ουσιώδη δυσμενή τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας με τη συμφωνία με τη Λιβύη. Ομως εδώ πολλοί εξακολουθούν να σπέρνουν τον τρόμο για το βούτυρο. Για να μη λείψει, λένε, δεν πειράζει, ας έχουμε «κανόνια γάλακτος». Ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας. Τι είμαστε; Πολεμοκάπηλοι; Δεν βλέπουν την ανάγκη για έμπρακτη ενεργοποίηση της άμυνας της χώρας. Θεωρούν ότι η Τουρκία δήθεν δεν πρόκειται να τολμήσει να προχωρήσει σε επιθετικές ενέργειες. Ή πιστεύουν ότι σε κάθε περίπτωση, αν το κάνει, θα έρθουν τρίτοι να σώσουν την Ελλάδα που περίπου μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Επίσης, οι κυρίαρχες για χρόνια αστειότητες περί δεσμευτικής ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας έχουν μερίδιο σε αυτού του είδους τις αυτοκτονικές, εξωπραγματικές απόψεις. Θεωρούν ακόμη ότι δεν πρέπει να συγκρουστούμε μαζί της. Από φοβική μοιρολατρία. Αυτά μας οδήγησαν εδώ. Αν στον Μεσοπόλεμο είχαν κυριαρχήσει αντίστοιχες σκέψεις και δεν είχαν εξελιχθεί πολύ εντατικά προγράμματα οχύρωσης της χώρας, που, ας σημειωθεί, ήταν και τότε πάλι πτωχευμένη, η ιταλική επίθεση στην Ελλάδα θα ήταν όντως περίπατος του Μουσολίνι. Τότε όμως δεν υπήρχαν αυταπάτες. Ούτε αδιαφορία. Υπήρχε η απόφαση, σε πολύ δύσκολες οικονομικά συνθήκες, να προετοιμαστεί η δυνατότητα της Ελλάδας να παραμείνει όρθια και ολόκληρη. Αραγε, υπάρχει και σήμερα;

Αργά ή γρήγορα, η Τουρκία θα κάνει το επόμενο βήμα. Είναι πλέον δεδομένο, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι δεν πρόκειται να σταματήσει, αλλά και ότι ουδείς πρόκειται να επιχειρήσει να τη σταματήσει. Αυτή είναι αποκλειστικά δουλειά της Ελλάδας που δεν πρόκειται κανείς να αναλάβει στη θέση της. Ας αφήσουμε λοιπόν τις αυταπάτες, τις ευκολίες και την ανευθυνότητα. Η τουρκική επιθετικότητα καλπάζει. Και δεν πρόκειται να πέσει και να γλιστρήσει αν της στρώσουμε τον δρόμο με βούτυρο. Το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε πραγματικά ότι δεν πρόκειται να την αφήσουμε να εκδηλωθεί. Οι Τούρκοι αυτό πρέπει να το ξέρουν. Οπως και ότι αν εκδηλωθεί, πραγματικά θα το πληρώσουν ακριβά. Η Ελλάδα μπορεί να αμυνθεί, έστω και με το προφανές κόστος που θα έχει κάτι τέτοιο – και πάντως θα είναι ασύλληπτα μικρότερο από το να παραδοθεί στα τουρκικά τετελεσμένα. Το μόνο γνήσιο ερώτημα είναι αν πραγματικά το θέλει.