Αρχιτέκτονας των γεύσεων

Τα τελευταία χρόνια – περισσότερα από είκοσι – λες και στον τομέα της εστίασης αποτυπώθηκαν όλες οι φουρτούνες, τα μελτέμια, οι αφροί και τα κύματα του ελληνικού lifestyle. Από την «Οικογενειακή ταβέρνα Τα Πέντε Αδέλφια» φτάσαμε στον επαναπροσδιορισμό γαστρονομικών αξιών αφού πρώτα περάσαμε από το φαγητό ως διασκέδαση (θυμάστε εκείνα τα εστιατόρια στα τέλη της δεκαετίας του 1990 που έκλειναν τα χαράματα με χορούς πάνω στα τραπέζια;), ως κοινωνική προβολή και ως ιδεολογία με την ίδια ευκολία που πηγαινοήρθαμε από τα μπουζουξίδικα στο Ηρώδειο (και τούμπαλιν). Τον τελευταίο καιρό – και ενώ δεν έχουμε ακόμη απαλλαγεί από αχταρμάδες υλικών και τεχνικών στο όνομα της «ψαγμένης κουζίνας» – νομίζω ότι βρισκόμαστε στην καλύτερη, ίσως, φάση της εστίασης made in Greece. Εκεί δηλαδή που σεφ και επιχειρηματίες αντιμετωπίζουν το φαγητό ως αφορμή για ακόμη περισσότερο πολιτισμό στην καθημερινότητά μας.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στο Proveleggios, το καινούργιο εστιατόριο που εγκαινιάστηκε – επιτέλους! – την περασμένη Τρίτη στον Κεραμεικό από την ομάδα του Nolan. Οπου, στην προκειμένη περίπτωση, προΐστανται ο πολυπράγμων, διανοούμενος σεφ Σωτήρης Κοντιζάς, ο Κώστας Πισιώτης και ο αρχιτέκτονας Μάνος Μπαμπούνης. Πάνω από ένα χρόνο προετοίμαζαν αυτόν τον χώρο που πάει την έννοια του εστιατορίου ένα βήμα μπροστά. Με έμπνευση το ίδιο το κτίριο όπου στεγάζεται, το πρώτο κτίριο που έφτιαξε στην Αθήνα ο Αριστομένης Προβελέγγιος (ο αρχιτέκτονας, όχι ο ποιητής που μαθαίναμε στο σχολείο). Μαθητής του Πηκιώνη και του Ορλάνδου, συνεργάτης του Λε Κορμπιζιέ στο Παρίσι (όπου έζησε και δούλεψε πολλά χρόνια) ο Προβελέγγιος έβλεπε τα κτίρια ως «ζωντανούς οργανισμούς που σκέφτονται» και είχε προ πολλού κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την καταστροφή του αστικού τοπίου της Αθήνας – όπως είχε πει σε συνέντευξή του, λίγο πριν πεθάνει το 1999.

Από τον Προβελέγγιο στο Proveleggios λοιπόν. Ενα εστιατόριο όπου το χιλιοχρησιμοποιημένο food for thought αντιστρέφεται σε thought for food. Φαγητό όχι «για» αλλά «με» σκέψη. Διότι εδώ δεν θα υπάρχει ένα στάνταρ μενού. Εδώ οι σεφ θα συνεργάζονται σε συνεργασία με τους πελάτες. Για να πειραματιστούν από τις τεχνικές ως προς την παρασκευή ενός κεφτέ μέχρι την πολυπλοκότητα ενός ζυμαριού για πίτσα (μιλώντας με τα «παιδιά» του Proveleggios, συνειδητοποιείς ότι δεν είναι κάτι τόσο απλό όσο φαίνεται). Τα πάντα γίνονται με σκέψη, από το τυρί και το ψωμί έως το παγωτό και τη μπύρα, αφού όλα αυτά παρασκευάζονται στο μαγαζί. Εξάλλου από την πρόσοψη του καταστήματος, που επιμελήθηκε ο Παύλος Τσάκωνας, συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις έρθει σε ένα ακόμη εστιατόριο.

Το κορίτσι που διαβάζει  

Γίνεται από δύο αρνητικά στοιχεία να προκύψει, τελικά, ένα θετικό; Γίνεται. Το πρώτο αρνητικό είναι η πλημμελής σχέση των Ελλήνων με το διάβασμα. Φτάνει μια ματιά στο μετρό ή στις παραλίες, το καλοκαίρι, για να διαπιστώσουμε το απογοητευτικά χαμηλό ποσοστό αυτών που κρατούν ένα βιβλίο στο χέρι. Το δεύτερο, αυτές οι αποκρουστικές μουτζούρες στους τοίχους της πόλης που θα ήθελαν κάποιοι να τα λένε γκράφιτι και εικαστική παρέμβαση αλλά, στην ουσία, δεν είναι τίποτα παραπάνω από «πληγές» στο σώμα της. Ως «απάντηση» στα δύο αυτά αρνητικά βλέπω την τοιχογραφία που εμφανίστηκε πριν από λίγες μέρες στην περιοχή του Μεταξουργείου, απέναντι από την είσοδο του ξενοδοχείου Wyndham Grand Athens, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού φεστιβάλ «Το Μικρό Παρίσι στην Αθήνα».

«Τόσα πολλά βιβλία, τόσο λίγος χρόνος». Αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να περάσει ο δημιουργός της SimpleG και τα καταφέρνει με έναν πολύ όμορφο και εντυπωσιακό τρόπο. Ο street artist ζει στην Αθήνα, φοιτά στη Σχολή Καλών Τεχνών και με τις τοιχογραφίες (τα murals όπως τα λέμε σήμερα) ασχολείται εδώ και δέκα χρόνια. Με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στο βιογραφικό του αλλά και συμμετοχές σε φεστιβάλ στη Γαλλία, την Ισπανία και τη Μάλτα, έχει κάνει θαυμάσιες δουλειές για το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το Χαμόγελο του Παιδιού, τη WWF και την Κιβωτό του Κόσμου.

Πριν από το θέατρο

Το Public της πλατείας Συντάγματος έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπόσημα στο κέντρο της πόλης. Αλλά κυρίως ένας χώρος ποικίλων δραστηριοτήτων που συντονίζεται με την καθημερινότητα, τα ενδιαφέροντα, τις αναζητήσεις, τις προτιμήσεις, τις ανησυχίες των κατοίκων της. Τώρα λοιπόν μας δίνει τη λύση στο «Τι να τσιμπήσουμε πριν από το θέατρο» με το Pre – Theatre Menu δίνει δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε πλατό τυριών και αλλαντικών, τάρτες, πάστες, γλυκά και ποικιλία κρασιών. Και μάλιστα, αν βγάλετε τα εισιτήριά σας στο Ticket Corner του καταστήματος ή στο tickets.public.gr

ΘΥΜΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

Δημοσιογράφος, σύμβουλος επικοινωνίας

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

Στην Αθήνα μού αρέσει ό,τι και σε όλες τις μεγαλουπόλεις που έχω επισκεφθεί: το ότι γίνομαι ένα με το κινούμενο τοπίο. Εδώ όμως συμβαίνει με μια ιδιόμορφη οικειότητα, με την αίσθηση ότι «ανήκω», συνυπάρχω και απολαμβάνω. Τον καφέ και το ποτό μου στο κομψό αστικό 42, το μονίμως μοσχοβολιστό από τον φρεσκοψημένο καφέ «Peek a Bloom» ή το sui generis «Δυο Γουλιές Δυο Μπουκιές» του Νίκου και της Τάνιας. Το υγιεινό, θρεπτικό και πεντανόστιμο φαγητό του «Local Green», τα ηδονικά θαλασσινά πιάτα του «Αιόλου 68»«, τα burger στο χέρι στο «B for Burger», τα αδιανόητα παϊδάκια, τα κρέατα αλλά και την οικογενειακή εξυπηρέτηση του «Μαύρου Γάτου» στο Παγκράτι, την Guiness στα έξω τραπεζάκια του «Chelsea» τα απογεύματα της Παρασκευής ενώ οι παραγωγοί της λαϊκής μαζεύουν τους πάγκους. Χιλιάδες στιγμιότυπα, σημεία, άνθρωποι που συνθέτουν το δικό μου καλειδοσκόπιο της, de facto, αγαπημένης μου πόλης.