Νέοι (άνδρες) έτοιμοι για όλα!

Και να που λίγο πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων, ένα σπορ που συνηθίσαμε να το αποκαλούμε «θερινό», μας χαρίζει ακόμη ένα μετάλλιο.

Το πόλο είναι ξανά στον αφρό, αυτή τη φορά με την έκδοση της ομάδας των Νέων Ανδρών που έφτασε για πέμπτη φορά στην ιστορία της σε τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος. Η Κροατία αποδείχθηκε χαμηλό εμπόδιο, το σκορ ήταν ευρύ (15-6) και σήμερα η ναυμαχία στην πισίνα θα είναι απέναντι στη Σερβία. Εως τώρα, έχουμε έξι μετάλλια στη διοργάνωση, από δύο χρυσά, αργυρά και χάλκινο. Σε περίπτωση επιτυχίας, η πρωτιά θα είναι δεύτερη κολλητή, κάτι εξ’ ορισμού αξιομνημόνευτο.

Οπως συνήθως συμβαίνει με σπορ της λεγόμενης… δεύτερης ταχύτητας, η προσπάθεια των Νέων Ανδρών σταδιακά ήρθε στην επιφάνεια. Κακώς. Γιατί τα παιδιά του Τεό Λοράντου είχαν από την αρχή τα φόντα για μια σημαντική διάκριση. Και παράλληλα, το πόλο είναι ένα άθλημα που μας έχει δώσει χαρές, ασχέτως αν το κοινό προτιμά να παρακολουθεί ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Με τα θετικά ή τα αρνητικά τους, αυτά τα δύο αθλήματα παίρνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιότητας. Η υδατοσφαίριση, όμως, πάντα παρούσα. Τον χειμώνα τα κρύα κολυμβητήρια φιλοξενούν στις εξέδρες τους αθεράπευτους εραστές του αθλήματος. Ο Ολυμπιακός κατά βάση, αλλά και η Βουλιαγμένη, είναι ομάδες που προχωρούν στα ευρωπαϊκά μονοπάτια που χαράζουν. Οι Ερυθρόλευκοι έχουν ανεβάσει τόσο πολύ τον πήχη, ώστε είδηση είναι αν δεν φτάσουν μακριά στην Ευρώπη, τόσο οι άνδρες της ομάδας, όσο και οι γυναίκες.

Και το καλοκαίρι, η σκυτάλη δίνεται στις Εθνικές ομάδες. Η εκπροσώπηση συνήθως είναι ικανοποιητική. Τα μετάλλια έρχονται, πάντα με την ίδια τακτική. Στην αρχή τα φιλόδοξα λόγια βγαίνουν με φειδώ, αλλά στην πορεία όλα αλλάζουν. Δεκτό. Οι λάτρεις του πόλο επιμένουν πως πρόκειται για το άθλημα που με συνέπεια ανεβάζει την ελληνική σημαία ψηλά. Πως ταιριάζει στην ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Αλλωστε, κατά κάποιο τρόπο στην πισίνα είμαστε όπως στο παρκέ του μπάσκετ. Ο τρόπος που μεταδίδονται οι γνώσεις υπάρχει, η φιλοσοφία πηγαίνει από γενιά σε γενιά, η αντίληψη δεν λείπει και σε ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο έλληνες προπονητές και πολίστες θεωρούνται από τους κορυφαίους. Τι μένει; Να φτάσει στο υψηλότερο σκαλί μια και δύο και παραπάνω φορές η Εθνική ομάδα των ανδρών. Να αποκτήσει μια συνέχεια και να μάθει να κοντράρεται με τους ισχυρούς που δεν είναι πολλοί, αλλά οι ίδιοι πάνω κάτω κάθε φορά. Ισως το μόνο που λείπει από το πόλο.