Σπύρος Γραμμένος

Πάνε δέκα χρόνια από τότε που τα Σαββατοκύριακά μου απέκτησαν τη σημερινή τους μορφή. Μέχρι το 2009, όσο ζούσα στα Γιάννενα, οι ρυθμοί ήταν αλλιώς: δούλευα ως κομμωτής και μόλις η δουλειά τελείωνε, έφευγα για ψάρεμα. Σήμερα όλα άλλαξαν, ζω στην Αθήνα, το Σαββατοκύριακό μου είναι τελείως διαφορετικό, όμως ακόμη κάποιες φορές το ψάρεμα μου λείπει…

Πλέον το Σάββατο ξυπνάω κατά τις 10 το πρωί κι αμέσως ανοίγω το ραδιόφωνο. Λίγο μετά βγαίνω έξω – έχω ένα σκυλάκι που περιμένει την βόλτα του – και όταν επιστρέφω ανοίγω τον υπολογιστή και ξεκινώ να γράφω: μουσική, θεατρικά, παραμύθια… Κάπως έτσι γράφτηκε και το «Εύκολος έρωτας», που παίχτηκε πρόσφατα στο θέατρο Vault.

Γράφοντας μπορεί να περάσουν ώρες. Μέχρι το μεσημέρι που θα βγω έξω για φαγητό. Συνήθως πηγαίνω στο «Ολύμπιον», ένα ωραίο μαγαζί στο Μετς που έχει σπιτικό φαγητό με μεγάλη ποικιλία, τόσο που όταν ήρθε η μάνα μου στην Αθήνα μού είπε: «Τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν σε ρωτάω “Τι σου έχει λείψει να σου φτιάξω” μού απαντάς τίποτα…».

Το απόγευμα είναι πιθανό να πάω για καφέ με φίλους. Πάντα κάπου κοντά στο σπίτι: Είμαι από τους ανθρώπους που στη γειτονιά έχουν βρει την επαρχία τους… Η κλασική απόσταση στην οποία κινούμαι είναι από Μετς μέχρι πλατεία Βαρνάβα και πηγαίνω συνήθως στο Super Fly, ένα καφέ της πλατείας. Το βράδυ θα με βρει συνήθως σε κάποιο live φίλων ή στο θέατρο. Οταν είναι να κατέβω στο κέντρο, είτε για θέατρο είτε για δουλειά, επιλέγω πάντα να πηγαίνω με τα πόδια. Μου αρέσει αυτή η διαδρομή. Αν και τελευταία είμαι από εκείνους που κυκλοφορούν με ηλεκτρικό πατίνι! Βάζω φωτάκια παντού πάνω μου, προσπαθώ να μην ενοχλώ και περιμένω τη μέρα που η Αθήνα θα γίνει μια πόλη με ποδηλατόδρομους…

Κοιμάμαι πολύ αργά τα βράδια του Σαββάτου, ουσιαστικά είναι πλέον ξημερώματα Κυριακής. Αυτό συμβαίνει ακόμη κι αν δεν βγω και κάτσω σπίτι για να δω μια ταινία. Προσπαθώ, όμως, να ξυπνάω νωρίς, και συνήθως το καταφέρνω.

Η Κυριακή, άλλωστε, τον τελευταίο καιρό είναι για μένα ημέρα δουλειάς. Γιατί το μεσημέρι, αρκετά πριν από τις τρεις πρέπει να είμαι στο Γκάζι για το «Φανταστικό Χωριό». Εκεί, στο Θέατρο 104, μαζί με έναν μουσικό, τον Χάρη Παρασκευά, ανεβάζουμε ένα παραμύθι για παιδιά, εκείνος παίζει κι εγώ αφηγούμαι…

Μέχρι τότε θα κινηθώ χαλαρά, θα φάω κάτι ελαφρύ – μπορεί ένα τοστάκι – κι ίσως κοιμηθώ καμιά ωρίτσα. Μετά την παράσταση, όμως, είναι ώρα χαλάρωσης. Συχνά θα πάω για φαγητό με φίλους ή συναδέλφους στην «Κανέλλα» στο Γκάζι, ακριβώς απέναντι από το θέατρο, είναι ό,τι πρέπει για κάτι τέτοιο.

Αν μπορούσα, θα μου άρεσε τα πρωινά της Κυριακής να πάω μια βόλτα στη θάλασσα. Μερικές φορές το κάνω. Πηγαίνω προς τον Αλιμο, με παρέα ή μόνος, κι αν κάτσω κάπου σίγουρα θα είναι έξω – ακόμη και το καταχείμωνο δεν μου αρέσει να κλείνομαι στα μαγαζιά… Επίσης θα αφιερώσω κάποιες ώρες στο γράψιμο και, αν υπάρχει χρόνος, ίσως ο δρόμος μου με βγάλει σε κάποια θεατρική σκηνή. Αλλωστε, μουσική και θέατρο είναι η διασκέδασή μου… Οταν φτάνει το βράδυ της Κυριακής νιώθω τεράστια κούραση. Ισως επειδή αυτή η μέρα μού προκαλεί μια άβολη μοναξιά, νιώθω ότι έχει μια μουντάδα η Κυριακή, τη βρίσκω πολύ παράξενη μέρα, με τους άδειους δρόμους της να σου θυμίζουν ότι τίποτα δεν λειτουργεί από τη συνήθη καθημερινότητα. Γι’ αυτό θα κλειστώ στο σπίτι, θα δω μια ταινία – κατά προτίμηση ευρωπαϊκό κινηματογράφο -, θα διαβάσω ένα βιβλίο, κάτι για να ξεχαστεί το μυαλό μου. Τώρα που το σκέφτομαι το βράδυ της Κυριακής είναι η ώρα που «κλείνω το μαγαζί» και όντας 24 ώρες ανοιχτό το έχει πραγματικά ανάγκη…