«Αγάπη Δεν Είναι»

Σκηνή πρώτη: ο Αντριου Νιλ, ο «σκληρός» παρουσιαστής του BBC, πετάει το γάντι στον Μπόρις Τζόνσον, προ(σ)καλώντας τον να δεχθεί επιτέλους τη συνέντευξη που αρνείται. Κοιτώντας την κάμερα, απευθυνόμενος σε ένα κοινό εκατομμυρίων, ο Νιλ υπενθυμίζει πως ο Τζόνσον είναι ο μόνος ηγέτης κόμματος που αποφεύγει να πάει στην εκπομπή του. «Δεν είναι πολύ αργά», τονίζει. «Εχουμε μία συνέντευξη έτοιμη, φρεσκοψημένη όπως αρέσκεται ο κ. Τζόνσον να λέει. Το κεντρικό θέμα που διατρέχει τις ερωτήσεις μας είναι η εμπιστοσύνη, και το γιατί τόσες πολλές φορές στην καριέρα του στην πολιτική και τη δημοσιογραφία, οι επικριτές του, ενίοτε ακόμη και κοντινοί του άνθρωποι τον έχουν κρίνει αναξιόπιστο». Ο Νιλ ολοκληρώνει τον μονόλογό του με τα εξής λόγια: «Ο πρωθυπουργός του έθνους μας θα χρειαστεί, κάποιες φορές, να ορθώσει το ανάστημά του στον πρόεδρο Τραμπ, τον πρόεδρο Πούτιν, τον πρόεδρο Σι της Κίνας. Σίγουρα δεν είναι υπερβολικό να ζητούμε να περάσει μισή ώρα ορθώνοντας το ανάστημά του σε εμένα». Αλλά η συνέντευξη δεν θα γίνει ποτέ, οι υπεύθυνοι στρατηγικής των Τόρις αποφασίζουν πως μια σκληρή συνέντευξη με τον Νιλ θα έκανε μεγαλύτερο κακό από ό,τι μερικά άρθρα για την άρνηση του Τζόνσον να συμμετάσχει σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα. Και όπως θα αποδειχθεί, είχαν δίκιο.

Σκηνή δεύτερη: Η φωτογραφία ενός άρρωστου τετράχρονου παιδιού στο πάτωμα ενός νοσοκομείου στο Λιντς, η επίμονη άρνηση του Μπόρις Τζόνσον να την κοιτάξει, το θράσος με τον οποίο άρπαξε το κινητό τηλέφωνο του ενοχλητικού δημοσιογράφου, απειλούν να εκτροχιάσουν την καμπάνια των Τόρις. Πολύ σύντομα, όμως, διαδίδεται μεταξύ των υποστηρικτών τους ένα μήνυμα που υποστηρίζει ότι η εικόνα είναι ψεύτικη, κατασκεύασμα υποστηρικτών των Εργατικών. Κάτι η μειούμενη εμπιστοσύνη των πολιτών στα παραδοσιακά Μέσα, κάτι η «κάτω τα χέρια» προσέγγιση του Facebook όσον αφορά στον έλεγχο περιεχομένου, το fake μήνυμα φτάνει σε εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι μάλιστα τέτοιος ο ενθουσιασμός όσων το κοινοποιούν – συχνά μεγαλύτεροι σε ηλικία, λιγότερο εξοικειωμένοι με την τεχνολογία χρήστες του Facebook – που κάποιοι θεωρούν εσφαλμένα στην αρχή ότι πρόκειται για συντονιστές «bot farms». Παρά τις ανησυχίες περί έξωθεν χειραγώγησης της εκλογικής διαδικασίας, θα αποδειχθεί ότι το βρετανικό κοινό είναι ικανότατο να δημιουργεί μόνο του τη δική του παραπληροφόρηση.

Σκηνή τρίτη: Οι εκλογές έχουν πια γίνει, ώρα για αναλύσεις. Η Guardian θυμάται ένα πείραμα που έκανε (όχι και πολύ) παλαιότερα καταγράφοντας τις οθόνες των κινητών τηλεφώνων (εθελοντών) αναγνωστών της. Αυτό που ανακάλυψε, είναι ότι οι περισσότεροι χρήστες «ενημερώνονται» σχεδόν αποκλειστικά από τους τίτλους των ειδήσεων, κάποιοι ανοίγουν να διαβάσουν και το σχετικό άρθρο αλλά ελάχιστοι είναι αυτοί που φτάνουν μέχρι το τέλος. Ενα απλοϊκό σύνθημα όπως το Get Brexit Done, λοιπόν, το οποίο επαναλαμβάνεται με ρυθμό πολυβόλου, έχει τις περισσότερες πιθανότητες να «εγγραφεί» στη μνήμη τους. Οσο για τους μεγαλύτερους σε ηλικία ψηφοφόρους, εκείνους που έκλιναν περισσότερο εξαρχής, ούτως ή άλλως, προς τους Συντηρητικούς, αυτοί εξακολουθούν να αγοράζουν εφημερίδες – την ώρα που οι κυκλοφορίες του γραπτού Τύπου καταρρέουν και το online κοινό πολλαπλασιάζεται, τα δεξιά ταμπλόιντ που στήριξαν ανελέητα τους Τόρις εξακολουθούν να πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα ημερησίως.

Σκηνή τέταρτη: Επιστροφή στο BBC, έναν από τους βρετανικούς θεσμούς που χαίρουν της μεγαλύτερης εμπιστοσύνης των πολιτών, εντός και εκτός της χώρας. Δέχεται κριτική για την προεκλογική του κάλυψη και από τις δύο πλευρές, και από τους Συντηρητικούς και από τους Εργατικούς, αυτό σημαίνει λοιπόν ότι μάλλον καλά τα πήγε. Παραδέχεται βέβαια και το ίδιο κάποια λάθη, αλλά μέσα σε εκατοντάδες ώρες ζωντανού προγράμματος, οι αστοχίες είναι αναμενόμενες. Οι επιθέσεις στα μίντια, όμως είναι η νέα κανονικότητα και ο Μπόρις Τζόνσον, που απειλούσε προεκλογικά να καταργήσει το ετήσιο ανταποδοτικό τέλος υπέρ του BBC, απειλεί τώρα ως εκλεγμένος πρωθυπουργός να αποποινικοποιήσει τη μη καταβολή του – κάτι που σύμφωνα με το BBC, θα του κοστίσει κάπου 200 εκατομμύρια λίρες σε χρηματοδότηση. Και μη συγκρίνετε το BBC με την ΕΡΤ, είναι hybris.

The end: Αν η σχέση των Βρετανών, πολιτικών και ψηφοφόρων, με τα μίντια και την ενημέρωση γινόταν αυτά τα Χριστούγεννα του 2019 σπονδυλωτή ταινία – όπως το «Love Actually» που θύμισε προεκλογικά με το σποτάκι του ο Μπόρις Τζόνσον -, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τίτλο Un-love Actually. «Αγάπη Δεν Είναι». Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει όσον αφορά στο εκλογικό αποτέλεσμα και την υγεία της βρετανικής δημοκρατίας. Θα προσέξατε όμως ενδεχομένως ότι o ηγέτης των Εργατικών, ο Τζέρεμι Κόρμπιν, δεν έδωσε το παρών σε κανέναν από τους σπονδύλους αυτής της ιστορίας. Είναι γιατί του αξίζει ένα δικό του, κατάδικό του στόρι, με τίτλο: «Ο άνθρωπος που φταίει για το Brexit περισσότερο και από τους φανατικότερους Brexiteers». Υποκειμενική η κρίση.