Κυνισμός

«Ψάχνω στα like να βρω τον Νίκο Μπίστη, τη Μυρσίνη Ζορμπά… και άλλους “εκσυγχρονιστές” συντρόφους του Παύλου. Δεν θα με ξένιζε ιδιαίτερα». Το ποστάρισμα-αντίδραση στο τελευταίο πολακικό παραλήρημα ανήκει στον Μανώλη Οθωνα. Ούτε εμένα θα με ξένιζε. Αλλωστε, όταν από «περιβάλλον Σημίτη» καταλήγεις συριζαίος, έχεις φτάσει στο τελευταίο στάδιο του πολιτικού κυνισμού.

Μέσο
Ρώτησαν την Εφη Αχτσιόγλου αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κερδίσει το στοίχημα για την κυβερνώσα Αριστερά. Κι εκείνη απάντησε «το στοίχημα αφορά την ίδια την κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα, είναι απλώς το μέσο, το όχημα. Ο στόχος είναι πάντα η κοινωνία. Μια δίκαιη ευημερούσα κοινωνία για τους πολλούς». Το πρόβλημα, βέβαια, στη συριζαϊκή περίπτωση είναι ότι το μέσο είναι το μήνυμα –  και το μήνυμα προς το παρόν δεν πείθει.

Ονειρα
«Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει τη μάχη της αλήθειας δίπλα στον κόσμο της εργασίας, τους αγρότες και τις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις της χώρας κι απέναντι σε όλους τους μεταπράτες και το παρασιτικό κεφάλαιο, “με λογισμό και μ’ όνειρο”». Κατακλείδα της κοινοβουλευτικής αγόρευσης του Θάνου Μωραΐτη επί του προϋπολογισμού. Μια συμβουλή για τον νεοφώτιστο λυρικό σύντροφο: Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά είναι να ξυπνήσεις.

Κατανόηση
Ο άνθρωπος που κατάφερε να οδηγήσει τους Εργατικούς στη χειρότερη ήττα τους από το 1935 έγραψε ανοιχτή επιστολή στους ψηφοφόρους που δημοσιεύθηκε στη «Sunday Mirror». Το ρεζουμέ ήταν «λυπάμαι που δεν ανταποκριθήκαμε και αναλαμβάνω την ευθύνη». Αλλά θα παραιτηθεί στις αρχές του έτους για να μην τρέχουν χριστουγεννιάτικα με εσωκομματικές εκλογές. Κάτι τέτοια λέει ο Τζέρεμι Κόρμπιν και καταλαβαίνω γιατί είχε εξελιχθεί σε συριζαϊκό είδωλο. Ούτε εκείνος ούτε αυτοί μπόρεσαν να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους έχασαν.