Δόγμα

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διακυβέρνηση Σημίτη ήταν η τελευταία φορά που η Ελλάδα διέθετε (όπως στα περισσότερα πράγματα) συνεκτική και αποτελεσματική πολιτική απέναντι στην Τουρκία.

Κάτι που καταγράφηκε σε σημαντικές επιτυχίες στην Μαδρίτη, στο Ελσίνκι και φυσικά στην Κύπρο. Χωρίς τον Σημίτη, η Κύπρος δεν θα είχε περάσει ούτε απέξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εκτοτε άρχισε (όπως στα περισσότερα πράγματα) μια σταδιακή διολίσθηση.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, για την επιδείνωση αυτή δεν υπάρχει ούτε μόνο μια αιτία, ούτε μόνο ένας υπεύθυνος – όπως και στα περισσότερα πράγματα, άλλωστε.

Οτι η κυβέρνηση Καραμανλή απεμπόλησε το πλεονέκτημα που της έδινε το Ελσίνκι να συνδέσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, δεν αποτελεί εκτίμηση. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Γιατι το έκανε; Εχω ακούσει διάφορες εξηγήσεις.

Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση Καραμανλή αλλά και το υπουργείο Εξωτερικών ήταν τότε εγκλωβισμένοι στο λεγόμενο «δόγμα Μολυβιάτη». σύμφωνα με το οποίο μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα.

Αυτό κόβει εκ των πραγμάτων και εκ προοιμίου κάθε συζήτηση. Καταδικάζει την ελληνική πολιτική σε ακινησία. Πώς μπορείς να λύσεις διαφορές που θεωρείς οτι δεν υπάρχουν;

Δεν ξέρω αν αυτή η θεώρηση αποτελεί σύλληψη του πρώην υπουργού Εξωτερικών ή αν απλώς την υπηρέτησε. Μπορώ όμως να διαβεβαιώσω τους αναγνώστες ότι μετά την διακυβέρνηση Σημίτη η ελληνική διπλωματία επέστρεψε σε τέτοιες απόψεις.

Λάθος. Αλλά είναι εξίσου λάθος να αποδώσουμε την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών πραγμάτων μόνο στην αλλαγή της ελληνικής πολιτικής.

Διότι μπορεί το 2004 να εξελέγη ο Καραμανλής αλλά το 2003 είχε εκλεγεί ο Ερντογάν.

Πράγμα που σημαίνει ότι η Ελλάδα πλέον δεν είχε μόνο έναν άλλο Πρωθυπουργό αλλά κι απέναντί της μια άλλη Τουρκία.

Μέσα σε μια άλλη Ευρώπη, τολμώ να προσθέσω.

Συνεπώς η διολίσθηση μπορεί να ξεκίνησε το 2004 αλλά οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Υποθέτω πως ο Σημίτης δεν το παραβλέπει.

Ούτως  Ή άλλως είναι νομίζω λάθος να διαβάζει κανείς το 2019 με γυαλιά του 2004. Από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό κάτω από τα γεφύρια του Σηκουάνα.

Το βέβαιο είναι ότι η ανυπόστατη στη βάση της θεωρία μιας εξημερωμένης «ευρωπαϊκης Τουρκίας» απέτυχε – καταρχήν επειδή την διέψευσε η ιδια η Τουρκία.

Αυτή την αποτυχία καλούμαστε σημερα να διαχειριστούμε. Χρειαζόμαστε ένα άλλο δόγμα, μια άλλη ανάλυση, μια άλλη πολιτική.

Οποιος μπορει να συνεισφέρει καλοδεχούμενος. Οποιος διακινεί απλώς ανοησίες και παπαριές, μπορεί να βοηθήσει βγάζοντας τον σκασμό.

Γλυκά το λέω.