Ομάδα για σκληρό ροκ!

Και τώρα που οι σφυγμοί επανήλθαν στο κανονικό, λίγο πριν προκύψει η αγωνία για την κλήρωση της Δευτέρας; Μάλλον αδίκως ανησυχήσαμε το βράδυ της Τετάρτης ωσότου ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί σφραγίσει το εισιτήριο της πρόκρισης στις 32 του Γιουρόπα Λιγκ. Διότι ο Ολυμπιακός σε τέτοιες νύχτες δεν είναι τίποτε λιγότερο παρά… λεφτά στην τράπεζα.

When the going gets tough, the tough get going που λένε και οι Αμερικανοί. Και οι ποδοσφαιριστές του Πέδρο Μαρτίνς έχουν καταθέσει διαπιστευτήρια έξω από τα σύνορα, πως είναι ζόρικοι στα ζόρικα. Πέρυσι στα προκριματικά με Λουκέρνη, Μπέρνλι αλλά κυρίως με τη Μίλαν σε εκείνη την ιστορική πρόκριση του περασμένου Δεκέμβρη. Φέτος με τον Πλζεν, την Μπασακσεχίρ και την Κράσνονταρ. Και πλέον και με τον Ερυθρό Αστέρα που έγινε και εκείνος χάντρα στο κομπολόι τους. Επτά προκρίσεις σε ενάμιση χρόνο. Αληθινός συλλέκτης. Και μεταξύ μας; Αληθινό δώρο για το ελληνικό ποδόσφαιρο σε αυτόν τον κατήφορο που έχουμε πάρει εσχάτως. Μόνος του παλεύει να μας διατηρήσει έστω στη 15η θέση του ranking και σε μια τροχιά κανονικότητας. Ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη που κάνοντας πράξη το moto «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε» έχει πάρει επ’ ώμου την τελευταία ελπίδα μας. Μόνος του, όχι στις φάσεις των νοκάουτ που έρχονται στα τέλη Φλεβάρη, αλλά από τον Σεπτέμβρη και τους ομίλους. Πέντε εκπρόσωποί μας ξεκίνησαν. Οι τέσσερις (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Αρης, Ατρόμητος) εκτροχιάστηκαν με τα κοντομάνικα.

Τέλος πάντων δυστυχώς αυτή η ιστορία… μοναξιάς είναι παγιωμένη επί της ουσίας εδώ και χρόνια. Οπως παγιωμένη και καταγεγραμμένη είναι και η προσπάθεια του Ολυμπιακού για αυτό το «παραπάνω». Την τελευταία δεκαετία: Μία φορά στις 16 του Τσάμπιονς Λιγκ (2013-14), άλλες δύο στις 16 του Γιουρόπα Λιγκ (2011-12, 2016-17) και τέσσερις στις 32 (2012-13, 2014-15, 2015-16, 2018-19), Επτά προκρίσεις σε Φλεβάρη, σε ένα αληθινό παράδειγμα συνέπειας. Και όσο επιμένεις σε αυτές τις περιπτώσεις, τόσο και φλερτάρεις με το παραπάνω. Οπως ακριβώς τώρα δηλαδή. Ανεξαρτήτως αν ο συντελεστής δυσκολίας δεδομένα θα είναι υψηλός. Οι Πειραιώτες ειδικά φέτος έδειξαν ότι μπορούν να ανταποκριθούν με εξαιρετική αποτελεσματικότητα στο υψηλότερο επίπεδο. Σε ματς up tempo. Και το έδειξαν ακόμη καλύτερα – όσο οξύμωρο και αν είναι αυτό – στις νύχτες που δεν νίκησαν. Στις δύο ματσάρες με την περσινή φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ Τότεναμ. Στην αναμέτρηση με κοτζάμ Μπάγερν Μονάχου στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Τόσο χαρακτηριστική η εναρμόνισή τους που δημιούργησε ήδη μεγάλες προσδοκίες. Γιατί αν μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια ομάδες με ρόστερ του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ τότε προφανώς και είσαι ικανός για όλα.

Φλεβάρη με Φορτούνη

Διαπίστωση που γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν σκεφτεί κανείς ότι με το καλό στα τέλη Φλεβάρη θα είναι έτοιμος και ο Κώστας Φορτούνης. Θα είναι στη θέση τους και ο Παπ Αμπού Σισέ και ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος. Και κυρίως: Θα έχει αλλάξει και ο χρόνος με την ελπίδα ότι όσα η τύχη στέρησε το 2019, μπορεί να επιφυλάσσει την επιστροφή τους μέσα στο 2020. Την Τετάρτη ο Ολυμπιακός είχε 20 τελικές προσπάθειες στο 64′ με τον Ερυθρό Αστέρα. Τελείωσε το ματς με 27 (αριθμός που δεν… προκύπτει ούτε σε ματς Κυπέλλου με αντίπαλο μικρότερης κατηγορίας, όχι σε νύχτα Τσάμπιονς Λιγκ)! Και όμως έπρεπε να φτάσει το ματς στο 87′ για τη λύτρωση από το δεξί πόδι του Ελ Αραμπί για το happy end. Εκείνο που για παράδειγμα δεν ήρθε δύο φορές με τους Αγγλους, παρότι οι Πειραιώτες έβαλαν από δύο γκολ εντός και εκτός έδρας κ.λπ. Θέλει και τύχη το ποδόσφαιρο. Θέλει όμως πρωτίστως ικανότητα. Και ο Ολυμπιακός σε αυτή τη δεύτερη χρονιά του Πέδρο Μαρτίνς στον πάγκο του, ικανότητα διαθέτει. Τόση… όση να νιώθει πως το δικαίωμα στο όνειρο δεν είναι κατάκτηση, αλλά επιβεβαίωση. Της ποιότητάς του. Της ικανότητάς του. Της προσαρμογής του στα δεδομένα. Τη Δευτέρα λοιπόν η κλήρωση. Και τα υπόλοιπα με το καλό τον Φλεβάρη.