Το σχόλιο του Δ. Ραυτόπουλου

«Λίβελλο με φανερή την απροκάλυπτη πρόθεση για σκευωρία» χαρακτηρίζει ο Γ. Μότσιος τις κριτικές παρατηρήσεις μου για τη μετάφραση της ανθολογίας ρωσικού διηγήματος που διέπραξε – ιδιαίτερα τα μεταφραστικά λάθη, τις ακυριολεξίες, τις ξύλινες γλωσσικά εκφράσεις, τα ελλειμματικά ελληνικά του. Αορίστως ομολογεί ότι έχει κάνει λάθη, τα οποία συγχωρεί στον εαυτό του, αφού όλοι οι μεταφραστές κάνουν λάθη…

Ασυγχώρητα θεωρεί τα δικά μου λάθη, με την «τονική κακοποίηση» των επιθέτων Ρέμιζοφ και Πίσεμσκι ή του τίτλου του διηγήματος του Γκόρκι «Τσέλκας» αντί «Τσελκάς». Ομολογώ με συντριβή το σφάλμα μου. «Η ελληνική προχειρότητα στο μεγαλείο της», αναφωνεί με ιερή αγανάκτηση ο άνθρωπος που γράφει για κάποιον «ογκώδες λόφο», για «φτιάξιμο των σκαφών» (ναυπηγική), για «αρχή της ναυσιπλοΐας» (δηλ. τον απόπλου, μετά το λιώσιμο των πάγων), ο ίδιος που γράφει τη φράση «Φυλάξου απ’ αυτόν τον Ανθιμο, θα σε εμπιστευτεί πλήρως» ή τη φράση «Σπάνια ποιος το κατόρθωνε» (δηλ. κάποιος…) και άλλα αναρίθμητα, ελάχιστα των οποίων έχω υπογραμμίσει στον «λίβελλό» μου. Το κακό είναι ότι πολλά από αυτά μαρτυρούν ρημαγμένα ελληνικά και γλωσσική ανεπάρκεια, όπως το «πηγάδι με αψηλό βαρούλκο» (δηλ. το μαγγανοπήγαδο) που ερανιστικά σημείωσα στον «λίβελό» μου.

Δεν διακρίνεται μόνο για την πληθώρα λαθών και για γλωσσική ανεπάρκεια ο Γ. Μότσιος. Σ’ αυτά προστίθεται η θεωρητική του αυτάρκεια αξιωματούχου της σοβιετικού τύπου ιδέας περί λογοτεχνίας και κριτικής και για πολλά άλλα, μεταξύ των οποίων μια συγκριτολογία κάπως κωμική: λ.χ. ένα διήγημα του Αντρέγιεφ, με θέμα μια αντροχαλάστρα σφαγή, παραβάλλεται όχι μόνο με διήγημα του Βουτυρά αλλά και με τα «Χίλια σκοτωμένα κορίτσια» της Ρίτας Μπούμη – Παππά.

Εμμένω λοιπόν στη σκευωρία μου, όπως τη χαρακτηρίζει ο Γιάννης Μότσιος – Γκάλιφαξ…