Η δουλειά ήταν φέτος πολύ πιο δύσκολη…

Τα δέκα τελευταία χρόνια ο Ολυμπιακός έχει συνεχίσει να αγωνίζεται στην Ευρώπη μετά τη συμμετοχή του σε φάση ομίλων (είτε του Τσάμπιονς Λιγκ, είτε του Γιουρόπα Λιγκ) οκτώ φορές. Δεν τα κατάφερε μόνο δυο: την πρώτη χρονιά που ανέλαβε την ομάδα ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης, γιατί παρέλαβε ένα Ολυμπιακό με πέντε παίκτες (!) που έπρεπε να χτιστεί μέσα σε ένα καλοκαίρι και να αγωνιστεί συγχρόνως σε ευρωπαϊκά προκριματικά, και τη δεύτερη χρονιά, πριν από τρία χρόνια, όταν η ομάδα αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ σε ένα εντυπωσιακά δύσκολο όμιλο με την Μπαρτσελόνα, τη Γιουβέντους και τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Υπό αυτό το πρίσμα, κερδίζοντας τον Ερυθρό Αστέρα την Τετάρτη το βράδυ, ο Ολυμπιακός έκανε σωστά αυτό που ξέρει να κάνει κι όχι κάποιου τύπου υπέρβαση. Προσοχή όμως: η εφετινή του δουλειά ήταν πάρα πολύ δυσκολότερη, γιατί οι δυσκολίες που αντιμετώπισε η ομάδα στη διαδρομή ήταν χωρίς προηγούμενο.

Προτεραιότητα

Τώρα που ολοκληρώθηκε ο όμιλος του Τσάμπιονς Λιγκ χωρά ένας απολογισμός. Ο Ολυμπιακός έφτασε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ περνώντας τρεις προκριματικούς. Το καλοκαίρι η βασική προτεραιότητα για να έρθουν οι προκρίσεις, ήταν να μην αλλάξει πολύ η περσινή ομάδα: η διοίκηση φρόντισε να μείνουν παίκτες όπως ο Σα κι ο Ποντένσε, που αγοράστηκαν ακριβά, φρόντισε να μη φύγει κανείς από τους περσινούς βασικούς κι ο προπονητής ζήτησε να αποκτηθούν παίκτες έμπειροι για να μην υπάρχουν προβλήματα προσαρμογής – έτσι ήρθαν ο Σεμέδο, ο Ελ Αραμπί και ο Βαλμπουενά, που μπήκαν στην ομάδα αμέσως. Αλλά το πλήθος των αγώνων και η πολλή μεγάλη δυσκολία τους είχε ένα διπλό κόστος: πρώτον δεν υπήρχαν περιθώρια για να ενσωματωθούν κάποιοι νεότεροι που αποκτήθηκαν και δεύτερον προέκυψαν εξαιτίας της έντασης του προγράμματος τραυματισμοί που δυσχέραναν την αποστολή. Ο Μαρτίνς έπαιξε στο Τσάμπιονς Λιγκ ουσιαστικά χωρίς τον Βαλμπουενά, (ενώ δεν είχε και τον Φορτούνη), είδε τον χρήσιμο Αβραάμ Παπαδόπουλο να έχει όχι ένα, αλλά δυο τραυματισμούς, έχασε στην πορεία τον Σισέ. Και το χειρότερο; Δεν είχε τη δυνατότητα να δώσει πολύ χρόνο συμμετοχής σε παίκτες όπως ο Ραντζέλοβιτς, ο Λοβέρα, ο Γκασπάρ, ο Μπενζιά, που ήταν στην ευρωπαϊκή λίστα, αλλά δεν είχαν ευρωπαϊκές εμπειρίες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και κάποια λαθάκια στις αξιολογήσεις παικτών που έγιναν καλοκαιριάτικα (ο Σουντανί και ο Μπα δεν έπρεπε να μείνουν εκτός ευρωπαϊκής λίστας γιατί στα προκριματικά αγωνίστηκαν) καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολη έγινε η αποστολή της πρόκρισης.

Στα σημεία

Το να κερδίζεις τον Ερυθρό Αστέρα, που είναι πρωταθλητής Σερβίας και έχει καπαρώσει στη χώρα του και το εφετινό πρωτάθλημα, ίσως δεν είναι κάτι εντυπωσιακό για μια ομάδα που έχει κερδίσει στο Καραϊσκάκη μόνο την τελευταία δεκαετία πρωταθλήτριες από τη Γερμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία. Το να έχεις όμως σε έξι ματς εντός έδρας μόνο μια ήττα (κι αυτή στα… σημεία, με 2-3 από την Μπάγερν Μονάχου), σε μια χρονιά που οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες αποκλείστηκαν αυγουστιάτικα είναι κάτι σπουδαίο. Μαρτυρά ότι όχι μόνο υπήρξε υπέρβαση, αλλά ότι είναι και εντυπωσιακή. Κυρίως γιατί η διαχείριση των δυσκολιών ήταν φέτος απίθανα πιο δύσκολη από τις προηγούμενες χρονιές και οι αγωνιστικές αλχημείες που χρειάστηκαν δεν είχαν προηγούμενο. Ο Ολυμπιακός έπαιξε παιχνίδια με «δεκάρι» τον Ποντένσε ή τον Καμαρά, άλλαξε σχήματα ανάλογα με τον αντίπαλο, είδε τον Κώστα Τσιμίκα να μεταμορφώνεται από ταλαντούχος παίκτης σε αστεράκι των ευρωπαϊκών γηπέδων κι ουσιαστικά έχει κάνει από τον περασμένο Ιούλιο που ξεκίνησαν οι ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις μέχρι τώρα ένα μόνο κακό ημίχρονο: το δεύτερο στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα. Επίσης μπορεί να έκανε μόλις 4 βαθμούς στον όμιλο, αλλά κατάφερε να παίξει έναν «τελικό πρόκρισης» στο Λονδίνο με την Τότεναμ και δυσκόλεψε τελικά την Μπάγερν Μονάχου πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη ομάδα του ομίλου! Ακούω ότι χρειάζεται μεταγραφές: φυσικά και χρειάζεται, αλλά όχι για την Ευρώπη, όπου τα πήγε εξαιρετικά – μεταγραφές χρειάζεται για να ανεβάσει την ποιότητά του στο ελληνικό πρωτάθλημα, δηλαδή σε μια διοργάνωση που αντιμετωπίζει κατά βάση ομάδες που προσπαθούν να τον σταματήσουν κι όχι να παίξουν ποδόσφαιρο. Εγώ μάλιστα αν έψαχνα χειμωνιάτικα ενισχύσεις, δεν θα τις έψαχνα στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα – θα φρόντιζα δηλαδή να πάρω παίκτες που το πρωτάθλημά μας το ξέρουν και δεν θα έχουν πρόβλημα προσαρμογής. Και θα το έκανα για να δώσω στον Πέδρο Μαρτίνς τη δυνατότητα να αγωνιστεί στα ματς του Φεβρουαρίου στο Γιουρόπα Λιγκ με τους ίδιους ακριβώς μαχητές που τα έδωσαν όλα φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ – και στα προκριματικά και στον όμιλο. Θυμίζω ότι πέρυσι στις μεταγραφές του Ιανουαρίου ο Ολυμπιακός απέκτησε τρεις παίκτες: τον βοήθησε μόνο ο Μασούρας που ήρθε από τον Πανιώνιο. Ούτε ο αξίας είκοσι εκατομμυρίων ευρώ Ζιλ Ντίας, που είχε το μυαλό του στο Μονακό, ούτε ο καλός Φράνκο Σολδάνο που ήρθε από την Αργεντινή για να λύσει το πρόβλημα του γκολ και δεν έβρισκε χώρο ούτε στη 18άδα, καθώς πνίγηκε από το άγχος.

Χαίρονται

Η μεγάλη δυσκολία του εφετινού Ολυμπιακού είναι το ελληνικό πρωτάθλημα, όχι μόνο γιατί οι παίκτες του εμφανώς χαίρονται περισσότερο τα ευρωπαϊκά ματς, αλλά και γιατί στην Ευρώπη δεν υπήρχαν περιθώρια για να «χτιστούν» παίκτες: οι δυσκολίες της αποστολής ήταν τόσο μεγάλες που ο Μαρτίνς έπρεπε να βασιστεί στους παλιότερους, που υποχρεωτικά φορτώθηκαν παιχνίδια. Πέρυσι στο Γιουρόπα Λιγκ υπήρχαν δυνατότητες να παίξουν περισσότερο οι περίφημοι αναπληρωματικοί: όποιοι άρπαξαν την ευκαιρία πήραν προαγωγή κι έγιναν βασικοί γρήγορα. Θυμίζω ότι το καλοκαίρι του 2018 πολλοί από τους τότε νεοαποκτηθέντες (ο Γκιγιέρμε και ο Σα είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα…) δεν έβλεπαν ενδεκάδα. Πήραν ευκαιρίες κι απέδειξαν την αξία τους, αλλά στο Γιουρόπα Λιγκ οι πειραματισμοί επιτρέπονται – στο Τσάμπιονς Λιγκ αυτό είναι αδύνατο: σε ένα ματς τόλμησε ο Μαρτίνς να εμπιστευθεί τους αναπληρωματικούς του, στο Βελιγράδι, κι ακόμα το θυμόμαστε. Κάποιος θα πει ότι ίσως κάποιοι νεοφερμένοι θα έπρεπε να παίζουν πιο πολύ στο ελληνικό πρωτάθλημα – δεν διαφωνώ. Αλλά θα πρέπει και να το ξέρουν και ο Ολυμπιακός δεν μου μοιάζει να έχει διάθεση να πληρώσει το κόστος της εκμάθησής του. Αλλωστε δεν βλέπω και σε αυτό τίποτα εύκολο. Στα επόμενα τέσσερα ματς θα πάει δυο φορές στην περιφέρεια (Τρίπολη και Βόλο) και θα παίξει δυο φορές στο Καραϊσκάκη χωρίς κόσμο (με την ΑΕΛ και τον ΠΑΟ). Και πρέπει να βρει τέσσερις νίκες πριν κάνει μεταγραφές: η τρομερή περιπέτειά του συνεχίζεται…