ΑμεΑ: Μετά το 24ο έτος είναι όλοι υγιείς!

Κύριε διευθυντά,
{ARX}Σ{ARX}τις 3 Δεκεμβρίου εορτάσθηκε η Παγκόσμιος Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Οπως κάθε χρόνον ακούσθηκαν οι κάλλιστες των διαθέσεων του υγιούς κοινού για την τάξη αυτήν. Λόγια συμπαθείας και τάσεως απολύτου κατανοήσεως και εξυπηρετήσεως αυτών ανά πάσαν στιγμήν. Ομιλίες, συγκεντρώσεις, τηλεοπτικές παρουσίες. Οπως συμβαίνει με όλες τις Παγκόσμιες Ημέρες, γίνεται ευρύς και απόλυτος λόγος για την σημασίαν αυτών και την επομένην λησμονούνται σχεδόν όλα, έτσι και με την Ημέραν των ΑμεΑ. Ηλθε, έφυγε, ξεχάστηκε.
Η πρώτη λησμονιά προέκυψε από αυτόν τούτον το Κράτος, το Κράτος Προνοίας και μερίμνης υπέρ των αδυνάτων. Το Υπουργείον Οικονομικών ανεκοίνωσε ότι μεταξύ των δικαιούχων του Κοινωνικού Μερίσματος είναι και οικογένειες με άτομον ΑμεΑ, αλλά να μη είναι μεγαλύτερον των 24 ετών! Τι σημαίνει αυτό το μαργαριτάρι; Απλούστατα ότι οι οικογένειες με άτομον ΑμεΑ 25 ετών και άνω δεν δικαιούνται απολύτως τίποτε! Και αυτό όπως το ερμηνεύομεν εμείς οι αμαθείς, σημαίνει ότι ανάπηροι άνω των 24 ετών δεν υπάρχουν! Είναι όλοι υγιείς, έστω και αν είναι μονίμως κλινήρεις, έστω και αν είναι ακρωτηριασμένοι στα άκρα, έστω και αν είναι αόμματοι έστω και πάσχουν από βαρύτατον νόσημα! Είναι υγιείς κατά τους αποφασίσαντες την διανομήν του Κοινωνικού Μερίσματος! Καλόν θα είναι καθ’ έκαστον έτος να τίθεται αυτή η προϋπόθεση ώστε να καταστούν απολύτως υγιείς οι ΑμεΑ! Κανένα Νοσοκομείον δεν μπορεί να εφαρμόσει ανάλογην θεραπείαν! Πρόκειται για ευρεσιτεχνίαν στον τομέα της Υγείας!
Θλίβομαι βαθύτατα για την απόφαση αυτήν την οποίαν δεν δύναμαι να εννοήσω. Αν υπάρχει βάσιμος λόγος που ελήφθη ας τον ανακοινώσουν στον Ελληνικόν Λαόν, ώστε να γνωρίζει ηλικιακώς πότε είναι κάποιος ανάπηρος και πότε υγιής.
Ούλε τε και χαίρετε.
Μιχαήλ Στρατουδάκης

Φιλόζωος και ζωόφιλος

Κύριε Διεθυντά,
{ARX}Γ{ARX}ια τους προγόνους μας, αρχ. Ελληνες, υπήρχε διάκριση μεταξύ των δύο λημμάτων, διότι, όπου υπήρχε υπογεγραμμένη στη λέξη – ζωο – εσήμαινε το ζώο,(φιλόζωος -ία, λέξη όχι πολλή συχνή), όπου δεν υπήρχε υπογεγραμμένη εσήμαινε τη ζωή (φιλόζωος -ία) (Λεξ. Μπαμπινιώτη).
Κατά νόημα όμως είχαν εντελώς άλλο νόημα. Η δεύτερη, χωρίς υπογεγραμμένη, «φιλόζωος», εσήμαινε τον φιλόψυχο (Lıdell-Scott ) και την έννοια αυτή την κράτησε και στη σημερινή μας γλώσσα, ώστε να σημαίνει τον άνθρωπο που δεν υπολογίζει τίποτε, προκειμένου να σώσει τη ζωούλα του, δηλαδή τον «φιλοτομαριστή» (Λεξ. Σταματάκου).
Γιατί λοιπόν να μπερδεύονται με την ίδια λέξη δυο εντελώς διαφορετικές έννοιες;
Δεν θα είχαμε κανένα μπέρδεμα εάν για αυτόν που αγαπά τα ζώα προτιμούσαμε τον νεολογισμό «ζωόφιλος -ία», όπως ζωόμορφος -ία, ζωοφάγος -ία, ζωοφοβία, ζωοκλοπή κ.λπ., ενώ η «φιλοζωία» να έχει την ίδια σημασία που είχε και στην αρχαία γλώσσα.
Κώστας Γ. Τσιλιμαντός