Η ώρα του μεγάλου «ναι»

Ο Ρικ Πιτίνο θέλει, λοιπόν, τον Βασίλη Σπανούλη στην Εθνική. Τον χαρακτηρίζει θρύλο και ιδιαίτερα ευφυή στο παιχνίδι του. Αλίμονο αν δεν τα έβλεπε αυτά ένας πολύπειρος και hall of famer κόουτς και αλίμονο αν δεν τα έλεγε ένας μετρ της διπλωματίας. Αυτός είναι ο Πιτίνο. Οξυδερκής. Ατακαδόρος από τους λίγους. Ισορροπεί σε έννοιες και φράσεις. Βγάζει θέματα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του. Και μετά όλοι τρέχουν να δουν τι μπορεί και τι όχι να γίνει πραγματικότητα.

Θα επιστρέψει, όμως, ο Σπανούλης στην Εθνική ομάδα του μπάσκετ; Εστω και στα 38 του χρόνια, για μια τελευταία στροφή στην πλούσια γαλανόλευκη πορεία του; Δεν θα τολμήσω να πω ότι θα είναι το ερχόμενο καλοκαίρι και το μπασκετικό κύκνειο άσμα αυτού του τόσο ξεχωριστού παίκτη, γιατί κάτι μου λέει πως θα αγωνιστεί για μια ακόμη σεζόν! Η εικόνα του στο παρκέ το μαρτυρά με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο.

Τα δεδομένα είναι τα εξής: ο Σπανούλης έχει εδώ και περίπου πέντε χρόνια αποσυρθεί από τη διεθνή σκηνή σε επίπεδο Εθνικής ομάδας, κυρίως γιατί ήθελε να αφοσιωθεί στον Ολυμπιακό και τις υποχρεώσεις του που είναι βουνό. ‘Η μήπως, ήταν; Διότι πολύ απλά, τώρα ο αρχηγός των Ερυθρόλευκων έχει μόνο ένα (ή δύο σε σπάνιες περιπτώσεις) παιχνίδια την εβδομάδα, καθόσον υποχρεώσεις στην Α1 δεν υπάρχουν. Ενα το κρατούμενο. Προ διετίας, υψηλόβαθμο στέλεχος του ελληνικού μπάσκετ τον είχε προσεγγίσει προκειμένου να ανιχνεύσει τις προθέσεις του, αν σκόπευε δηλαδή να δραστηριοποιηθεί εκ νέου. Δεν είχε αλλάξει το παραμικρό, ο Σπανούλης παρέμεινε στην ίδια ρότα και απολάμβανε το καλοκαίρι ξεκούραση και οικογένεια. Λογικό. Δύσκολο, είναι, τώρα να σκέφτεται διαφορετικά. Αλλά από τη μία είναι τιμή να του πλέκει αφειδώλευτα το εγκώμιο ένας κόουτς τέτοιου βεληνεκούς και επιπρόσθετα η πρόκριση της παρουσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι μεγάλη. Το τι θα κάνουν οι Πρίντεζης, Παπανικολάου, Κόνιαρης, δεν είναι τώρα το ζητούμενο. Ούτε η κόντρα του Ολυμπιακού με την ΕΟΚ παίζει τον οποιονδήποτε ρόλο. Τουλάχιστον αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει στην περίπτωση του Βασίλη Σπανούλη. Γιατί ο παίκτης αυτός, ο άνθρωπος που είναι ό,τι πλησιέστερο στον Γκάλη, καταργεί και τις διαχωριστές γραμμές. Το διαπιστώνουν όλοι με τον ντόρο που έκανε το ενδεχόμενο να αγωνιστεί στην Εθνική, ανά την Ευρώπη. Και επίσης με το πώς το αντιμετωπίζει όλος ο κόσμος, όχι μόνον οι φίλοι του Ολυμπιακού, αλλά και οι αντίστοιχοι του Παναθηναϊκού. Που λατρεύουν να τον «μισούν» και να τον παραδέχονται όπως ελάχιστους παίκτες στην ιστορία του αθλήματος! Συνεπώς, εδώ ισχύει το «ποτέ μη λες ποτέ». Και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, όπως αυτό το μεγάλου «ναι»!