Είμαι με τον Φαν Ντάικ

Τη Χρυσή Μπάλα που πήρε ο Γιασίν τη μνημονεύουμε ακόμη και τώρα. Κι ας έχουν περάσει δεκαετίες από το κατόρθωμα του γκολκίπερ. Οταν αντίστοιχα πανηγύρισε ο Μπεκενμπάουερ, όλοι έκαναν μνεία στην αξία της άμυνας. Την ώρα που τα δάκρυα του Καναβάρο «έβρεχαν» το βραβείο, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά παντού στον κόσμο θυμούνταν τις εμφανίσεις του στόπερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.

Ολα τα ανωτέρω είναι ο θρίαμβος της μιας και μοναδικής φοράς. Σαν τον πρώτο έρωτα. Το παρθενικό φιλό. Που δεν ξεχνιούνται ποτέ, μαρτυρούν κάποια συναισθήματα που δεν ξεστρατίζουν ποτέ. Γιατί η ένταση και το πάθος εκτοξεύονται και φτάνουν στα ουράνια.

Κοιτώ τη (νέα) Χρυσή Μπάλα του Μέσι. Συλλογή κάνει ο αργεντινός αστέρας και μπράβο του. Ολες ίδιες. Οπως οι πατενταρισμένες κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο. Σύμφωνοι, με εξάρσεις που φανερώνουν κλάση μεγάλη, ο κορυφαίος της γενιάς του, κατά την εύστοχη ατάκα του Κλοπ. Αλλά γιατί τόσο προγραμματισμένος να είναι ο θρίαμβος; Γιατί να πρέπει να υπάρχει πάντα ένα σχέδιο; Ποιος ο λόγος να αγνοούμε το ένστικτο και τα όνειρά μας; Πρέπει ή όχι να τα αφήνουμε να αποκαλύψουν εντάσεις και κρυφές στιγμές; Τέτοια ήταν η περυσινή σεζόν για τον Φαν Ντάικ. Ενας μπακ κολοσσός που έδωσε πνοή και ταυτότητα στα μετόπισθεν της Λίβερπουλ. Των Κόκκινων που μολονότι έχασαν το προβάδισμα που είχαν στις γιορτές και μαζί τον τίτλο, πραγματοποίησαν ντεμαράζ και κατέκτησαν το Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τότεναμ. Και ναι, είχαν αποκλείσει στον δρόμο για την κορυφή την Μπαρτσελόνα του Μέσι με ένα εκκωφαντικό 4-0 που άφησε άφωνη την Ευρώπη. Αν εκείνο το αποτέλεσμα δεν σφράγισε τη σεζόν, τότε οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και ώρα είναι να ακολουθήσουμε την πεπατημένη. Ενα τρόπαιο στον Μέσι που ναι είναι υπεράσος και ζογκλέρ στο χορτάρι και ένα επόμενο, πολύ πιθανό, πάλι στον Ρονάλντο που σκοράρει κατά ριπάς όταν βρίσκει τη φόρμα του.

Θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς που τους απολαμβάνουμε καλύτερα. Οπως θα επιβιώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το star system που επιβάλλει διαχρονικά ποδοσφαιριστές χρυσοποίκιλτους και ικανούς να κάνουν το αδύνατο δυνατό. Αλλά οι ταπεινοί του ποδοσφαίρου, αυτοί που ξεχωρίζουν συνήθως στις μονές χρονιές όταν δεν υπάρχει κάποιο σπουδαίο ραντεβού, αξίζουν της προσοχής μας. Για να γίνει πιο νόστιμο το πιάτο με τις σπεσιαλιτέ του Μέσι στο κάτω κάτω…