Η κοινωνία του ποδοσφαίρου

Το ποδόσφαιρο, ως δομή, ως έκφραση της κοινωνίας μέσα στην οποία δραστηριοποιείται, θα έπρεπε να αποτελεί βασικό μάθημα στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών.

Η εικόνα του, που δεν είναι αλλογενής σε σχέση με το περιβάλλον που αναπνέει, αποτελεί το είδωλο στον καθρέφτη της κοινωνίας που εκπροσωπεί.

Αν θες να δεις πώς λειτουργεί ένα κράτος, το ιδεολογικό υπόβαθρο των πολιτών του, το ρατσιστικό του αποτύπωμα, την αντίληψή τους για τις γυναίκες, την αξιοπιστία των ηγετών του, αρκεί μια ματιά στην οργάνωση και στον τρόπο λειτουργίας του ποδοσφαίρου του.

Ο χουλιγκανισμός στην Αγγλία άνθησε εν μέσω μιας βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που ταρακούνησε για χρόνια το Ηνωμένο Βασίλειο και φτωχοποίησε χιλιάδες νοικοκυριά.

Ο έλεγχος των διοργανώσεων των πρωταθλημάτων αποτελούσε κοινό τόπο των απολυταρχικών καθεστώτων τσαουσεσκικού τύπου.

Η απαγόρευση να παρακολουθούν οι γυναίκες αγώνες στα γήπεδα υπαγορεύεται από έναν θρησκευτικό υπερ-συντηρητισμό που λειτουργεί ως πολιτικό εκμαγείο της ίδιας της χώρας.

Eίναι επίσης βέβαιο πως η οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας εκφράζεται και μέσω του ποδοσφαίρου.

Στις αρχές του 2000, όταν η αύξηση του ΑΕΠ στην Ελλάδα έφτασε να τρέχει ακόμα και με 5,9% (2003), το ποδόσφαιρό μας εκπροσωπούνταν στο Τσάμπιονς Λιγκ με τρεις ομάδες, κατακτούσε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και ήταν έκτη δύναμη στην Ευρώπη με βάση την ειδική βαθμολογία της UEFA. Στα χρόνια των μνημονίων και της οικονομικής δυσπραγίας η εκπροσώπησή μας μειώθηκε στη μία ομάδα, οι ευρωπαϊκές νίκες έρχονται με το σταγονόμετρο και στη βαθμολογία της UEFA έχουμε υποχωρήσει στη 17η θέση με την κασσάνδρεια πρόβλεψη να πάει ακόμη παρακάτω.

Για τους πολιτικούς ηγέτες που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο ως μέσο εξουσίας επί των μαζών η εργαλειοποίησή του για ίδιον όφελος είναι μια απολύτως θεμιτή εξέλιξη. Από τη σπορά γηπέδων προκύπτει το όπιο των λαών. Και ποιος λαϊκιστής ηγέτης δεν θέλει έναν ζαλισμένο λαό που ξεχνά τις ανάγκες του μπροστά στα ψεύτικα είδωλα που κυνηγούν μια μπάλα;