Ο Γ. Γεμιστός – Πλήθων, ο Εζρα Πάουντ και η Ταξιαρχία του Ρίμινι

Κύριε Διευθυντά,
Η αναφορά των «ΝΕΩΝ» της 30.11.2019 στο μεγάλο αμερικανό ποιητή Εζρα Πάουντ, μου δίνει την αφορμή ν’ αναφερθώ στη μάχη και κατάληψη της μικρής πόλης του Ρίμινι της Ιταλίας που κατείχαν οι Γερμανοί, από τους έλληνες μαχητές της Γ’ Ορεινής Ταξιαρχίας, με διοικητή τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο, τον Σεπτέμβριο του 1944, μου δίνει επίσης, θα έλεγα, την αφορμή να αναφερθώ σε ένα ασυνήθιστο, άγνωστο περιστατικό, που αναφέρεται στον μεγάλο αμερικανό ποιητή, το οποίο αλίευσα από το μηνιαίο, ιστορικής ύλης, περιοδικό «Τότε», τεύχος Σεπτεμβρίου 2004, το οποίο εξέδιδε ο Δημοσθένης Κούκουνας.
Το 1464 μ.Χ. ο άρχοντας του Ρίμινι Σιγισμούνδος Μαλατέστα, θαυμαστής και πιστός οπαδός του μεγάλου έλληνα φιλοσόφου Πλήθωνα Γεμιστού, έφθασε στον Μυστρά, όπου είχε ενταφιασθεί λίγο πριν από την Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως ο Πλήθων Γεμιστός, και μετέφερε τα οστά του στο Ρίμινι. Τα τοποθέτησε σε ωραία σαρκοφάγο, η οποία εντοιχίστηκε στο εξωτερικό μέρος τού εκεί καθεδρικού ναού. Τα ελληνικά βλήματα έπληξαν το μαυσωλείο όπου εφυλάσσοντο τα λείψανα του Γεωργίου Γεμιστού – Πλήθωνα, το οποίο μεταπολεμικά αποκαταστάθηκε.
Αυτό εξόργισε τον μεγάλο αμερικανό ποιητή Εζρα Πάουντ (1885 – 1972), που παρακολουθούσε την εξέλιξη της μάχης, και κατέγραψε το γεγονός με παράπονο, αλλά και επιθετικά σχόλια για τους σύγχρονους Νεοέλληνες, σε ένα από τα (απαγορευμένα) Cantos. Είναι βεβαίως γνωστό ότι ο κορυφαίος ποιητής του 20ού αιώνα υπήρξε ένθερμος θαυμαστής του Μουσολίνι. Γι’ αυτό το παρακάτω Canto, μέρος του οποίου παραθέτω, πρωτογράφτηκε σ’ ένα φασιστικό έντυπο, που υποστήριζε τη μουσολινική Δημοκρατία του Σαλό.
«Το Ρίμινι καμένο και ρημαγμένο το Φορλί,
ποιος θα δει τώρα το μνήμα του Γεμιστού,
που τόσο σοφός υπήρξε αν και Ελληνας;» (…)
Τέλος, στο βιβλίο του Παν. Κανελλόπουλου «Τα χρόνια του μεγάλου πολέμου 1939 – 1944», αναφέρονται όλοι οι αξιωματικοί της Ταξιαρχίας του Ρίμινι, μεταξύ των οποίων: ο συνταγματάρχης Κων. Παπαδόπουλος (παππούς), ο λοχαγός Κων. Λιάνης, ο ταγματάρχης Σοφοκλής Τζανετής, ο συνταγματάρχης Στ. Μανιδάκης, ο αντισυνταγματάρχης Αθ. Λασπιάς, ο λοχαγός Ι. Στεφανάκης (φονευθείς). Ακόμα σημειώνω ότι ο ποιητής Εζρα Πάουντ επεσκέφθη την Αθήνα τον Νοέμβριο το 1965 και συναντήθηκε με τον Γεώργιο Σεφέρη και τον Ζήσιμο Λορεντζάτο. Σχετικό κείμενο, αναφερόμενος στην παραμονή του ποιητή στην Αθήνα, γράφτηκε από τον Σ.Ι. Αρτεμάκη στην «Κ» της 3.11.1965.
Αντώνης Ν. Βενέτης
Μοναστηράκι Δωρίδος

Ιερά Σύνοδος και αποτέφρωση
Κύριε Διευθυντά,
Διαβάζοντας το «Στίγμα» στις 29/11 του κ. Παπαχρήστου, έλαβα την αφορμή να στείλω αυτό το μήνυμα. Συμφωνώ με όσα εγράφησαν, απλά θα ήθελα να επισημάνω και κάτι άλλο, το οποίο μπορεί να μην εσκέφθηκε ή να μην ήθελε να γράψει ο κ. Παπαχρήστος.
Αυτό είναι ότι, η Εκκλησία της Ελλάδος και όσοι την αποτελούν είναι δημόσιοι υπάλληλοι και ότι πληρώνονται από τον ελληνικό λαό. Και όπως όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι (αστυνομικοί, πυροσβέστες, ιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό κ.ά.) κάνουν τη δουλειά τους χωρίς εξαιρέσεις, το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν κι αυτοί. Ομως οι παπάδες έχουν δικό τους «θεό». Αποφασίζουν μόνοι τους ποια μυστήρια θα ιερουργούν και ποια όχι. Σκέφτεστε οι αστυνομικοί ή οι ιατροί, να έκαναν τη δουλειά τους κατά βούληση; Λες και όποιος έχει αποφασίσει να αποτεφρωθεί θα σκεφτεί την απόφαση της Ιεράς Συνόδου και θα αλλάξει γνώμη. Θα τους άρεσε σε κάθε μυστήριο που θα αρνούνται να τελέσουν να τους κόβουν και ένα μέρος από τον μισθό τους; Δεν νομίζω.
Ολα αυτά με κάνουν να θυμώνω πιο πολύ, και σίγουρα να επιβεβαιώνουν την άποψή μου ότι οι παπάδες και η Εκκλησία πρέπει να πάψουν να τρέφονται από το Δημόσιο. Μ’ αρέσει πολύ το αμερικάνικο σύστημα. Γι’ αυτό συμφωνώ κ. Παπαχρήστο ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Ούτε με χίλια χρόνια Μνημόνιο.
Ευχαριστώ για το βήμα που μου δόθηκε.
Βασιλική Καραθανάση