«Στην κρίση είδα ασπρόμαυρο πολύ, σαν να έφυγαν {LF}τα χρώματα»

Παράξενο παιχνίδι της τύχης. Στην ίδια πολυκατοικία όπου διέμενε η αείμνηστη Ζωή Λάσκαρη, διαμένει ο Τάκης Ζαχαράτος. Ο άνθρωπος που αν τον ακούσεις στο τηλέφωνο ή τον δεις από κοντά μεταμφιεσμένο θα νομίζεις πως έχεις να κάνεις με τη μεγάλη ηθοποιό. Οι σταρ υπό μία έννοια δεν πεθαίνουν ποτέ. Και όταν κάποιος τους μιμείται, σημαίνει πως ήδη έχουν κατοχυρωμένη ταυτότητα και μοναδικότητα. Απλώς στην Ελλάδα ακόμη δεν είμαστε συνηθισμένοι σε αυτά. Αν και οι μεγάλες σταρ (Αλίκη κ.τ.λ.) ακομπλεξάριστα θαύμαζαν τον Ζαχαράτο, τον μεγάλο σήμερα καλλιτέχνη στο εν λόγω πολύπλοκο είδος της μίμησης – παράστασης – σόου, και πάντα πήγαιναν στα σόου του να τα (τις) δουν. Ο Τάκης Ζαχαράτος τώρα κάθεται απέναντί μου, κάτω από ένα επιβλητικό σχέδιο της Αλίκης, στο άριστα διαρρυθμισμένο διαμέρισμά του. Ετοιμάζεται πυρετωδώς για τις οκτώ παραστάσεις του στο Παλλάς με τον τίτλο «Ζω για σένα» (ξεκινούν από 17 Δεκεμβρίου), όπως μας λέει πάντα με τρακ – αν και μετράει πια 30 χρόνια στον χώρο του. Σκέφτομαι πάντως πως είναι αδικία να μην μπορείς να αποδώσεις το σύνολο της συνομιλίας με έναν τέτοιο εξαίρετο καλλιτέχνη, κι αυτό αφού ο γραπτός λόγος δεν χωράει τις ενσώματες μιμήσεις προσώπων καθώς μιλάμε.

Μα μου λέτε πως έχετε πάντα τρακ; Πώς γίνεται αυτό;

Πολύ. Γίνεται αυτό το μαγικό πάνω στη σκηνή, πάντα εκεί υπάρχει ένα κομμάτι – μια πλευρά -του εαυτού που περιμένει στην κουίντα σαν μια πανοπλία που μπαίνεις και βγαίνεις σε αυτή και σε περιμένει να τη φορέσεις και την επόμενη ημέρα. Οποτε είναι να εμφανιστείς. Να σου πω ότι είμαι και κάπως συγκεντρωτικός. Για την τωρινή μου παράσταση έχω κάνει τα κείμενα, συν-σκηνοθεσία με τη Σοφία Σπυράτου, μοντάζ, βίντεο – θα έχει έντονη πολιτική σάτιρα, να ξέρεις.

Ο τίτλος;

«Ζω για σένα».

Γιατί;

Γράφτηκε ένα τραγούδι με τίτλο «Θα ζω μόνο για σένα», σε στίχους δικούς μου και της Αντριάνας Σεργίδου και μουσική του Κωνσταντίνου Παπαδούκα. Μου άρεσε τόσο πολύ και σκέφτηκα πως εγώ ζω για το κοινό, έφυγα απ’ την πόλη μου, την οικογένειά μου, από τις σταθερές μου, για να έλθω στο άγνωστο – με βάρκα την ελπίδα! Είμαι τόσα χρόνια στη δουλειά μου και πάντα υπάρχει αυτό, δεν θεωρώ τίποτε δεδομένο, οπότε έχω την αγωνία του μικρού παιδιού: θα έλθει κανείς να με δει, θα αρέσει αυτό που θα κάνω; Αλλά και τι θα βάλει εμένα στην πρίζα ώστε να το απολαμβάνω κάθε βράδυ; Πάντα βρίσκω τρόπο. Τώρα, δε, μπερδεύονται ρόλοι που δεν μπορούσαν ποτέ στην πραγματικότητα να συναντηθούν…

Οπως;

Οπως η Κιμ Καρντάσιαν που θα εμφανίζεται στις… «Αγριες μέλισσες», ο Τζόκερ που δίνει συμβουλές στη Μιμή Ντενίση. Παράλληλα θα μου δίνει ο Τραμπ αποκλειστική συνέντευξη, ο Κιμ Γιονγκ Ουν, η Μέρκελ, ο Ερντογάν, όλοι αποφασίζουν πως θα μιλήσουν σε μένα. Στην τρέλα της ελληνικής τηλεόρασης που υπάρχει γίνεται αυτή η παράσταση, που είναι η πιο πλήρης με τις πιο πολλές μιμήσεις και μεταμφιέσεις.

Δηλαδή;

Μα σε 20 λεπτά κάνω 7 μεταμφιέσεις. Το σχεδίασα στο χαρτί, και τα κοστούμια έπρεπε να σκεφτώ πώς θα γίνουν, και βρήκα λύσεις που τρέλαναν τη μοδίστρα μου!

Κείμενα δικά σας;

Ναι.

Πάντα;

Οχι, πολλά χρόνια συνεργαζόμουν με τον Γιάννη Ξανθούλη. Αυτή είναι μια παράσταση πολύ ανανεωμένη, έγινε πέρυσι στη Θεσσαλονίκη και ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία μου. Πήγα για δύο ημέρες την εβδομάδα και έκανα πέντε. Εχασα δέκα κιλά. Είναι η πιο καλή παράσταση που έχω κάνει, βραβεύθηκα κιόλας.

Πόσα χρόνια είστε στον χώρο;

Τριάντα χρόνια.

Να ξεκινήσουμε με τα κείμενα, πώς γράφετε;

Ξεκινάει από το τι με ερεθίζει. Σαν ο εγκέφαλος μου να κρατάει σημειώσεις, δεν το παίρνω χαμπάρι. Μαζεύει ο σκληρός δίσκος, μπαίνω στα σόσιαλ μίντια όταν είναι να γράψω.

Γιατί;

Είναι μεγάλο σκουπιδαριό, αν και βρίσκεις σπουδαία πράγματα. Μετά θέλω να πάω κάπου ήρεμα να γεμίσει η πληροφορία, διαβάζοντας ωραία βιβλία. Αλλά συλλέγω πληροφορίες και όταν είναι η ώρα θα γίνει, συνήθως μαγειρεύω όταν δημιουργώ! Δεν αγχώνομαι, αρχίζω να μιλώ, κοιτώ τα φασολάκια, τα ανακατεύω, μιλώ και γράφει η βοηθός μου. Κάπως με τη μαγειρική, δεν ξέρω πώς γίνεται… Μόλις ανακατέψω λίγο τα φασολάκια, κατεβαίνει όλο το υπόλοιπο. Για μένα ένα κείμενο δεν τελειώνει ποτέ. Τώρα, ας πούμε, έχει αλλάξει η κυβέρνηση, έχουν αλλάξει τα πρόσωπα. Γράφω τώρα, ήδη έχει τέσσερις φορές γραφεί το κείμενο, θα αλλαχθεί κι άλλο. Μου αρέσει να είναι έτσι που δεν θα τελειώνει. Κάθε πράγμα το λέω διαφορετικά και το παίζω διαφορετικά. Κάθε μέρα για μένα είναι πρεμιέρα!

Υπάρχει περίπτωση να αλλάξετε κάτι εν κινήσει;

Πάντα. Ποτέ εξάλλου για μένα δεν είναι η ίδια παράσταση. Το σόου είναι η ανάσα της καθημερινότητας.

Παλμογράφος;

Ακριβώς. Και είναι κάθε μέρα.

Και λίγο ντοκουμέντο εποχής;

Βέβαια. Και εδώ μου αρέσει το αφιέρωμα στη Φίνος Φιλμς που περιλαμβάνω φέτος. Πολύ συγκινητικό γιατί έγραψα εγώ τους στίχους κατά λάθος και έβαλε μουσική ο μέγας Μίμης Πλέσσας. Συγκινητικό που μιλάει για τις θεές του Φίνου. Σε λίγα λεπτά τις κάνω όλες, να μπεις σε ρόλο και ρούχα και όλα. Από την άλλη, μου άρεσε όλα αυτά τα χρόνια η τρέλα πολιτικά που ζήσαμε, μια πολυεπίπεδη κρίση – έσκασε κόσμος, δεν άντεξαν όλοι. Εμένα όταν πήγε να με πάρει από κάτω γύρισα τούμπα, είπα δεν παίζω μπάλα έτσι. Τρόμαξα.

Γιατί;

Είδα φίλους να χάνονται, τη χώρα να αλλάζει, είδα ασπρόμαυρο πολύ. Σαν να φύγανε τα χρώματα. Αισθάνθηκα άσχημα. Λέω πώς θα μπω σε αυτό το άχρωμο τοπίο; Και μια μέρα είπα: μάγκα μου, θα κάνεις τη δουλειά σου τώρα. Αρχισα πιο πολύ να κάνω πολιτική σάτιρα.

Τολμάτε;

Χωρίς να παίρνω θέση. Εγώ θεωρώ πως έγινε πολύ κακή χρήση της πολιτικής. Τα τελευταία χρόνια, μπερδευτήκαμε πολύ όλοι μας, το μπέρδεμα των πολιτικών μπέρδεψε το σύμπαν. Οταν αρχίζει η πελατειακή σχέση, τελειώνουν όλα, και όταν γίνανε παγκοσμίως τα κόμματα τράπεζες, άσ’ τα. Κάπου στη μέση είναι τα πράγματα. Αυτή η μέση χάθηκε. Ελπίζω να ξαναβρεθεί.

Πώς στέκεται ο καλλιτέχνης σε τόσο ρευστή φάση; Αλλάζουν οι πολιτικοί τα κόμματα εύκολα πια…

Είδα ένα ξεβράκωμα, ένα θράσος. Παλιά υπήρχε μια πέτσα, πώς είδαμε ξαφνικά το είπα – ξείπα καθεστώς, το δεν υπάρχει φιλότιμο πια, η λέξη συνέπεια… Είχε πει η Αλίκη κάτι υπέροχο: οι ηθοποιοί έχουν τον ιερό σκοπό να ταξιδέψουν τον θεατή, οι πολιτικοί με τα ψέματα απλώς παραπλανούν, δεν τους αφορά το κοινό. Κι αυτό είναι λίγο ανατριχιαστικό, επειδή ξεβρακώθηκαν. Ηταν τρομακτικό, είδαμε πόσο ξεδιάντροπα κοίταξε ο καθένας την πάρτη του. Ισως χρειαζόταν να το δούμε αυτό…

Πάμε στο κομμάτι των μιμήσεων; Δεν είναι δύσκολο ψυχολογικά να μπαινοβγαίνετε σε πρόσωπα;

Συνάντησα θησαυρούς δασκάλους. Οπως ο Κακογιάννης.

Σωστά, έχετε παίξει στο «Πάνω, κάτω και πλαγίως».

Η πρώτη μου δουλειά.

Πώς φτάσατε εκεί;

Είχα κάνει ένα διαφημιστικό. Με είδε ένας βοηθός του, η ταινία απαιτούσε έναν ρόλο όπου ένα αγόρι το πρωί εργαζόταν σε σουπερμάρκετ και το βράδυ ήταν κορίτσι στη Συγγρού. Δεν του άρεσε κανείς. Βρέθηκα εγώ, με πήραν τηλέφωνο. Εγώ τότε είχα κομμωτήριο στην Πάτρα. Ακούω που λες το μήνυμα στον τηλεφωνητή μου και λέω, αχ, ξαναγυρίζουν τη «Στέλλα». Τόσο ψωνάρα.

Και πάτε Αθήνα;

Πάω. Είχα πάρει τα κιλάκια μου. Παίρνω το ΚΤΕΛ, ανοίγει η πόρτα και μου λέει ο Κακογιάννης: «Ο ηλεκτρολόγος;». Και εγώ αντί να κομπλάρω, τι είπα; Να η τέλεια ευκαιρία να εκπλαγεί. Μπαίνω μέσα, δεν είχα να χάσω και κάτι. Με δοκίμασε και μου έδωσε αμέσως τον ρόλο. Βρίσκομαι στη Βασιλίσσης Σοφίας με το σενάριο στα χέρια. Ηταν συγκλονιστική εμπειρία και πήρα μάθημα για τους ρόλους. Οταν γινόντουσαν τα γυρίσματα, με έπιασε ο Μιχάλης Κακογιάννης και μου είπε: Ξέρεις να κλαις; Το έχουμε. Με πιάνει μετά ο Τζώρτζογλου και μου λέει: Ξέρεις τι γλίτωσες; Αν δεν έκλαιγες, υπάρχει μέθοδος που σου σπάνε τα νεύρα για να το κάνεις.

Τι άλλο θυμάστε;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ από την υπέροχη Ειρήνη Παππά το εξής: σε μια σκηνή μού βάζει ιώδιο στο γόνατο, εγώ με τακούνι. Ταυτόχρονα ο διευθυντής φωτογραφίας Σινάνος ψάχνει κάδρο με τον Μιχάλη, εγώ παλαντζάρω και αντιλαμβάνομαι την Ειρήνη να μου λέει: Σ’ το κρατάω εγώ, μην κουράζεσαι μέχρι να βρούμε το κάδρο. Πώς να ψωνιστείς έπειτα από αυτό; Ο Μιχάλης μού είπε πως είμαι ηθοποιός. Οι ηθοποιοί δεν με θεωρούν ηθοποιό. Η Μαρινέλλα μού είπε, είσαι σπουδαίος τραγουδιστής. Δεν είναι τέλειο;

Αλλος δάσκαλος;

Ο Ανδρέας Βουτσινάς. Είχα ένα χαζοτράγουδο σε σόου και μου λέει, έλα να το κάνουμε μάθημα. Δεν περίμενα πως μέσα από ένα τόσο αδιάφορο πράγμα είχε τόσους τρόπους να σου δείξει δρόμους. Ο Κραουνάκης. Ο Φασουλής. Δάσκαλοι. Η Σοφία Σπυράτου. Ο Δημήτρης Παπάζογλου. Τον εκτιμώ απεριόριστα. Εχει τη στόφα μεγάλου σκηνοθέτη, δεν χορογραφεί, σκηνοθετεί.

Μετά τον Μιχάλη Κακογιάννη τι κάνατε;

Μετά τον Κακογιάννη επέστρεψα στο κομμωτήριο και δέχομαι κάποιες προτάσεις στην τηλεόραση. Εχω ήδη κάνει κάποια σόου σε κλαμπ. Με βοήθησε πολύ ο Μιχάλης Ασλάνης. Επαιρνε τηλέφωνο επιχειρηματίες και έλεγε: Θα έλθει κάποιος να σας κάνει την Αλίκη. Βούιξε η Αθήνα. Με βοήθησαν πολύ η Ρούλα Κορομηλά, η Βάσια Τριφύλλη και ο Ζουγανέλης. Η τηλεόραση τότε ήταν αλλιώς. Είχα και την άγνοια του πρωτάρη. Αισθανόμουν πάντα πως είχα μια κατεύθυνση. Ηξερα πού πήγαινα. Είχα όμως κάτι σοβαρό: έκανα ενόργανη και στίβο και βόλεϊ.

Πώς βοήθησαν τα αθλήματα;

Με βοήθησαν πολύ στη στρατηγική, στον στόχο, έχεις ένα πλάνο, μαθαίνεις να έχεις πειθαρχία, επιμονή. Πάντα το λέω: να βάζουν οι γονείς τα παιδιά τους στον αθλητισμό.

Την εποχή που αρχίζετε να μιμείστε, από πού αντλείτε ήρωες;

Αλίκη, λατρεία. Οχι όμως του φαν, που πάει στο θέατρο. Πώς είναι ένας που λατρεύει την τέχνη και που παρακολουθεί έναν πίνακα. Με αποστασιοποίηση. Την τρόμαξε στην αρχή. Την κοίταγα από μακριά, στο καμαρίνι, σαν τρελός. Στην αρχή δεν έλεγε πολλά, μετά είδε τις φωτογραφίες – από παραστάσεις μου. Ηταν πολύ έξυπνη, έβλεπε πολύ μπροστά. «Εσύ θα κάνεις τον κονφερασιέ στο “Καμπαρέ”» μου είχε πει. «Θα βρω έργο να κάνουμε τις δίδυμες». Είχα πάει στο καμαρίνι, μου λέει «κάνε με». «Οπως είστε στο παρασκήνιο ή πάνω στη σκηνή;». «Κάνε με όπως θες» μου λέει. Και την κάνω, χωρίς να την έχω δει ποτέ όπως είναι στα παρασκήνια, πίσω. Τρελάθηκε.

Πάτε και βρίσκετε τότε τα πρόσωπα που μιμείστε;

Ολες. Θα σε γυρίσω στα κλαμπ. Εκανα την Αλίκη, τη Μελίνα και την Αντζελα λίγο μετά. Συμβαίνει το εξής: αυτές οι τρεις είναι διαφορετικές προσωπικότητες. Οταν έκανα αυτές της Φίνος, ακουγόντουσαν στα κλαμπ ξανά τα τραγούδια των ταινιών. Οπότε ξαναγίνεται μόδα το παλιό σινεμά στα κλαμπ και ξανασυστήνεται ο παλιός κόσμος στο νέο κοινό.

Συνδέεστε και με τη Λάσκαρη.

Συνδεθήκαμε πολύ. Δεν ήθελε το άδικο. Η Ζωή ήταν ένα παιδί. Δεν έχω δει πιο ειλικρινή άνθρωπο, γενναιόδωρο. Πόσο κόσμο έχει στηρίξει. Η ειλικρίνειά της. Οταν σε αγαπούσε, σε αγαπούσε για πάντα. Ο θυμός της, η έκρηξή της. Αγαπηθήκαμε πολύ. Ερχόταν πάντα στις παραστάσεις μου. Αυτές οι γυναίκες – σφραγίδες δεν μασάνε. Ξέρει πως για να ασχοληθεί μαζί σου ο καλλιτέχνης – μίμος – ηθοποιός είσαι μοναδικός.

Ζωζώ Σαπουντζάκη;

Λατρεία, υπέροχος άνθρωπος, ακομπλεξάριστη. Μου έλεγε ο Παπάζογλου ότι στο Παρίσι πήγαιναν οι ντίβες να δουν αυτούς που τις έκαναν, ακόμη εδώ δεν είναι έτσι!

Γνωρίσατε και τη Λάιζα Μινέλι;

Οταν ήταν στο Ηρώδειο η Λάιζα, ήμουν εκεί. Η μεταφράστριά της ήταν θαυμάστριά μου. Πάω το πρώτο βράδυ με φωτογραφίες και τις δείχνω. Την έχω μελετήσει πολύ. Είχε μια οικειότητα απίστευτη. Και αρχίζει να μου κάνει παρατηρήσεις πώς να τη μιμούμαι καλύτερα! Περνάνε δέκα ημέρες, ήμουν στο ταξί και με παίρνει η διερμηνέας της. Ρωτούσε η Λάιζα αν έκανα κάποιο σόου για να έλθει. Δεν εμφανιζόμουν τότε και δεν έγινε. Θα ήθελα πολύ. Θυμάμαι την αγκαλιά της όπως της Αλίκης. Θυμάμαι τη ζεστασιά τους.

Μελετάτε τους ρόλους;

Ερχεται και με βρίσκει ο κάθε ρόλος. Οπως ένας εραστής που δεν δίνει τόση σημασία. Ερχονται και με φλερτάρουν οι ρόλοι. Ολα τα κάρακτερ πέφτουν πάνω μου.

Ο πιο νέος χαρακτήρας που κάνετε;

Η Βίκυ Καγιά. Η Εϊμι Γουάινχαουζ. Ο Μπάουι.

Πολιτικό;

Τον Τσίπρα και στον Κυριάκο Μητσοτάκη είμαι πολύ κοντά… Κυριάκο, ετοιμάσου να σε θαυμάσεις.

Το σόου πόσο θα κρατήσει;

Οκτώ παραστάσεις στο Παλλάς. Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί με το Παλλάς έχω ερωτική σχέση. Μπήκα μια μέρα, ήταν άδειο. Αισθάνθηκα σαν να σηκώθηκαν οι θέσεις και χέρια και τυλίχθηκαν γύρω μου.

Τσίπρας και Μητσοτάκης;

Ασπρο – μαύρο. Θα σου πω κάτι για μένα. Κατάλαβες πώς είμαι; Είχα πάει για περούκες και άρχισα να κάνω τις ξινές από τα βόρεια προάστια. Υστερα από μισή ώρα μπαίνει στο μαγαζί… ένας τέτοιος χαρακτήρας. Πάντα όταν είναι να κάνω κάποιον, μπαίνω στο τι κουβαλάει, γιατί είναι έτσι. Πάντα λύνεται μια παρεξήγηση με κάποιον όταν μαθαίνεις μια πληροφορία γι’ αυτόν.

Για τον Τσίπρα;

Καμία. Δεν μπόρεσα να τον διαβάσω αυτόν τον άνθρωπο.

Για τον Μητσοτάκη;

Για τον Κυριάκο έχεις μια πληροφορία. Εκεί είναι σαν να ήλθε ένας εξωγήινος. Τον κωδικό του Τσίπρα τον μιμήθηκα, αλλά δεν έγινα Τσίπρας. Δεν τα κατάφερα.