Προς την επόμενη {LF}μέρα του ΣΥΡΙΖΑ

Αρχισε λοιπόν η αντίστροφη μέτρηση για την οικοδόμηση του νέου ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτο μεγάλο ζητούμενο η οργανωτική αντιστοίχηση του κόμματος με την κοινωνική του αναφορά και επιρροή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη αντοχή και προσαρμοστικότητα. Η εξέλιξή του από μικρό κόμμα διαμαρτυρίας της κινηματικής Αριστεράς στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ είναι εντυπωσιακή. Η επίλυση του Μακεδονικού, τo μεγάλο του επίτευγμα, δοκίμασε ως λυδία λίθος το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Ακολούθησε η λυτρωτική απομάκρυνσή του από την αταίριαστη σχέση με Καμμένο και το άνοιγμα στην Προοδευτική Συμμαχία. Ετσι, οδηγείται σε μια νέα εποχή που τον αναδεικνύει ως την αδιαφιλονίκητα μεγάλη δύναμη του προοδευτικού χώρου.

Η σύνθεση της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης είναι αντιπροσωπευτική της πολιτικής και κοινωνικής εμβέλειας του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Ενός κόμματος που επιχειρεί να μετεξελιχθεί σε ένα σύγχρονο πολιτικό κίνημα της πολύχρωμης, πληθυντικής Αριστεράς που φιλοδοξεί να εκφράσει την προοδευτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών.

Βεβαίως, το οργανωτικό αποτελεί το εργαλείο, το μέσον, δεν είναι αυτοσκοπός. Ο στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική. Ο πολιτικός-προγραμματικός λόγος για τα μικρά και τα μεγάλα. Η πολιτική-ιδεολογική φυσιογνωμία του προσδιορίζεται και οριοθετείται από τους κώδικες των αρχών και των αξιών της Αριστεράς.

Το δεύτερο μεγάλο ζητούμενο είναι η άσκηση μαχητικής και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης σήμερα και παράλληλα η προετοιμασία των προγραμματικών-κυβερνητικών προτάσεων για αύριο.

Η επάνοδος της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία συνοδεύθηκε από ρεβανσισμό και σκληρή δεξιά στροφή. Η περίφημη μεταρρύθμιση του κράτους αφορούσε την εγκαθίδρυση ενός υδροκέφαλου πρωθυπουργικού μηχανισμού, υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «επιτελικό κράτος». Ο νεποτισμός και η ευνοιοκρατία θεωρούνται κανονικότητα. Ο πελατειασμός και η νομή του κράτους στους «δικούς μας» εξελίσσεται ανερυθρίαστα. Η αριστεία και η αξιοκρατία αποδεικνύονται άγνωστοι όροι. Παράλληλα, ξεδιπλώνεται μια νεοφιλελεύθερη και βαθιά ταξική οικονομική και κοινωνική πολιτική. Ο αυταρχισμός με τις συνεχείς επιδείξεις πυγμής και «αποφασιστικότητας» αποδεικνύει την εξελισσόμενη εφαρμογή του αποκρουστικού δόγματος Βορίδη: «Nα πάρουμε θεσμικά και διοικητικά μέτρα ώστε οι ελαττωματικές ιδέες της κάθε μορφής Αριστεράς να μη μας απειλήσουν ξανά».

Εκεί όμως που η υποκρισία και ο κυνισμός χτυπούν κόκκινο, είναι η απόλυτη στροφή στη μέχρι χθες «προδοτική» Συμφωνία των Πρεσπών, όπως και στην «ανάγνωση» του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού. Η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη και ο τοκισμός στον εθνολαϊκισμό ποτέ δεν βγαίνει σε καλό.

Στον δρόμο προς το Συνέδριο, παράλληλα με την άσκηση ουσιαστικής αντιπολίτευσης για την αντιμετώπιση όλων των παραπάνω, οι πολίτες περιμένουν να ακούσουν τις προτάσεις για το μοντέλο βιώσιμης – οικονομικά, περιβαλλοντικά, κοινωνικά – παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας που θα παράξει εθνικό πλούτο, στέρεες θέσεις εργασίας και θα επιτρέψει την αναδιανομή διά του κοινωνικού μισθού.

Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν, υπό την προϋπόθεση ότι τα παθήματα έγιναν μαθήματα και ότι οι συμπεριφορές που απάδουν προς το ύφος και το ήθος της Αριστεράς παύουν να είναι αποδεκτές.

Ο Σπ. Δανέλλης είναι πρώην βουλευτής Ηρακλείου