Μυστική επίσκεψη

Μυστική επίσκεψη

Η συνάντηση έγινε μεν απομεσήμερο, αλλά έγινε με τρόπο τέτοιον ώστε να κρατηθεί μυστική και να μη διαρρεύσει. Και όντως για μερικές ημέρες ο στόχος (της μυστικότητας) επιτεύχθηκε, μέχρι που μου τη σφύριξε «κλέφτικα» ο γείτονας του Καραμανλή, του Κώστα, ο Τζέφρι (Πάιατ!!).  Αστειεύομαι. Για τον Πάιατ. Γιατί η συνάντηση έγινε.

Τρίτη, την περασμένη που ο μήνας είχε 26 και η πρωτεύουσα λιαζόταν από το πέρασμα του θηριώδους, ως και… βροντώδους, Γηρυόνη, δύο αυτοκίνητα, ένα επίσημο και ένα Skoda συνοδευτικό, σταμάτησαν έξω από το επί της οδού Παναγή Κυριακού ισόγειο γραφείο του Κώστα Καραμανλή. Από το «επίσημο» μαύρο πετάχτηκε με γρήγορες κινήσεις ο αγαπημένος Πρόεδρος Προκόπης και  χώθηκε μέσα στο κτίριο για να μην τον «συλλάβει» κανένα αδιάκριτο μάτι.

Η συνάντηση φυσικά δεν ανακοινώθηκε, διότι, όσο να πεις, δεν είναι και τόσο σύνηθες ο εν ενεργεία Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επισκέπτεται στο γραφείο του κάποιον ο οποίος τη μόνη ιδιότητα που έχει είναι εκείνη του πρώην.  Πρώην πρωθυπουργός, πρώην αρχηγός της ΝουΔού, πρώην παράγοντας γενικώς…

Προεδρικές ανησυχίες

Τι ήταν αυτό όμως που έκανε τον Πρόεδρο Προκόπη να επισκεφθεί τον Κώστα τον άρχοντα της Ραφήνας στο γραφείο του; Και μάλιστα απομεσήμερο; Και μάλιστα… επαναλαμβανόμενο, όταν στις 24 του μηνός, Κυριακή, ήτοι δύο μόλις ημέρες πριν από τη μυστική τους συνάντηση στην Παν. Κυριακού, είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν εκ του σύνεγγυς στην Ξάνθη κατά τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πραγματικού;

Εικάζω ότι η συνάντηση είχε να κάνει με την αναμενόμενη απόφαση του προέδρου Κυριάκου για το πρόσωπο που θα στηρίξει για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Με δεδομένο δε ότι για πολλούς στη ΝουΔού θεωρείται εντελώς απίθανο να εισηγηθεί ο πρόεδρος Κυριάκος δεύτερη θητεία για τον Πρόεδρο Προκόπη, δύο τινά ώθησαν τον Πρόεδρο Προκόπη να επισκεφθεί τον Καραμανλή:

• Πρώτον (που δεν το πιστεύω), να συζήτησε με τον Καραμανλή την πιθανότητα να αναλάβει διαμεσολαβητική προσπάθεια με τον πρόεδρο Κυριάκο ώστε να αλλάξει εκείνος γνώμη και στάση απέναντί του, και να τον προτείνει τελικά.
• Και, δεύτερον, για να διερευνηθεί η πιθανότητα να προταθεί ο Καραμανλής για Πρόεδρος, παρότι ο ίδιος είναι σε φάση «τραβάτε με κι ας κλαίω» και δηλώνει σε όσους τον ρωτούν ότι δεν ενδιαφέρεται.

Ο,τι και να συμβαίνει πάντως, κοντός ψαλμός αλληλούια. Ο πρόεδρος Κυριάκος έχει (εκτός από κάτι χρησμούς που έχει διατυπώσει) …δεσμευθεί κιόλας ότι σύντομα, και αφού επιστρέψει από κάτι εκδρομές στα βουνά, θα αποφασίσει ποιον θα προτείνει.

Αντε να δούμε – πάντως να το προσέξουν λίγο το πράγμα. Ο Καραμανλής κεντροαριστερός δεν είναι (όπως έχουν δεσμευθεί ότι θα είναι ο νέος Πρόεδρος…). Δεξιός είναι…

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ

«Το ΠΑΣΟΚ που αντιστέκεται, το ΠΑΣΟΚ που επιμένει». Εκλογές στην ΚΕΔΕ. Πρώτη η Δεξιά, με επικεφαλής της παράταξης τον Κώστα Μπακογιάννη. Απέσπασε 325 ψήφους και 19 έδρες.

Στη δεύτερη θέση η παράταξη του ΚΙΝΑΛ υπο τον τιτλο «Αυτοδιοικητικό Κίνημα», με επικεφαλής τον Παύλο Γερουλάνο, η οποία συγκέντρωσε 91 ψήφους και έξι έδρες.

Στην τρίτη θέση η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ «Προοδευτική Αυτοδιοικητική Συνεργασία», με επικεφαλής τον δήμαρχο Λαρισαίων Απόστολο Καλογιάννη, που έλαβε 45 ψήφους και 3 έδρες.

Αν μάλιστα υπολογίσει κανείς ότι στην τέταρτη θέση βρέθηκε παράταξη υπό τον τίτλο «Νέα Αυτοδιοίκηση» με αιρετούς από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και επικεφαλής τον δήμαρχο Νίκαιας-Ρέντη Γιώργο Ιωακειμίδη, η οποία έλαβε 33 ψήφους και 2 έδρες, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι μια ενιαία παράταξη της Κεντροαριστεράς θα συγκέντρωνε πάνω από 120 ψήφους και ίσως περισσότερες από 8 έδρες.

Το είπα και στην αρχή. Σε πείσμα όσων έχουν βαλθεί να το εξαφανίσουν «Το ΠΑΣΟΚ που αντιστέκεται, το ΠΑΣΟΚ που επιμένει»…

Τι φοβάται ο Αλέξης

Στον απόηχο των νέων επιθέσεων του «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη, κατά του Παναγιώτη Λάμπρου και κατά του Τάσου Κορωνάκη, πληροφορήθηκα χθες το πρωί ότι ο πρόεδρος Αλέξης είναι εξαιρετικά προβληματισμένος με την περίπτωση. Γνωρίζει ότι η συμπεριφορά του Πολάκη, που έχει σπάσει όλα τα κοντέρ πολιτικής ορθότητας – politically correct όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο -, του δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην εκστρατεία του για την ανασυγκρότηση του χώρου, αλλά δεν ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει. Για να είμαι ακριβής, σύμφωνα με την πηγή, γνωρίζει πώς να την αντιμετωπίσει, απλώς δεν έχει αποφασίσει ακόμη για το αν πρέπει να προχωρήσει σε αυτή τη λύση, που είναι η αποπομπή του Πολάκη από τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δεν το κάνει; Γιατί φοβάται ότι θα δημιουργήσει απέναντί του ένα  πολιτικό μόρφωμα με ακραία πολιτικά στοιχεία. Ο άνθρωπός μου μού είπε ότι ενδέχεται τις επόμενες ημέρες να τον καλέσει στο γραφείο του για μια τετ-α-τετ συζήτηση (τον Πολάκη, όχι τον άνθρωπό μου) με στόχο να τον «συνετίσει» και να του ζητήσει να περιορίσει τις δημόσιες τοποθετήσεις του.

Ακυρο μου ακούστηκε…

Αλλοίωση της Ιστορίας

Στον απόηχο της φετινής 46ης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφόρησε βιβλίο αναφοράς για την εξέγερση του Πολυτεχνείου υπό τον τίτλο «ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΕΔΩ» με επιμέλεια του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού. Το ενδιαφέρον του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι πλην των (αναμενόμενων) μαρτυριών 80 φοιτητών που βρίσκονταν μέσα στο  κτίριο τις ιστορικές εκείνες μέρες του ’73 περιλαμβάνει και 4 αφηγήσεις ανθρώπων οι οποίοι ήταν πάνοπλοι έξω από το Πολυτεχνείο και μετείχαν στην εισβολή και τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης. Δύο εξ αυτών ήταν  αξιωματικοί, οι Κ. Βουλιέρης και Μ. Γουνελάς, και δύο στρατιώτες. Ο πρώτος ήταν ο επικεφαλής των καταδρομέων που είχε αποστείλει στο Πολυτεχνείο η χούντα και ο δεύτερος ήταν ο επικεφαλής της ίλης των τανκς και οδηγός του ερπυστριοφόρου που έριξε την πύλη.

Τον Γουνελά, που πέθανε και πρόσφατα, τον γνωρίζαμε. Τον Βουλιέρη, εγώ τουλάχιστον όχι. Ο τύπος αυτός φαίνεται πως περίμενε 46 χρόνια για να επιχειρήσει με ψεύδη, αθλιότητες και προφανή διαστροφή της πραγματικότητας να διαμορφώσει κατά το δοκούν το τι συνέβη λίγο πριν από την εισβολή των τανκς τα ξημερώματα της 16ης προς τη 17η Νοεμβρίου 1973. Οταν ο Λαλιώτης μαζί με τον Κυριάκο Σταμέλο πήδηξαν έξω από το Πολυτεχνείο για να διαπραγματευθούν την αναίμακτη έξοδο των φοιτητών.

Σε ένα πολυσέλιδο κείμενό του, υπό τον τίτλο «ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ με τις πυρακτωμένες αλήθειες του» και υπότιτλο «Από τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης, στις ερπύστριες της μετα-αλήθειας και της μετα-ιστορίας», που μου απέστειλε ο Λαλιώτης δίνει τις κατάλληλες απαντήσεις στον αξιωματικό Βουλιέρη. Στον πρόλογο αναφέρει: «Το κείμενο αυτό το έγραψα για να αναδειχθούν οι αλήθειες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά και να απαντηθεί ουσιαστικά και τεκμηριωμένα μια ψευδέστατη, άθλια και νοσηρή “αφήγηση” ενός χουντικού αξιωματικού».

Από την άλλη όμως, ο ιστορικός που έλαβε την αφήγηση του περί ου ο λόγος πρώην αξιωματικού είναι δυνατόν να την υιοθετεί έτσι αβασάνιστα, παρότι διαστρέφει τόσο κατάφωρα τα ιστορικά γεγονότα;