Kαλησπέρα, κύριε Τσέχωφ

Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα. Ετσι όμως θα μας φάει η μουγκαμάρα. Κι όταν θα πέφτει ένα φυλλαράκι από τη γλάστρα θα μας φαίνεται σαν να γκρεμίζεται πύργος γυάλινος. Κι όταν θα σηκώνει το αεράκι μια σκονίτσα από το πάτωμα, εμείς θα φωνάζουμε σεισμός – σεισμός. Κι όταν σε περίπτωση πραγματικού σεισμού, θα μας βγάζουν έξω μαζί με τα μπάζα, ούτε τότε θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε την κατάστασή μας.

Tινάζω τα ρούχα μου από τα σοβάτια, δοκιμάζω να μιλήσω στο μικρόφωνο, φου φου φου και ένα δυο, ένα δύο, είμαι η Ρούλα και είμαι εντάξει, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς. Aς πιαστούμε λοιπόν όλοι μαζί σε κύκλο, μιας και η τετράγωνη λογική τσιμπάει, πονάει και παρεμβαίνει στο γενετικό μας δίχτυ όπως τα εμβόλια. Tο έχω ακούσει αυτό κι από πραγματικούς γιατρούς και στην αρχή δεν πίστευα στ’ αφτιά μου. Οτι ο εμβολιασμός είναι, λέει, μια καλοστημένη φάμπρικα των φαρμακευτικών εταιρειών, κι ότι καλύτερα είναι να τρώμε ακρίδες και μέλι, φύτρες και φτου σκουληκομυρμηγκότρυπα. Tο έχω ακούσει κι από διακεκριμένες φεμινίστριες αυτό, από τη Zερμαίν Γκρηρ επί παραδείγματι, ότι η τακτική μαστογραφία είναι κάτι το σατανικό που έχει εφεύρει η πατριαρχία για να ελέγξει το στήθος μας, να το «ιατρικοποιήσει» και να το αναγορεύσει σε πηγή του κακού. Κινόα τρως – κινόα μολογάς, όπως θα έλεγαν οι παλιοί.

Moυ έλεγαν κι άλλα οι παλιοί γιατροί – ευτυχώς που τα θυμάμαι όλα. Τότε που δεν υπήρχαν εμβόλια κι ο πατέρας μου αφού έπλυνε το δάχτυλό του με φωτιστικό οινόπνευμα, το έχωσε στον λαιμό μιας μικρούλας κι έσπασε τον υμένα της διφθερίτιδας, ειδάλλως το παιδί θα του πέθαινε στα χέρια. Ή το άλλο, που αποστείρωσε ένα τραπεζομάχαιρο στη φλόγα ενός κεριού και μ’ αυτό έκανε τραχειοστομία, στα λασποχώρια με τους λασπωμένους ασθενείς του, που πήγαινε ως αυτούς με το άλογο.

Πόσα βέρστια από τη λογική απέχουμε, ντόκτορ Τσέχωφ, και τι είναι αυτό που σωριάστηκε σαν πύργος γυάλινος με κρυσταλλένια πόρτα; Oχτώ χρονών άρρεν. Aιτία θανάτου: άγνωστη.