Στον Πρόεδρο διά του αποκλεισμού

Συμβαίνει κατεξοχήν στην αστυνομική λογοτεχνία. Πώς φτάνει, ας πούμε, ο Ηρακλής Πουαρό στη λύση του μυστηρίου; Διά του αποκλεισμού. Αφού η λύση το μυστηρίου της προεδρικής εκλογής περνάει από «ένα πρόσωπο ευρείας συναίνεσης», όπως είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Βουλή, τότε αυτομάτως αποκλείονται όλοι οι κομματικοί υποψήφιοι της ΝΔ. Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να είναι ούτε ο Σαμαράς, ούτε και ο Καραμανλής.

Στοιχειώδες; Στοιχειώδες. Θα μπορούσε μήπως να είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Πρόεδρος όχι μόνο της καρδιάς του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της καρδιάς εκείνης της Δεξιάς που συστήνεται ως καραμανλική; Η αστυνομική λογοτεχνία σκαμπάζει πια και από πολιτική. Ενας σύγχρονος Πουαρό θα κατέληγε επομένως στο συμπέρασμα πως δύσκολα θα πρότεινε ο Μητσοτάκης ένα πρόσωπο με την επιλογή του οποίου είχε διαφωνήσει πριν από πέντε χρόνια. Η επιλογή γίνεται ακόμη δυσκολότερη εάν λάβει κανείς υπόψη του πως το επιχείρημα που είχε επικαλεστεί τότε ως βουλευτής της ΝΔ για να καταψηφίσει τον Παυλόπουλο δεν έχει χάσει την ισχύ του. Ο Μητσοτάκης είχε επικαλεστεί τη διαχειριστική ανεπάρκεια του υπουργού Παυλόπουλου στα Δεκεμβριανά του 2008. Εάν η ένσταση ίσχυε το 2015, δεν μπορεί παρά να ισχύει και το 2020. Η διαχειριστική ανεπάρκεια δεν παραγράφεται. Αρα, και με όρους αστυνομικής λογοτεχνίας πάντα, διαγράφεται και ο Παυλόπουλος από τη λίστα των υποψηφίων.

Δεν είναι λίγο να αποκλείεται από το προεδρικό μέγαρο μια ολόκληρη παράταξη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η λύση του μυστηρίου βρίσκεται κοντά. Ο χώρος από το Κέντρο έως την Αριστερά είναι αχανής. Ακόμη και αν δεν ψάχνει κανείς ακριβώς ψύλλους στ’ άχυρα, ο εντοπισμός του επόμενου Προέδρου παύει να εμπίπτει στην αρμοδιότητα της αστυνομικής λογοτεχνίας και περνάει στη σφαίρα της εικοτολογίας. Θα έπαιζε ποτέ ο Πουαρό την κολοκυθιά ακόμη κι αν έπεφτε κατά τύχη πάνω στο σωστό πρόσωπο; Ποτέ. Μπορεί στη λύση του μυστηρίου να οδηγεί η λογική με λίγη τύχη, αλλά ποτέ σκέτη η τύχη.

Σε αυτό το σημείο η αστυνομική λογοτεχνία σηκώνει τα χέρια ψηλά ή απλώς περιμένει τις επόμενες ενδείξεις. Εχει έρθει η ώρα της πρώτης γυναίκας Προέδρου; Θα είναι αυτή η δεύτερη φορά που ο Πρόεδρος δεν θα προέρχεται από τον χώρο της πολιτικής μετά την όχι και απολύτως ευτυχή περίπτωση του Χρήστου Σαρτζετάκη; Ολα αυτά θα φανούν. Αυτό που φαίνεται προς το παρόν πάντως δεν είναι μόνο ποια πολιτική ταυτότητα έχει αποκλειστεί από το βιογραφικό του επόμενου Προέδρου, αλλά και ποιο είναι το πνεύμα της αναθεωρημένης διάταξης που λέει στο γράμμα της πως ο Πρόεδρος μπορεί να εκλεγεί ακόμη με 151 ψήφους. Το πνεύμα είναι πως η συναίνεση δεν περνάει από την υποχρεωτικότητα των αριθμών. Το εθιμικό δίκαιο μπορεί να διατηρήσει την ισχύ του. Οι δεξιοί μπορούν να συνεχίσουν να στέλνουν στο προεδρικό μέγαρο αριστερούς και οι αριστεροί δεξιούς.

Σε μια δημοκρατία όμως που η παράδοση υπάρχει για να καταργείται, ο κανόνας μπορεί εύκολα να αλλάξει. Ή τουλάχιστον μπορεί να τον υπομονεύσει η κομματική γκρίνια: αφού έχουμε το μαχαίρι και το πεπόνι γιατί να μη βγάλουμε έναν δικό μας; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο δεν θα έμπαινε καν στον κόπο να απαντήσει ο Ηρακλής Πουαρό. Είναι σχεδόν βέβαιο όμως θα το θέσουν διάφοροι κομματικοί Κλουζό.