«Ναός» μεσογειακής διατροφής

Πρόκειται για ένα κομμάτι του σύγχρονου πολιτισμού μας. «Ζωντανό», ουσιαστικό και προσβάσιμο στους περισσότερους. Με ρίζες στην αρχαιότητα, αδιάκοπη συνέχεια και εξέλιξη, προσαρμογή στις πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες κάθε εποχής και κάθε περιοχής και επιστημονικά τεκμηριωμένη σημαντικότητα. Μιλάω για το φαγητό, το φαγητό μας, αυτό που μάθαμε να λέμε μεσογειακή διατροφή και που, κατά την UNESCO, αποτελεί άυλη πολιτισμική κληρονομιά. Ναι, ως όψιμη «ανακάλυψη», μπορεί να ταλαιπωρήθηκε τα τελευταία χρόνια από τις επεμβάσεις του lifestyle, ωστόσο αυτή η «γαστρονομική επανάσταση» που συντελείται εδώ και τρεις, περίπου, δεκαετίες πλούτισε όχι μόνο τις γευστικές μας εμπειρίες αλλά και τη γνώση μας. Και στην προκειμένη περίπτωση η γνώση μεγιστοποιεί την απόλαυση. Μάθαμε τα τοπικά προϊόντα, διδαχθήκαμε την αξία της εποχικότητας των πρώτων υλών και ανακαλύψαμε πολιτισμικές συγγένειες. Για παράδειγμα, πώς οι ανάγκες της νομαδικής ζωής των βοσκών «έπλασαν» τις περίφημες θεσσαλικές πίτες, γιατί οι Ηπειρώτες έχουν αυτή την «άγια» σχέση με το ψωμί, πώς η ανέχεια και η χέρσα γη στα κυκλαδονήσια δημιούργησαν συνταγές που σήμερα θεωρούνται γκουρμέ και μάλιστα διεθνώς.

Μεγάλος πρόλογος για ένα μεγάλο νέο. Τόσο για τη διατροφή όσο και για την πόλη μας. Αναφέρομαι στην αξιοποίηση του Αρσακείου Μεγάρου – στην ουσία πρόκειται για ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο ανάμεσα στην Πανεπιστημίου και τη Σταδίου -, που ένα μεγάλο μέρος του θα μετατραπεί σε έναν σύγχρονο, αστικό «ναό» της ελληνικής και μεσογειακής διατροφής. Το σχέδιο ανακοινώθηκε πριν από λίγες μέρες από τον πρόεδρο της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας Γιώργο Μπαμπινιώτη και τον Αρη Κεφαλογιάννη, CEO της Legendary Food, της εταιρείας που έφερε στο τραπέζι μας τα προϊόντα Gaea. Θα περιλαμβάνει τη μετατροπή της Στοάς Ορφέως, της Στοάς του Βιβλίου και τμήματος του αιθρίου σε έναν γαστρονομικό πολυχώρο, ένα food hall, που θα δώσει εμπορικό βήμα σε παραγωγούς από όλη την Ελλάδα, θα αναδείξει με σεμινάρια και εκδηλώσεις τον πλούτο αλλά και την ιστορικότητα της ελληνικής κουζίνας, θα εκπαιδεύσει μαθητές σχολείων στα μυστικά και τους κώδικες του διατροφικού μας πολιτισμού. Συγχρόνως όμως θα αναβαθμίσει μια περιοχή της πόλης που παρακμάζει, λόγω κρίσης, την τελευταία δεκαετία.

Η επένδυση θα κοστίσει συνολικά 12 εκατομμύρια ευρώ, οι εργασίες ανακαίνισης θα αρχίσουν σε 10 μήνες, ο πολυχώρος θα καταλαμβάνει 11.000 τετραγωνικά μέτρα, ενώ υπολογίζεται ότι θα δημιουργηθούν άμεσα 500 και μακροπρόθεσμα πάνω από 5.000 θέσεις εργασίας.

Οι «μετα-Μαργαρίτες»

«Εις το κατάστημά μας σερβίρεται η κλασική ιταλική νοστιμιά που έχει κατακτήσει την υφήλιον, η πίτσα». Χαζεύω την ανακοίνωση σε ένα βιβλίο με την ιστορία της ελληνικής διαφήμισης που μου δίνει τη δυνατότητα να αποκωδικοποιώ την καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας μέσα από τις καταναλωτικές της συνήθειες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 λοιπόν οι Αθηναίοι πρωτοδοκίμασαν πίτσα, σε ένα μικρό μαγαζί στην Ομόνοια. Η μεγαλύτερη, διεθνώς, γαστρονομική κατάσταση της Ιταλίας (επινόηση ενός ναπολιτάνου σεφ για να τιμήσει, το 1898, τη βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας με ένα φαγητό στα χρώματα της ιταλικής σημαίας – το λευκό της μοτσαρέλας, το κόκκινο της ντομάτας και το πράσινο του βασιλικού) μπήκε πολύ γρήγορα στο τοπ των «εθνικών» μας φαγητών.

Από εκείνο το μαγαζί στην Ομόνοια του 1960 στρώθηκαν πολλά υλικά στα ζυμάρια. Οι «μετα-Μαργαρίτες» έχουν αλλάξει σχήμα (τελευταία τάση οι παραλληλόγραμμες), συνταγές, διατροφικές αναγωγές και συνδυασμούς πρώτων υλών που εντυπωσιάζουν. Τελευταία μου και εντελώς τυχαία ανακάλυψη οι πίτσες του Romatella, ενός μικρού, ολοκαίνουργιου και πολύ κομψού μαγαζιού στο Κουκάκι. Πολύ καλή ζύμη, σωστό ψήσιμο και, κυρίως, ευρηματικοί συνδυασμοί υλικών. Επειτα από συμβουλή φίλης δοκίμασα την πατάτα με λάδι τρούφας και αυτή με γκοργκοντζόλα, αχλάδι και καρύδια.

Τσάι και φιλοσοφική συμπάθεια

Τι μπορεί να μας διδάξει η Ιστορία για τη ζωή; Και ακόμη «…μπορεί να υπάρξει αντικειμενική γνώση της Ιστορίας αφού τόσο αυτοί που την καταγράφουν όσο και αυτοί που την ερμηνεύουν σπάνια είναι απαλλαγμένοι από προσωπικές ή συλλογικές σκοπιμότητες; Αυτά, μεταξύ άλλων, διαβάζω στο δελτίο Τύπου για το φιλοσοφικό brunch που διοργανώνεται αύριο, στις τέσσερις το απόγευμα, στο Πορεία. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που άρχισε πέρυσι, βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στους φίλους του θεάτρου της οδού Τρικόρφων και θα συνεχιστεί και φέτος με μια σειρά θεμάτων που γεφυρώνουν τη δραματουργία με τα φιλοσοφικά και υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου.

Το πρώτο φετινό φιλοσοφικό brunch έχει ως αφορμή το «Υψωμα 731» του Αρη Μπινιάρη που θα παίζεται στο Πορεία έως και τις αρχές Δεκεμβρίου. Βασικός ομιλητής θα είναι ο Γιώργος Μπανιώκος, σύμβουλος ψυχικής υγείας και θεατρολόγος, ενώ θα τον πλαισιώσουν ο Δημήτρης Τάρλοου, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, ο Αρης Μπινιάρης και η δραματολόγος Ερι Κύργια.

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

Η δική μου Αθήνα είναι σαν ένα ακατέργαστο διαμάντι που λάμπει όταν ο ήλιος την εγκαταλείπει. Για να γνωρίσεις ουσιαστικά μια πόλη πρέπει να τη ζήσεις στα σκοτάδια της. Τη νύχτα η Αθήνα γίνεται, από σύζυγος, ερωμένη: γοητευτική, εύθραυστη και γεμάτη πάθος. Με μία στάση στο Drups & Drips για ένα από τα καλύτερα Apperoll της πόλης ή για ένα ποτήρι καλό κρασί σε συνδυασμό με delicatessen γεύσεις, η βραδιά αρχίζει με τον καλύτερο τρόπο.

Σε ένα στενό στην περιοχή της Ακρόπολης όπου τα φώτα, ο κόσμος και η μουσική σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι μέσα σε ταινία.

Συνηθίζω να περπατάω για να γυρίσω στο Παγκράτι όπου μένω. Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η δροσιά που έρχεται από τα δέντρα του Εθνικού Κήπου καθώς κατευθύνομαι προς το Καλλιμάρμαρο, μου δίνουν μια αίσθηση ελευθερίας.