Ασπρόμαυρη φωτογραφία

Τα κλέη κλαίει. Πόνοι στη μέση, αποτυχημένη αρθροπλαστική ισχίου, αφαίρεση νεφρού, μηνίσκος, πόνοι στους αστραγάλους. Νίκησε τους νόμους της βαρύτητας αλλά δεν μπόρεσε να βγει νικητής από τα χαρακώματα του γήρατος.

«Σαν να μου έστειλε τον λογαριασμό ο Θεός», αυτοσαρκάζεται ο Πελέ. Και μάλλον ήταν βαρύς. Τα γηρατειά, το λιμάνι που στέκουν αρόδο όλες οι συμφορές.

Σχεδόν σακάτης, μπορεί να κινηθεί μόνο με το αναπηρικό αμαξίδιο, έχει πάψει να κάνει σχέδια για το μέλλον, ούτε καν για τα 80ά γενέθλιά του που πλησιάζουν. Ο φόβος για το μοιραίο.

Τα χρόνια και οι αρρώστιες τράβηξαν το κόκκινο βελούδο του θρόνου αποκαλύπτοντας τα φθηνιάρικα υλικά του.

Και τι μένει; Αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι τραγικοί: η σοφία του χρόνου.

Ο άνθρωπος που κάποτε μιλούσε με τις ντρίμπλες του και ασκούσε πολιτική με τα γκολ του, που ήταν διασημότερος και από τους διασημότερους και ό,τι άγγιζε γινόταν χρυσάφι, ένας Μίδας του 20ού αιώνα, περιγράφει πια ποδοσφαιρικά παραμύθια και μοιράζεται τη σοφία που απέκτησε από τις εμπειρίες του.

Σήμερα ο Πελέ είναι για τους σαραντάρηδες ό,τι ο Μαραντόνα για τους τριαντάρηδες και ο Ντι Στέφανο για τους πενηντάρηδες. Ενας παίκτης μιας άλλης εποχής που ό,τι γνωρίζουν γι’ αυτόν είναι από τη στατιστική των Παγκοσμίων Κυπέλλων, την πρόσφατη ταινία αφιερωμένη στη ζωή του και τα στιγμιότυπα από τα Μουντιάλ.

Στο ποδόσφαιρο η δόξα είναι εφήμερη ακόμα και για τον μεγαλύτερο από τους μεγάλους. Ενα βιβλίο σκονισμένο στο πάνω ράφι. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία ξεχασμένη στο συρτάρι.

Ποιος νέος μπορεί να συγκινηθεί βλέποντας τον Πελέ καθηλωμένο σε μια καρέκλα;

Ποιος πιτσιρικάς ξέρει τον Τραπατόνι που μνημονεύει ο Βραζιλιάνος ως τον καλύτερο αμυντικό που έχει αντιμετωπίσει στην καριέρα του;

Στο ποδόσφαιρο ισχύει ό,τι και στη ζωή: ο πλούτος του κρύβεται στις αναμνήσεις που έχουμε ξεχάσει. Δυστυχώς…