Μιλιταριστικός αντιμιλιταρισμός!

Σκιάχτηκα, χτες το μεσημέρι, όταν είδα μια σειρά από νέα παιδιά, αγόρια, να παρελαύνουν, ζυγισμένα στοιχημένα, στο Σύνταγμα, με σημαιοστολισμένα κοντάρια στα χέρια. Με εντυπωσίασε το βήμα τους, ο συντονισμός τους, τα άκαμπτα ρυθμικά συνθήματά τους, οι αρχηγοί που έδιναν το πρόσταγμα. Κράδαιναν τα κοντάρια σαν όπλα, με αυτά θα επετίθεντο όταν ερχόταν η ώρα εναντίον των ΜΑΤ – προσώρας για τη φωτογραφία, η σύγκρουση αναβάλλεται για την ώρα της επανάστασης.

Οι συγκεκριμένοι διαδηλωτές είναι οι ευπειθείς, οι «ρεφορμιστές» όπως θα τους έλεγαν κάποιες άλλες ομάδες διαδηλωτών, που πορεύονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, λένε τα ίδια ή ανάλογα συνθήματα, με τον ίδιο ρυθμό, επίσης είναι άντρες και, απλώς, τα στειλιάρια τους έχουν πιο κόκκινες σημαίες – μερικές φορές και κοκκινόμαυρες ή μαύρες. Αυτοί νοιάζονται, πιθανόν, για κάτι περισσότερο από μια σύγκρουση για τη φωτογραφία, επειδή είναι της γνώμης ότι η επανάσταση δεν περιμένει, ότι πρέπει να αρχίσει εδώ και τώρα.

Υπάρχουν και άλλες ομάδες που πορεύονται, επίσης άντρες, που κραδαίνουν στειλιάρια με μαύρες σημαίες και συχνά έχουν μαζί τους τις μολότοφ. Αυτοί είναι της αέναης επανάστασης, γι’ αυτό πιο πολύ τους νοιάζει να προκαλούν δολιοφθορές στην αστική ευκοσμία, να σπάζουν βιτρίνες και να προκαλούν μπάχαλα στην καρδιά της πόλης. Δεν τους νοιάζει η επανάσταση, τους νοιάζουν τα μπάχαλα.

Ποιο είναι το κοινό στοιχείο που ενώνει αυτούς τους τρεις στρατούς εκτός από τα στειλιάρια; Η στρατιωτική δομή της οργάνωσής τους. Ο μιλιταρισμός. Κάνουν ό,τι, υποτίθεται, μισούν στο αστικό κράτος που τους τσαντίζει – και το κάνουν με προσήλωση στο μιλιταριστικό πνεύμα. Πειθαρχημένοι μικροί στρατοί πηγαίνουν για βίαιη σύγκρουση στο όνομα μιας κάποιας χειραφέτησης. Είναι άντρες, πειθαρχημένοι, βίαιοι, στην εμπροσθοφυλακή και δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι αυτό πρέπει να κάνουν, να συγκρουστούν. Φυσικά, πιο πίσω ακολουθούν οι πελταστές, ανάμεσά τους βρίσκονται και γυναίκες – διότι οι ούλτρα επαναστάτες γι’ αυτό τις έχουν τις γυναίκες, να τους θαυμάζουν και να δένουν τις πληγές τους.

Κατά τα άλλα, αυτοί οι μαχητές στη φωτιά της μάχης ενοχλούνται κάθε τόσο από τις παρελάσεις (που μας μαθαίνουν τη στρατοκρατία), γι’ αυτό τις αποδομούν οι αβανγκάρντ συντρόφισσες καλλιτέχνισσες.

Μιλιταριστικός αντιμιλιταρισμός: το ιδεολογικό στίγμα της Αριστεράς του ηθικού πλεονεκτήματος που αν μείνει ανενόχλητη φτιάχνει γκουλάγκ. Αν έχει περιορισμούς, πολεμάει τον μιλιταρισμό με τον Καμμένο.