Το «άσυλο» και ο ρόλος του όταν κάηκε η Αθήνα

Εχουν ξεσηκωθεί και σκούζουν διάφοροι του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους και κάποιοι γραφικοί πρώην πασόκοι του Γιώργου Παπανδρέου, για τις αστυνομικές επιχειρήσεις στην ΑΣΟΕΕ. Ενα άλλο τμήμα του απλώς δεν παίρνει θέση. Προφανώς δεν θέλει να «ενοχλήσει» το «αριστερό» κοινό του. Εφημερίδες της… προόδου περίπου εξισώνουν αυτή την επιχείρηση με τη χούντα, ενώ παραλείπουν φυσικά να μιλήσουν για το τι βρέθηκε μέσα στη σχολή, όπως και για άλλα λίαν ενδιαφέροντα. Κάποιοι μάλιστα έφτασαν στο σημείο να θεωρούν ως πρόβλημα… δημοκρατίας το χτύπημα στην ομάδα με τα Καλάσνικοφ. Αν και οι παραπάνω αυτοδιαφημίζονται για την ευαίσθητη δημοκρατική μνήμη τους, είναι προφανές ότι ξεχνούν ορισμένα καίρια αρκετά πρόσφατα γεγονότα που αξίζει κανείς να τους βοηθήσει να επαναφέρουν στη μνήμη τους.

Τη χρονιά που κάηκε η Αθήνα με τρόπο που δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά, τουλάχιστον από τον Εμφύλιο, το «άσυλο» λειτούργησε ως το πρώτο και απόλυτο επιχειρησιακό πλεονέκτημα εκείνων που την έκαψαν. Το δεύτερο πλεονέκτημά τους ήταν ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας και του αρμόδιου υπουργείου δεν άκουσε τα όσα φώναζαν τόσο οι ανώτατοι επιτελείς της Αστυνομίας της εποχής όσο και ο αρμόδιος υφυπουργός, ναύαρχος Χηνοφώτης, ο οποίος συμμεριζόταν πλήρως τις εκτιμήσεις για τον κίνδυνο, αλλά δεν εισακούστηκε ούτε εκείνος από την κυβέρνηση στην οποία μετείχε.

Η κατάσταση είχε ως εξής: από την προηγούμενη ημέρα, μηχανάκια έμπαιναν και έβγαιναν διαρκώς κυρίως στο Πολυτεχνείο, αλλά και στο Πάντειο και αλλού, πραγματοποιώντας συνολικά ίσως και χιλιάδες δρομολόγια μέσα σε μία ημέρα. Εμπαιναν άδεια, έβγαιναν φορτωμένα με μολότοφ, επέστρεφαν, και πάλι απ’ την αρχή. Η εντολή της κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρη: μέσα δεν μπαίνουμε γιατί είναι το «άσυλο» και γιατί θα κάψουν το Πολυτεχνείο, έξω δεν τους σταματάμε επειδή τρέμουμε τον «δεύτερο νεκρό». Ετσι, η Αστυνομία όπως και ο αρμόδιος υφυπουργός, που ήταν και ο ίδιος επί χρόνια επιχειρησιακός αξιωματικός, ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν με τα χέρια δεμένα επί ώρες τις εξελίξεις που ήταν φανερό πού οδηγούσαν. Προφανώς, αυτοί που κουβαλούσαν τις μολότοφ δεν πίστευαν στα μάτια τους! Ομως έτσι έγινε. Το δόγμα Καραμανλή – Παυλόπουλου για την «αμυνόμενη Αστυνομία» ήταν κάτι περισσότερο και από αυτό: ήταν, ουσιαστικά, για την παράλυτη Αστυνομία. Από εκείνα τα γεγονότα άλλωστε ξεπηδά για πρώτη φορά και η «προνομιακή» συσχέτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ όλα τα επόμενα χρόνια. Και έτσι, πολύ απλά, κάηκε η Αθήνα. Και την ώρα που καιγόταν, τίποτα δεν ήταν ξαφνικό για όσους γνώριζαν το χρονικό των προηγούμενων ωρών. Ηταν κάτι σαν νομοτέλεια στην οποία η στάση τής τότε κυβέρνησης και το «άσυλο» είχαν συμβάλει τα μέγιστα: χωρίς αυτά, θα ήταν αδύνατο να φτάσουμε σε αυτή την τραγωδία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και αυτός ήταν ο ρόλος του «ασύλου». Οσοι λοιπόν φωνάζουν σήμερα για επιχειρήσεις που γίνονται για να καθαρίσουν τα πανεπιστήμια από γιάφκες, ειδικά λίγες ημέρες από το Πολυτεχνείο και από την επέτειο Γρηγορόπουλου, θα πρέπει να το θυμούνται: το «άσυλο» και η ακαδημαϊκή ελευθερία ουδεμία σχέση με γιάφκες έχουν – αντίθετα, αυτές είναι που το έχουν βιάσει. Οχι οι απόπειρες να καθαριστούν τα πανεπιστήμια και να επιστρέψουν στους φοιτητές τους. Πουθενά στον πλανήτη δεν υπάρχει τέτοιο είδος «ασύλου». Πουθενά. Ακόμα περισσότερο, όμως, οφείλουν να θυμούνται τα γεγονότα του τραγικού 2008, την Αθήνα να φλέγεται σύσσωμη. Και τότε να μιλήσουν περί «ασύλου». Σε αυτό οφείλουν να λάβουν θέση.