Ο Δήμος Αθηναίων και τα πίτουρα

Ο καθένας μας δικαιούται δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας αλλά για τον Λιάγκα μισή τηλεοπτική σεζόν δεν είναι ως φαίνεται αρκετή. Αυτό κατάλαβα τουλάχιστον από την ομοβροντία διαφημιστικών τρέιλερ για τις εκπομπές του που το οικείον κανάλι κατασκεύασε εν μιά νυκτί, λίγες ώρες μετά το δυσάρεστο συμβάν. Και θέλουμε εμείς το κεφάλι του, θέλουμε να χάσει ο άνθρωπος τη δουλειά του; Τίποτα από τα δυο, σας διαβεβαιώ. Μακάρι να μη χρειαζόταν να μάθουμε ότι υπάρχει. Οπως περίπου έκαναν και τα όμορα μέσα της ίδιας επιχείρησης τα οποία, ενώ σατιρίζουν, ενίοτε δε και ξεφωνίζουν, τους πάντες, γι’ αυτήν ειδικά την περίπτωση σφύριξαν κλέφτικα. Κακά τα ψέματα. Και ποιος δεν έχει σφυρίξει κλέφτικα όταν κάνει αυτή τη δουλειά; Σας διαβεβαιώ οι περισσότεροι. Το θέμα όμως δεν είναι οι περισσότεροι αλλά οι πολύ λίγοι. Αυτοί οι δυο-τρεις (υπεύθυνους προγράμματος τους λένε;) που κάνουν νεύμα να σβήσει σιγά σιγά το θέμα, να ξεχαστεί, γιατί η επόμενη μέρα είναι μια άλλη μέρα, κι αν μιλάμε για ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις, η άλλη μέρα είναι αιώνας κανονικός.

Οσο όμως η ραδιοτηλεόραση είναι από τη φύση της μεγαλόθυμη, τόσο η πολιτική είναι γεμάτη βελόνες, κλωστές και ράμματα για τη γούνα όλων μας. Τίποτα δεν αφήνει να ξεχαστεί, τίποτα, όπως ότι ο προαναφερθείς Λιάγκας είχε επιχειρήσει κάποτε ένα σύντομο cameo ως υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ, την περίοδο ΓΑΠ, αν δεν απατώμαι. Ε, και; Ολοι οι έλληνες πολίτες έχουν δικαίωμα στο εκλέγεσθαι αλλά η κυρία Γκαγκάκη το έχει εις διπλούν. Το μεσημέρι πανελίστρια, το βράδυ δημοτική σύμβουλος της πλειοψηφίας, υπεύθυνη τομέα Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τεχνόπολης. Ούτε κι αυτό θα ήταν μεμπτόν αν «το ταβάνι δεν έσταζε σπέρμα», αν το κακαριστό γέλιο δεν συνέπαιρνε όλο το κοτέτσι. Ο κ. Μπακογιάννης σηματοδότησε τη νίκη του με σηκωμένα τα μανίκια του ωραίου υποκαμίσου του. Ευκαιρία λοιπόν να του υπενθυμίσω ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν επιτρέπεται να μπλέκει τον πολιτισμό με τα πίτουρα. Κι αν τα σηκωμένα μανίκια δεν αρκούν για να γίνει η λάτρα, ας φορέσει επιτέλους γάντια πλαστικά.

Μιλώντας μόνον για φταίχτες χάνουμε από τα μάτια μας το θύμα. Στην περίπτωση της φοιτήτριας του ΑΠΘ ίσως να είναι καλύτερα να προχωρήσει η ίδια την υπόθεση όπως θέλει. Νομικός είναι άλλωστε. Η άλλη όμως; Η ξένη; Η παράνομη; Η μαύρη; Η θεά που ήθελε να γίνει μοντέλο αλλά αποπέμφθηκε επειδή δεν τα ‘παιρνε τα γράμματα; Και τι γράμματα! Δεν βρίσκω το σχετικό εδάφιο να σας το παραθέσω αυτούσιο, οπότε θα το πω έτσι όπως το κατέγραψαν τ’ αφτιά και το μυαλό μου.

– Με τέτοια κορμάρα, κορίτσι μου, και να μην έχεις καθόλου ψυχή; Είναι σαν το σώμα σου να μην είναι δικό σου.

Ζει σε μια χώρα που δεν είναι δική της, μιλάει μια γλώσσα που δεν είναι δική της, αναπνέει έναν αέρα που δεν είναι δικός της, εντάξει λοιπόν, κυρία μου, αποξενώστε την τώρα και από το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, το θεσπέσιο σώμα της, να περπατάει μόνο του μαύρο, στιλπνό κι απελπισμένο.