Αγώνας αντοχής χωρίς χρόνο

«Κανονικότητα», λοιπόν. Το άγιο δισκοπότηρο της καθημερινότητάς μας. Η ιερή λέξη για την επιθυμία που δεν γίνεται πραγματικότητα. Είναι να απορεί κανείς με τις πολλαπλές εκδοχές αυτού του ελλείμματος, το οποίο εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις για να επιβεβαιώσει ότι η ελληνική παθογένεια είναι πρωτίστως ζήτημα δομών και κανόνων. Η εικόνα ασφυξίας που παρουσίασε το αθηναϊκό κέντρο το περασμένο Σάββατο εξαιτίας ενός αγώνα δρόμου λειτούργησε σαν μικρογραφία για τη διαρκή επιβάρυνση που επιφέρουν στο κοινωνικό σύνολο τα διαφορετικά είδη «δικαιωματισμού». Ο αγώνας μάλιστα συνεχίστηκε με άλλα μέσα στα social media, αλλά η αυτοψία δεν έχει ανταγωνιστή.

Τα προηγούμενα χρόνια έχω βρεθεί αρκετές φορές ανάμεσα στο πλήθος των ερασιτεχνών και «φτασμένων» δρομέων. Ειδικά για το δεκάρι που θεωρείται κάτι σαν προπόνηση – προθέρμανση και το τρέχεις «τιμής ένεκεν» σε οποιαδήποτε διοργάνωση. Ακουγα μάλιστα με συγκρατημένη κατανόηση κάθε φορά τα παράπονα συγγενών και φίλων για την ταλαιπωρία που αντιμετωπίζουν όταν πιάσουν το τιμόνι. Διατηρούσα, ωστόσο, ατόφια την αίσθηση της υπερδραματοποίησης, ειδικά αν ο αγώνας διεξαγόταν σε αθηναϊκό προάστιο ή παραθαλάσσια περιοχή. Το περασμένο Σάββατο πέρασα από την πλευρά του ερασιτέχνη δρομέα στην πλευρά του «επαγγελματία αναξιοπαθούντος» εγκλωβισμένος μέσα στο αυτοκίνητο. Η διαδρομή από τα στενά του Μετς ως την περιφερειακή Υμηττού έμοιαζε με απροειδοποίητη άσκηση για GPS εισαγωγής, στο οποίο δεν έχουν ενσωματωθεί ακόμη οι ελληνικές συντεταγμένες. Οση ώρα διαρκούσε το 10άρι και τα «μεθεόρτιά» του κάθε στροφή έκρυβε ένα αδιέξοδο και κάθε μονόδρομος τον πειρασμό της παρανομίας.

Δεν είναι προφανώς όλοι οι αγώνες δρόμου ίδιοι και δεν φέρνουν το «σύστημα» στα όριά του. Η φετινή πρωτοβουλία, ωστόσο, να αυτονομηθεί η διαδρομή των 10 χιλιομέτρων από την Κυριακή του Αυθεντικού Μαραθωνίου για να διεξαχθεί το απόγευμα του Σαββάτου δεν συνοδεύτηκε από την απαραίτητη προετοιμασία. Το δικαίωμα της ευζωΐας έμεινε στα λόγια και τα χαρτιά διοργανωτών και πολιτείας. Αν ισχύει ακόμη η γραμματική του αυτονόητου, τις ίδιες ελευθερίες και ανεμπόδιστη πρόσβαση στην κανονικότητα διεκδικούν τόσο οι δρομείς όσο και οι εποχούμενοι. Διαφορετικά η πόλη μετατρέπεται σε τιμάρια πάσης φύσεως «δικαιωματιστών». Η ευθύνη δεν βαραίνει σε καμία περίπτωση τους ερασιτέχνες των αγώνων. Αντιθέτως, ακολουθεί όσους είναι επιφορτισμένοι με τη χάραξη κανόνων, ώστε και ο αγώνας να διεξαχθεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις και η ταλαιπωρία των πολιτών να αποφευχθεί. Το περασμένο Σάββατο οι κάδοι με τις κορδέλες που χρησιμοποιούνταν σαν μπλόκα, η έλλειψη πρόωρης σήμανσης και η αντίθετη ροή από τα προάστια προς το αθηναϊκό κέντρο έριξαν σπίρτο στην εύφλεκτη περιοχή του μποτιλιαρίσματος.

Αφού, όμως, η επίκληση των πάσης φύσεως δικαιωμάτων είναι τόσο εύκολη εν τη ρύμη της συζήτησης, γιατί να μην επικαλεστεί κανείς και μια άλλη εικόνα από τις στιγμές που η κυκλοφοριακή συμφόρηση σε εγκλωβίζει μέσα στο Ι.Χ. (εκείνες που πλησιάζουν στον ορισμό της αιωνιότητας): με ποιο δικαίωμα προκαλείται τόση ταλαιπωρία στους ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες, ορισμένους από τους οποίους έχεις συναντήσει κατά τη διαδρομή;

Το κόστος και αυτή τη φορά πέρασε στους πολίτες και τον ήδη επιβαρυμένο αστικό ιστό, που δεν μπορεί να απορροφήσει τις καταχρήσεις μας. Το χειρότερο είναι ότι έχει καταντήσει πεδίο για τις προβολές των πάσης φύσεως ομάδων που οραματίζονται την πόλη κάπως αλλιώς σε σχέση με το όραμα του διπλανού τους.