Bοήθα φτωχέ, να μη σου μοιάσω

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Σ{ARX}ε αυτόν τον τόπο που ζούμε και που γεννηθήκαμε έχουμε ζήσει στο πετσί μας τον ξενιτεμό, ξεπατρισμό και μας περισσεύουν αποθέματα κατανόησης του μετανάστη που αφήνει πίσω του πατρίδα, οικογένεια, πίκρα, κακοπέραση, πολέμους, δικτατορίες, εκμετάλλευση, βία ή εξευτελισμό, γιατί είμαστε μόνιμα μετανάστες ανά τους αιώνες.
Οι χώρες του κόσμου δεν είναι ξέφραγα αμπέλια. Τηρούνται οι νόμοι, ντόπιοι και διεθνείς, που ακόμα και στην απελπισία του καθενός χρειάζονται τα απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα.
Οσοι μπαίνουν σε κάθε χώρα δίχως ντοκουμέντα είναι αμέσως χαρακτηρισμένοι, παράνομοι, λαθραίοι (ίδια η έννοια).
Φυσικά διαφέρει η αιτία του καθενός και η ανάγκη του για αποκούμπι, από αναζήτηση τύχης μέχρι το απελπισμένο βήμα για άσυλο της προσφυγιάς.
Ετούτη η χώρα, τσακισμένη από οικονομία, δεν αντέχει τόσο κόσμο – συρροή απελπισμένων όλου του κόσμου ανατολικότερα και νοτιότερα από εμάς, όχι για μόνιμα, ούτε για προσωρινά.
Ανθρωποι, κάθε ανάγκης, σκυλοπνίγονται στο Αιγαίο και στον Εβρο για μια καλύτερη μέρα για το αλλού, για το καλύτερο!..
Μακάρι να μπορούσαμε να δεχτούμε όλον αυτόν τον συρφετό, που κάνει το σάλτο της απελπισίας. Εμείς έτυχε να είμαστε το πρώτο σκαλοπάτι της Ευρώπης! Ομως το ανίκανο να δώσει δουλειά και να ταΐσει τα ίδια του τα παιδιά, που μας φεύγουν κάθε μέρα, για άλλες χώρες! «Bοήθα φτωχέ, να μη σου μοιάσω!».
Οσοι έρχονται στα νησιά τα ταλαίπωρα, την πρώτη εβδομάδα κάνουν προσευχή που πάτησαν το χώμα της ελπίδας μετά την ταλαιπωρία, ύστερα αρχίζουν τα παράπονα, όχι γιατί κακοπερνούν, γιατί δεν μετακινούνται γρήγορα στον δικό τους προορισμό και στο όνειρό τους. Ξέρουν ότι εμείς δεν βολεύουμε, ούτε για μας, και αρχινούν τα παράπονα, η δυσανασχέτηση, οι βρισιές, οι κατάρες. Πολλές οι ανάγκες των μεταναστών, πολλές οι αδυναμίες οι δικές μας. Βρίζουν και οι ντόπιοι, νησιώτες! Δεν αντέχουν όλο αυτό το ρεμπελιό. Την απερίγραπτη κατάσταση των απέλπιδων και δεν σώζεις την κατάσταση με ένα χέρι που σε βγάζει από τη «βάρκα – σωστή», ένα ποτήρι νερό, ένα χαμόγελο, ένα κουλούρι, ένα ρουχαλάκι μωρού: ένα δάκρυ, μια αγκαλιά.
Ολοι θέλουν μια προχωρημένη Ευρώπη για διαμονή. Αλλοι ξέρουν τι ψάχνουν, άλλοι ποιος ξέρει; Τι έχουν στον νου;
Ξένοι λαοί, ξένες γλώσσες, ξένα ήθη και έθιμα, θρησκείες, συνήθειες!
Η Ευρώπη που ονειρεύονται είναι πιο μακρινή και πιο ψυχρή από όσο τη φαντάζονται. Δέχονται λίγους, επιλεκτικά και αραιά ή κλείνουν σύνορα, με σύρματα, στους ανεπιθύμητους, άγνωστους αταυτοποίητους απελπισμένου πλήθους από όλες τις φυλές. Δεν είναι όλοι από πόλεμο, είναι από άλλες ανάγκες οι πιο πολλοί, άγνωστο με καλό σκοπό ή όχι!
Σίγουρα θα περάσουν και κάποια στοιχεία που μπορεί να επιφέρουν από ζημιές μέχρι συμφορές ανάμεσά τους.
Αυτά βλέπει και διστάζει η Ευρώπη και όσον αφορά εμάς; «Ξένος πόνος ξώδερμα» με τη συμφόρηση του τόπου σε τόσο μπουλούκι, αβάσταχτης απελπισίας. «Πάρτε πάλι ψηλόφραγμα και κρατήστε τους εκεί, ταΐστε τους και ανεχτείτε τους όσο μπορείτε. Κόφτε τον λαιμό σας, έλληνες νησιώτες και Ελλαδίτες. Ολο δικό σας το χαρτομάνι, το παράπονο, το βρισίδι, τσακίσματα, καψίματα, την γκρίνια και φαγωθείτε μεταξύ σας!
Αλλοι τους στήνουν πολέμους, άλλοι πολεμοφόδια, άλλοι προπαγάνδα, άλλοι αφαίμαξη πλούτου από τις χώρες τους και άλλοι τους διακινούν. Οι γείτονές μας λεφτά για να μπουν στη χώρα τους, λεφτά για να μας τους φορτώσουν. Δισεκατομμύρια τζίρος τόσα χρόνια από ένα μέχρι πεντοχίλιαρο ευρώπουλα το άτομο! Και σε μας όλα τα αρνητικά σ’ αυτό το «αλισβερίσι» και τα πληρώνουμε εμείς! Φοβάμαι πως δεν θα μας βγει σε καλό!
Νίκος Παπαβλασόπουλος

Η μοναξιά των Χριστουγέννων

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Υ{ARX}πάρχει άραγε μοναξιά; Οσο είμαστε χωμένοι στην ευμάρεια του μικρόκοσμού μας, τρέχουμε καθημερινά στις δουλειές μας, ανασαίνουμε βενζίνη και τσιμέντο, χανόμαστε στη δική μας πραγματικότητα, τότε δεν αντιλαμβανόμαστε τη μοναξιά.
Οι στολισμένες βιτρίνες, οι άνθρωποι που ξεχύνονται και αφήνονται στην καταναλωτική τους μανία και γενικά η κίνηση αυτών των ημερών μας δίνει το ερέθισμα πως η μοναξιά εκλείπει…
Τα Χριστούγεννα και γενικότερα οι γιορτές μας θυμίζουν πως κάτι υπάρχει ή έχει διαγραφεί από την καθημερινότητά μας. Θαρρείς πως είναι εκείνο το σερβίτσιο με το πιάτο που λείπει από το τραπέζι. Κάποτε καθόταν κάποια γιαγιά εκεί, κάποιος παππούς που τώρα είναι σε κάποιο γηροκομείο, άσυλο ή κατοικεί κάπου εκεί ψηλά στον ουρανό.
Κάποτε και εκείνος ο άνθρωπος είχε μια οικογένεια, ένα σπίτι, ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Ανοίξτε την αγκαλιά σας σε ένα παιδί, σε έναν περαστικό με αφορμή τα Χριστούγεννα! Απλώστε την αγκαλιά σας στην ελπίδα! Η ψυχική ανταμοιβή θα έρθει σαν δώρο!
Καλές γιορτές με υγεία σε όλους μας!
Βάσω Σκεύη
Συγγραφέας