Συμφορά απ’ την πολλή έπαρση

Πριν από τις τελευταίες εκλογές έβλεπα συχνά στην τηλεόραση τον νέο πολιτευτή ακόμα τότε Κώστα Κυρανάκη. Hταν πολύ καλά διαβασμένος, είχε αυτοπεποίθηση, τα πήγαινε καλά με την ατάκα και είχε κολλήσει πολλές φορές στον τοίχο συριζαίους που βολεύονταν με τα αριστερά κλισεδάκια αντί να εμβαθύνουν λίγο παραπάνω στα θέματα. Στα συν της παρουσίας του ήταν και η ιδεολογική του καθαρότητα. Οι τοποθετήσεις του ήταν, πάντα, αυτό που λέμε δεξιές. Σε μια εποχή που όλοι μιλάνε «αριστερά», θέλει θάρρος να πιστεύεις ότι οι απόψεις ενός δεξιού είναι πολιτικά ισότιμες και, συχνά, οδηγούν σε ορθολογικότερες και πιο προσγειωμένες αναλύσεις.

Ωσπου άκουσα μια μέρα τον Κυρανάκη να μιλάει για το Μακεδονικό. Ελεγε αδιανόητες κοινοτοπίες, αλιευμένες από τη δεξαμενή της αντανακλαστικής εθνικοφροσύνης – και τις έλεγε με έπαρση, εμβαπτισμένες σε αυτό το κάτι σαν αυθεντία που είχε λανσάρει. Εκείνη τη στιγμή φανερώθηκε ότι, παρά τα επικαιρικά διαβάσματά του, του έλειπε δραματικά η εμβάθυνση, η βαθύτερη συγκρότηση. Στενοχωρήθηκα ειλικρινά επειδή, από την πείρα μου, ξέρω ότι τέτοιο προσωπικό συνήθως πέφτει θύμα της ρηχότητας που, σε συνδυασμό με την έπαρση με την οποία συνήθως εξοπλίζεται από την προβολή και το δημόσιο αξίωμα, αποτελούν καταστροφικό συνδυασμό.

Χθες ο Κυρανάκης την έκανε τη μεγάλη χοντράδα. Ταυτίστηκε, επί της ουσίας, με τη γελοιότητα και τον χοντροκομμένο ρατσισμό των τύπων που προγραμματίζουν να ψήσουν χοιρινό έξω από το χοτ-σποτ Διαβατών. «Στην Ελλάδα επιτρέπεται η κατανάλωση χοιρινού και υπό κάποιες προϋποθέσεις η κατανάλωση αλκοόλ. Δεν μπορεί υπήκοος τρίτης χώρας να έρθει και να επιβάλει τους δικούς του όρους», είπε στην τηλεόραση, ψευδόμενος – αφού ουδείς ενδιαφέρεται να επιβάλει τα γαστρονομικά γούστα του στον Κυρανάκη. Η «πλακίτσα» εκ μέρους του συνεχίστηκε στο Facebook – και ως φαίνεται δεν έχει καταλάβει ακόμα τίποτα, ούτε και μετά την ακριβοδίκαιη δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη, που ήταν ηχηρή σαν χαστούκι.

Στο κλασικό έργο του ρώσου θεατρικού συγγραφέα Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, «Συμφορά από το πολύ μυαλό» (το είχε ανεβάσει, μεταξύ άλλων, ο Λευτέρης Βογιατζής), αναδεικνύεται η καταστροφική επίδραση στη ζωή ανθρώπων που, στη ματαιοδοξία και την κενότητα, στηρίζουν την επιλογή τους, να υιοθετούν ακραίες επιλογές ζωής. Περιπτώσεις όπως ο Κυρανάκης (δεν λέω: και ο Μπογδάνος – επειδή μερικοί έχουν το ακαταλόγιστο), απλώς, αυτοεξουδετερώνονται, επιλέγοντας την πλευρά των ακραίων. Την πλευρά του μισαλλόδοξου όχλου.