Μια αθλιότητα ως δικαίωμα

Η ιδέα δεν είναι ελληνικώς φασιστική, είναι γαλλικώς. Αλλά ούτως ή άλλως ο φασισμός δεν έχει πατρίδα. Κι έτσι, όπως γάλλοι φασίστες προσέφεραν κάποτε σε μουσουλμάνους μετανάστες σούπες με ζωμό χοιρινού, έτσι και κάτι Ελληνες του είδους διοργάνωσαν μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ δίπλα σε δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Θεσσαλονίκη.

Την πρωτοβουλία κατήγγειλε στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Γιαννούλης, μάλλον με μια ποσότητα συναισθηματικής φόρτισης που κάνει κάποιον να χάσει το δίκιο του. Δεν ξέρει, είπε, σε ποια κατηγορία του Ποινικού Κώδικα θα πρέπει να ενταχθεί ο «ποινικά κολάσιμος σαδισμός» των διοργανωτών του μπάρμπεκιου.

Σε απολύτως καμία. Αλλά αν αυτό δεν είναι παρά το έλασσσον, οφείλει κανείς, πριν φτάσει στο μείζον, που είναι η ίδια η πράξη, να κάνει μια μικρή στάση στην αντίδραση του βουλευτή της ΝΔ Κυρανάκη. Σαδισμός; Οχι και σαδισμός. «Σε αυτή τη χώρα επιτρέπεται η κατανάλωση χοιρινού και υπό προϋποθέσεις και η κατανάλωση αλκοόλ». Α όλα κι όλα. «Από πού και ως πού θα πρέπει να περιοριστούν τα δικαιώματα στην κατανάλωση και στον τρόπο ζωής που έχουν οι έλληνες πολίτες επειδή έχουν έρθει υπήκοοι τρίτων χωρών;».

Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς πώς συνέβη και απέναντι στον δικαιωματιστή Κυρανάκη δεν πετάχτηκε ένας Κυρανάκης της ευταξίας για να του υπενθυμίσει πως όπως κάποιος δεν μπορεί να στήσει ένα μπάρμπεκιου αυθαίρετα έξω από το σπίτι του βουλευτή, έτσι δεν μπορεί να το στήσει κι έξω από μια δομή φιλοξενίας. Πως στον κόσμο τον οποίο υποτίθεται πως υπερασπίζεται το κόμμα του βουλευτή Κυρανάκη ο δημόσιος χώρος υπόκειται σε κανόνες. Και πως το χοιρινό κοντοσούβλι δεν υπερέχει ως δικαίωμα σε σχέση με το κάρι, η μυρωδιά του οποίου, ειδικά στις ποσότητες της κουζίνας που λατρεύουν στην Ινδία, το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές, είναι βέβαιο πως θα βασάνιζε τη μύτη του.

Αυτή η υπεράσπιση του χύμα μπάρμπεκιου μοιάζει με λεπτομέρεια. Μια ακόμη λεπτομέρεια σε μια αλυσίδα από λεπτομέρειες όπου όλες οι καταχρήσεις του δημόσιου χώρου μετατρέπονται αυτοδικαίως σε δικαιώματα – δικαίωμα του Κυρανάκη δεν είναι να ψήσει όπου θέλει, δημοκρατία δεν έχουμε; Αλλά μόνο λεπτομέρεια δεν είναι. Οχι επειδή κάποιος βουλευτής συστήνεται ως δικαιωματιστής της κατηγορίας των «Ελληναράδων». Αλλά επειδή είναι αυτή η ενδιάμεση στάση που αναδεικνύει το πρόβλημα στο οποίο μπορεί να εξελιχθεί το Προσφυγικό.

Σημασία, με άλλα λόγια, δεν έχει ποιος θέλει το μπάρμεκιου ποινικό αδίκημα, αλλά ούτε και ποιος ψήνει το κοντοσούβλι. Δεν έχει ούτε το έλασσον, αλλά ούτε και το μείζον. Εχει ακριβώς εκείνη η ενδιάμεση στάση. Η σκέψη που μπορεί να γίνει πλειοψηφική και δεν αναγνωρίζει καμία έλλειψη ανθρωπισμού σε εκείνους που διοργανώνουν μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ έξω από τις δομές φιλοξενίας, κανέναν σαδισμό και καμία αντιαισθητική πρόκληση απέναντι στους πρόσφυγες, αλλά μόνο την άσκηση ενός εθνικού δικαιώματος που πρέπει να υπερασπιστούμε. Ε όχι να έρθουν αυτοί να μας πουν τι θα ψήσουμε και πού θα το ψήσουμε.

Το πρόβλημα είναι η μεταμφίεση μιας φασιστικής αθλιότητας σε κάτι που απλώς έχει κανείς δικαίωμα να του γαργαλάει τον ουρανίσκο. Είναι η επιβολή μιας γαστριμαργικής επίδειξης και η ιδέα πως την επόμενη φορά δεν θα είναι απλώς η μυρωδιά που θα βασανίζει, αλλά και ένα πιρούνι που θα χωθεί βίαια από τους ψήστες του φασισμού στο στόμα.