Το παράπονο του παρμπρίζ

Νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω δημοσίως τον κύριο Τατσόπουλο που μου παραχώρησε σήμερα τη θέση στη στήλη του για να σας εκφράσω το παράπονό μου. Βεβαίως – να τα λέμε κι αυτά – δεν μου διευκρίνισε εάν η παραχώρηση συμπεριλαμβάνει και το αντίστοιχο μερίδιο από την αμοιβή του, αλλά σε μια χώρα όπου δεν αφήνουμε χριστιανό ή αλλόθρησκο να σταυρώσει κουβέντα η πρωτοβουλία του είναι σε κάθε περίπτωση σπάνια και αξιέπαινη. Μου ευχήθηκε μάλιστα το παράπονό μου να μνημονεύεται από τις μελλοντικές γενιές, όπως μνημονεύεται στις μέρες μας το «Παράπονον του νεκροθάπτου» του Εμμανουήλ Ροΐδη, μα αυτό είναι μάλλον από τα λογοτεχνικά private jokes των συγγραφέων· μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τα καταλαβαίνουν. Anyway. Ας μη σπαταλήσω περισσότερες από τις ήδη περιορισμένες λέξεις μου.

Είμαι ένα παρμπρίζ. Ενα ταπεινό ανώνυμο παρμπρίζ. Για την ακρίβεια, ήμουν ένα ταπεινό ανώνυμο παρμπρίζ. Τώρα είμαι κομμάτια και θρύψαλα. Με έχουν κιόλας απομακρύνει από το αμάξι, με μεγάλη προσοχή, μπας και κοπεί κανένας, και με έχουν αντικαταστήσει με ένα νέο παρμπρίζ, εξίσου ανώνυμο και ταπεινό μ’ εμένα. Οπως λέει και ο σοφός λαός: «Τζάμια και λαμαρίνες φτιάχνουν· ο άνθρωπος δεν φτιάχνει». Δεν νομίζω πάντως ότι αυτή τη λαϊκή ρήση είχε κατά νου κι εκείνος που με έκανε θρύψαλα. Εάν θέλετε τη γνώμη μου, δεν είχε τίποτε κατά νου. Πυροβόλησε στον αέρα, δίχως να πολυσκοτιστεί προς ποια κατεύθυνση – και όποιον πάρει ο Χάρος.

Το γεγονός ότι ο Χάρος, αυτή τη φορά, προτίμησε να πάρει μαζί του μονάχα μερικά τζάμια είναι εντελώς συμπτωματικό. Ετσι μου δίνεται κι εμένα η ευκαιρία να παραπονιέμαι με ύφος ανάλαφρο, ενίοτε και σαχλό. Εν εναντία περιπτώσει, εάν η μπαλοθιά του ακατοίκητου συμπατριώτη σας είχε στείλει στον άλλο κόσμο ένα παιδί, μια μητέρα ή έναν πατέρα, δεν θα σηκώνατε αστειάκια. Είστε ωραίοι τύποι εσείς οι άνθρωποι. Πενθείτε κατόπιν εορτής -ποτέ προκαταβολικά – κι έπειτα αδιαφορείτε προκλητικά (ακόμη χειρότερα: αρνείστε κατηγορηματικά ακόμη και να το κουβεντιάσετε) έως το επόμενο πένθος, που και αυτό με τη σειρά του θα το απωθήσετε στη λησμονιά, έως το μεθεπόμενο. Από το γλέντι στο μοιρολόι, από τα στέφανα του γάμου στα στέφανα της κηδείας, μια μπαλοθιά δρόμος. Οπως λέμε πάλι στα χωριά μας: «Εχει και άλλους έξυπνους η μάνα σου;».

Τώρα λοιπόν θα τα ακούσετε. Λυπάμαι εάν θα στενοχωρήσω τον κύριο Τατσόπουλο που είναι επίσης κρητικής καταγωγής -γεννημένος στο Ρέθυμνο -, αλλά το έθιμο των μπαλοθιών είναι εγκληματικά ηλίθιο, είτε το εμπνεύστηκαν πρώτοι κάποιοι κρητικοί πρόγονοί σας, είτε κάποιοι καουμπόηδες που κωλοβάραγαν  στο Αϊντάχο, είτε κάποιοι Εσκιμώοι για να ανάψουν τη σόμπα τους στο ιγκλού. Οι μπαλοθιές δεν δικαιολογούνται από καμία παράδοση και δεν μαρτυρούν ούτε λεβεντιά ούτε τεστοστερόνη να τρέχει από τα μπατζάκια· μαρτυρούν μόνο βλακεία απεριόριστη, πιο φαρδιά και από το σύμπαν, για να θυμηθούμε και τον φίλο μας τον Αλβέρτο. Μαρτυρούν και κάτι άλλο: μια βαθύτατη, αλαζονική, απάνθρωπη περιφρόνηση προς το ίδιο το δώρο της ζωής, το τόσο πολύτιμο και τόσο εύθραυστο. Και επί προσωπικού: ποσώς με ενδιαφέρει εάν εντοπίστηκε ή θα εντοπιστεί ο λεβέντης που με έκανε θρύψαλα. Οταν δεν εντοπίζετε πολλές φορές εκείνον που στέλνει ανυποψίαστες ψυχές από το πανηγύρι κατευθείαν στο νεκροταφείο (και όχι, δεν θα πρέπει να είστε υπερήφανοι για την ομερτά σας, θα πρέπει να ντρέπεστε), δεν έχω την αυταπάτη, ούτε καν την απαίτηση, να κελαηδήσετε σαν καναρίνια για ένα σπασμένο τζάμι. Επιστρέφω στη σιωπή μου.