Γεννημένος νικητής

«Να σας πω και πώς νιώθω; Θέλω να ουρλιάξω, να βρίσω, να δείρω κάποιους, μήπως και με ακούσουν». Θα μπορούσαν να είναι λόγια του Σπύρου Μαραγκού. Θα μπορούσε να τα γράψει στο φινάλε της μακροσκελούς δήλωσής του το Σάββατο το πρωί. Μιας δήλωσης για την περιπέτεια υγείας που περνάει. Που τον έχει καθηλώσει. Και που έχει «καθηλώσει» όλους όσοι τη διάβασαν και έμαθαν πως ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχει βγάλει το ελληνικό ποδόσφαιρο περνάει την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του.

Τα λόγια όμως αυτά δεν ανήκουν στον Σπύρο, αλλά στην Ανδριάνα Μαραγκού. Τα λόγια αυτά δεν γράφτηκαν τώρα, αλλά πριν από πέντε χρόνια. Δεν αφορούσαν τον Σπύρο, που ταλαιπωρείται από μια νευρολογική νόσο, με αποτέλεσμα να δίνει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του, αλλά τον γιο τους, Κωνσταντίνο. Η οικογένεια Μαραγκού δεν είναι η πρώτη φορά που κοιτάζει κατάματα τα πιο δύσκολα της ζωής.

Τα κινητικά προβλήματα του Κωνσταντίνου και ο Στρατός, ο οποίος τον καλούσε, τους έφερναν κάθε δύο χρόνια μπροστά σε μιαν απίστευτη ταλαιπωρία. Να αποδεικνύουν ξανά και ξανά στους γιατρούς τους λόγους που ο γιος τους δεν μπορούσε να υπηρετήσει. Που δεν μπορούσε να κινηθεί χωρίς να έχει δίπλα του κάποιον δικό του άνθρωπο.

«Να σας πω και πώς νιώθω; Θέλω να ουρλιάξω, να βρίσω, να δείρω κάποιους, μήπως και με ακούσουν». Οπως έκανε ο Σπύρος το Σάββατο. Τι είπε; «Τρία χρόνια τώρα ζω την κάθε μέρα με θυμό, θλίψη, ψυχικό πόνο, φόβο και αναπάντητα γιατί. Γιατί εγώ, αφού προσπάθησα πάντα να είμαι ένας καλός άνθρωπος; Γιατί και αυτό στη δική μου οικογένεια που δοκιμάζεται συνεχώς; Μα δεν παίρνω ποτέ καμία απάντηση. Κάθε μέρα κάνω τον σταυρό μου, όπως ακριβώς πριν από κάθε ματς, και ζητώ από τον Θεό να μου δίνει δύναμη και υπομονή για να αντέξω και αυτή τη δοκιμασία».

Σπάνια νόσος

Τι έχει ο Σπύρος; «Ηταν Ιούλιος του 2016, όταν οι γιατροί με ενημέρωσαν πως πάσχω από μια εξαιρετικά σπάνια και οδυνηρή – για μένα και την οικογένειά μου – εκφυλιστική νόσο» λέει. Τρία χρόνια τώρα η ίδια, δύσκολη, καθημερινότητα. Και κάθε μέρα που περνάει να γίνεται ολοένα και δυσκολότερη. Για έναν άνθρωπο που έχει δίκιο. «Προσπάθησα πάντα να είμαι ένας καλός άνθρωπος». Για έναν άνθρωπο που όσο έπαιζε ποδόσφαιρο δεν είχε δώσει ποτέ το παραμικρό δικαίωμα. Για έναν ποδοσφαιριστή που έμοιαζε φτιαγμένος από άλλη πάστα.

«Τα δύο πρώτα χρόνια της ασθένειάς μου με βοήθησαν πάρα πολύ οι θεραπείες με ανοσοσφαιρίνες, φάρμακα τα οποία μού χορηγούσε ο ΕΟΠΥΥ μέσω των δικών του εθνικών φαρμακείων. Τον τελευταίο χρόνο με ενημέρωσαν πως υπάρχει έλλειψη και δεν είναι δυνατόν να τα προμηθευτώ, ώστε να συνεχίσω τις θεραπείες που τόσο με βοηθούσαν, με αποτέλεσμα η νόσος να εξελίσσεται διαρκώς». Κι όμως… Στην Ελλάδα του 2020 δεν υπάρχει τρόπος για να βοηθήσει ένας άνθρωπος τον εαυτό του. Για να προσπαθήσει, να παλέψει, να δώσει μια μάχη. Να ελπίζει πως θα τα καταφέρει και θα βγει νικητής.

Το πιο σπουδαίο μήνυμα

«Σκεφτείτε πως κι εμείς είμαστε απλοί και ευάλωτοι άνθρωποι όπως όλοι. Εχουμε οικογένεια, παιδιά, σύζυγο, γονείς και δεν αξίζουμε όλον αυτόν τον οχετό λάσπης που μας εκτοξεύετε. Κάνουμε ένα επάγγελμα που έχει ημερομηνία λήξης, και μάλιστα άγνωστη και πολλές φορές σύντομη. Μοιραζόμαστε μαζί σας τα όνειρα και την αγάπη σας για την ομάδα, και δεν αξίζουμε τέτοιες συμπεριφορές. Εχω δει πολλές φορές που συμβαίνει κάτι τραγικό σε κάποιον να δηλώνετε τη στήριξή σας και να λέτε “εδώ δεν χωρούν οπαδικά”. Θα ήθελα να σας πω πως αυτού του είδους τα “οπαδικά” δεν χωρούν γενικότερα στην ανθρώπινη συμπεριφορά». Ο Σπύρος Μαραγκός, μέσα στον πόνο του και στις δυσκολίες της κάθε ημέρας, βρίσκει τη δύναμη να στείλει και το δικό του μήνυμα. Ενα μήνυμα προς κάθε φίλαθλο. Προς κάθε οπαδό. Πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πάνω απ’ όλα. Πως η υγεία είναι το μεγαλύτερο αγαθό.

«Αυτός ο αγώνας είναι ο πιο δύσκολος της ζωής μου όλης, ο πιο σημαντικός. Και θέλω να πω σε όλους πως, όπως σε κάθε αγώνα που έχω δώσει, δεν σκέφτομαι κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από τη νίκη». Ολοι είμαστε στο πλάι σου…