Το κορίτσι της ελπίδας

«Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο άνθρωπος αντέχει» έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης στον «Καπετάν Μιχάλη». Η Μυρτώ Παπαδομιχελάκη, παρά το εύθραυστο παρουσιαστικό της, είναι ένα από τα πλάσματα που τον επιβεβαιώνουν. Είναι το κορίτσι που έγινε γνωστό στο πανελλήνιο το 2012 απλά ως «Μυρτώ». Ή ως «το κορίτσι της Πάρου», αφού στο νησί εκείνο έμελλε να γραφτεί η πιο δραματική σελίδα τής ως τότε ζωής της που θα άλλαζε για πάντα την πορεία της σε αυτόν τον κόσμο. Ηταν τότε που σύσσωμη η κοινή γνώμη παρακολουθούσε σχεδόν ζωντανά ένα εν εξελίξει δράμα με πρωταγωνίστρια την ίδια, σε ηλικία 15 ετών. Η Μυρτώ έπεσε θύμα βάναυσης επίθεσης από αλλοδαπό σε παραλία της Πάρου, γλίτωσε από θαύμα τον θάνατο και από τότε ζει με βαριά αναπηρία. Αγωνίστρια της ζωής, δείγμα δύναμης και ατσαλένιας θέλησης, η 22χρονη Μυρτώ παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις κάνει καθημερινά βήματα προόδου – πλέον αντιλαμβάνεται τα πάντα και εκφράζει με τον δικό της τρόπο τις μικρές της επιθυμίες.
Την περασμένη Κυριακή τα φλας των φωτογράφων έπεσαν πάλι πάνω στη Μυρτώ, αυτήν τη φορά σε μια ατμόσφαιρα ιδιαίτερα ανθρώπινη. Στο ολόφωτο γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης, ανάμεσα σε επευφημίες και υπό τα βλέμματα θεατών που ριγούσαν από συγκίνηση, η κοπέλα καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο, προσκεκλημένη του Ολυμπιακού, για να παρακολουθήσει το ντέρμπι της ομάδας με την ΑΕΚ, της οποίας η 22χρονη είναι πιστή φίλη ως γέννημα – θρέμμα της Νέας Φιλαδέλφειας.
Το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά ενώ συνόδευε τους ποδοσφαιριστές στην είσοδό τους στο γήπεδο. Και στην οθόνη προβαλλόταν βίντεο για την περιπέτειά της.
Οσοι το παρακολούθησαν γύρισαν πίσω, στο καλοκαίρι του 2012, σε εκείνο το απόγευμα της 22ας Ιουλίου, όταν στη Χρυσή Ακτή, μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες του κοσμοπολίτικου νησιού, ένα κορίτσι βρισκόταν ημίγυμνο και λιπόθυμο στα βράχια. Είχε χτυπηθεί σχεδόν μέχρι θανάτου με μια βαριά πέτρα, ενώ στην πορεία απεδείχθη ότι είχε κακοποιηθεί και σεξουαλικά. Ηταν η Μυρτώ. Η κοπέλα βρισκόταν στο νησί για διακοπές με την οικογένειά της και ενώ είχε πάει μια βόλτα στην παραλία, καθυστερούσε να επιστρέψει. Οταν λίγη ώρα αργότερα η μητέρα της άρχισε να την αναζητά, τη βρήκε παραμορφωμένη από τα χτυπήματα, μια ανάσα πριν από τον θάνατο, μέσα σε μια λίμνη αίματος σε ένα απόμερο σημείο της παραλίας. Σχεδόν αμέσως και ενώ η Μυρτώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο κλινικά νεκρή, ξεκινούσαν οι έρευνες για τον εντοπισμό του δράστη. Τελικά απεδείχθη ότι επρόκειτο για υπάλληλο παρακείμενου ξενοδοχείου, πακιστανικής καταγωγής, ο οποίος αμέσως μετά το περιστατικό είχε φροντίσει να φύγει από το νησί. Θα εντοπιζόταν αργότερα στην Αθήνα, θα συλλαμβανόταν και θα καταδικαζόταν σε ισόβια κάθειρξη για ληστεία – καθώς της είχε κλέψει το κινητό τηλέφωνο -, σε 18 χρόνια για απόπειρα ανθρωποκτονίας, σε 18 χρόνια για βιασμό και σε τρεις μήνες για παράνομη εργασία. Το καλοκαίρι του 2012 η τραγική ιστορία της Μυρτώς συγκλονίζει το πανελλήνιο ενώ εκείνη δίνει τιτάνιο αγώνα για να κρατηθεί στη ζωή. Τελικά το κορίτσι κατορθώνει να επιζήσει. Θα πρέπει, όμως, να ζει με σοβαρά προβλήματα, μια μόνιμη υπενθύμιση της ημέρας εκείνης. Η ζωή της θα γίνει από τότε συνώνυμο ενός καθημερινού Γολγοθά ακόμη και για πράγματα που φαντάζουν αυτονόητα στους υπόλοιπους ανθρώπους.
Στο πλευρό της βρίσκεται διαρκώς η μητέρα της που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τη μάχη της Μυρτώς. «Κάθε μέρα για μας είναι ένας αγώνας ζωής» είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της, ενώ παλιότερα είχε εξηγήσει: «Δεν υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας πέρα από την προσπάθεια να γίνει η Μυρτώ καλύτερα. Είναι το μόνο που γεμίζει την ημέρα μας και που μπορεί να μας κάνει να κινητοποιηθούμε και να ζούμε».
Το καλοκαίρι που μας πέρασε η Μυρτώ έκανε για πρώτη φορά μπάνιο στη θάλασσα έπειτα από επτά ολόκληρα χρόνια. Χρειάστηκαν τέσσερα άτομα για να τη βοηθήσουν να μπει στο νερό. Κι όμως ήταν ένα βήμα για εκείνη. Ενα από τα πολλά, δύσκολα βήματα που κάνει σχεδόν κάθε μέρα την τελευταία επταετία.

Μετά το τραγικό περιστατικό της Πάρου και έπειτα από πολύμηνη νοσηλεία της στην Ελλάδα, τον Ιούνιο του 2013 η Μυρτώ μεταφέρθηκε για επτά μήνες σε θεραπευτήριο της Βοστώνης, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη χώρα μας και νοσηλεύτηκε στο Κέντρο Αποκατάστασης και Θεραπείας Animus στη Λάρισα. Εμεινε εκεί 40 μήνες. Τώρα πια όνειρο της οικογένειάς της είναι η μετάβαση της Μυρτώς στη Ρωσία ή στη Γερμανία για κάποιες ειδικές θεραπείες που απαιτούνται. Ολα αυτά εάν συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρηματικά ποσά…
Ως τότε θα συνεχίσει να δίνει μια πολυμέτωπη μάχη σε αντίξοες συνθήκες: μάχη για την ανάκτηση βασικών βιολογικών λειτουργιών, για την αυτονομία, για μια καλή ψυχολογία. Μάχη για τη συγκέντρωση των υπέρογκων χρηματικών ποσών που απαιτούνται για περιπτώσεις σοβαρής αναπηρίας, με ένα κράτος απόν για όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, με λογοθεραπείες και εργοθεραπείες από το πρωί ως το βράδυ, με ψυχολογική υποστήριξη. Η Μυρτώ δεν περπατάει, δεν μιλάει. Ομως χαμογελά – κι αυτό είναι που τη μετατρέπει από θύμα σε μαχήτρια, ένα μήνυμα ελπίδας για όλους…