Ας σηκώσουμε το πέπλο {LF}της «αυταπάτης»

Στη Μ. Βρετανία, ένα μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι δημιούργησε ένα θυγατρικό ειδησεογραφικό κανάλι με υπότιτλο «Brexit-free». Πράγματι, εδώ και τρία χρόνια η «υπόθεση Brexit» έχει εξελιχθεί σε ένα είδος εξάρτησης για πολιτικούς αναλυτές και μέρος της κοινωνίας, όπως η ζάχαρη, η νικοτίνη ή τα κοινωνικά δίκτυα. Οπως και τα άλλα εξαρτησιογόνα, προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις όχι μόνο στην υγεία των χρηστών αλλά και στην υγεία της κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά…

Διαβάζοντας το πρόσφατο άρθρο του Martin Wolf, κατάλαβα ότι είναι μέγα λάθος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ανοίγει τον φάκελο της περιόδου της αυταπάτης. Στο άρθρο του, ο σημαντικότερος αναλυτής της παγκοσμιοποίησης αναφέρεται σε στοιχεία που έχει αντλήσει από μελέτες σοβαρών δεξαμενών σκέψης σχετικά με το κόστος του Brexit. Για παράδειγμα, με το σενάριο εξόδου Τζόνσον υπολογίζεται ότι θα χαθεί 2,5%-3% του ΑΕΠ και μείωση 1% των φορολογικών εσόδων. Οι παράπλευρες απώλειες (δασμολογικές, μείωση της παραγωγικότητας κ.λπ.) υπολογίζεται ότι θα μειώσουν το κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 5,8%-7% στο σενάριο της συμφωνίας Τζόνσον, έναντι 5,5% με τη συμφωνία της κυρίας Μέι. Ενώ σε περίπτωση εξόδου χωρίς συμφωνία των δύο μερών, και στο μέτρο που εφαρμοστούν οι τιμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (WTO) για τους δασμούς, στο 8,7%.

Το συμπέρασμα είναι ότι και οι τρεις εκδοχές εξόδου βλάπτουν τη Μ. Βρετανία γιατί: α) όλα όσα υπόσχεται ο κ. Τζόνσον για βελτίωση του συστήματος Υγείας, υποδομών κ.λπ. δεν θα μπορέσουν να χρηματοδοτηθούν από τον προϋπολογισμό, β) οι Βρετανοί θα γίνουν φτωχότεροι, γ) οποιασδήποτε μορφής Brexit θα είναι καταστροφικό και συνεπώς απαιτείται ένα νέο δημοψήφισμα. Αυτή τη φορά με τα πραγματικά δεδομένα που αποσιωπήθηκαν από το προηγούμενο.

Είναι προφανές ότι τα στοιχεία κόστους της ελληνικής αυταπάτης του 2015 ουδέποτε ζητήθηκαν από τους τότε κυβερνώντες. Θα μου πείτε: Και τι να τα κάνουμε τα στοιχεία, αφού η απόφαση ήταν να μη βγούμε από το ευρώ. Εμείς παίζαμε στον ρυθμό της βαρουφάκειας  σύγκρουσης. Ομως οι προετοιμασίες για την έξοδό μας ήταν σε λεπτομέρειες καταγραμμένες από την ομάδα Χ, όπως γράφει το βιβλίο του γνωστού James K. Galbraith. Από αριθμούς και προβλέψεις δεν είχαμε τίποτε, ακόμα και αν στην ερώτηση της κυρίας Κατσέλη αν υπάρχει Plan Β, η απάντηση ήταν: «Οχι, γιατί δεν θέλουμε να βγούμε από το ευρώ». Σε ό,τι αφορά την παρωδία  δημοψηφίσματος, με το ανόητο ερώτημα και το αδιανόητο χρονικό περιθώριο, τα αποτελέσματα τα ξέρουμε.

Πιστεύω ακράδαντα ότι όλες αυτές οι επιπολαιότητες θα πρέπει να ερευνηθούν. Οχι βέβαια από τη Βουλή, αλλά από ένα ανεξάρτητο όργανο αποτελούμενο από ειδικούς κύρους. Οχι για να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, αλλά για να καταλάβουμε όλοι τι στην ευχή περιέχει η λέξη «αυταπάτη». Μέχρι τώρα ό,τι γνωρίζουμε είναι από ξένους. Και συνεπώς η έρευνα είναι κολοβή. Ας δοθεί λοιπόν η ευκαιρία να μάθουμε. Θα μας είναι χρήσιμο και για το μέλλον. Μην αμφιβάλλετε ότι η επιπολαιότητα, ο λαϊκισμός και η ελλιπής τεχνοκρατική γνώση δεν είναι ίδιον μόνο της Αριστεράς…