Ενα χειροκρότημα για τους ποιητές και συνθέτες που «αδικήθηκαν»

«Μπορεί να έχεις τάλαντο και να πετύχεις, τύχη και να ευνοηθείς, καπατσοσύνη και να επιπλεύσεις, πλάτες και να ξεκινήσεις. Μπορεί να μπεις στη φωτεινή ζώνη μόνο και μόνο επειδή σ’ ευνόησαν οι εξωτερικές συνθήκες στην αφετηρία σου. Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. ». Πολλά χρόνια πριν από αυτό το κείμενο του Αγγελου Τερζάκη, είχε αποδώσει τιμές στους λησμονημένους λογοτέχνες και ποιητές ο Κώστας Καρυωτάκης μ’ ένα ποίημά του που συμπεριέλαβε στη συλλογή του 1921 «Νηπενθή». Πρόκειται για την «Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων», που δίνει τον τίτλο στην παράσταση που διοργανώνει ο σύλλογος «Οι Φίλοι της Μουσικής».

Σε πρώτο πλάνο μπαίνει το έργο εκείνων των ποιητών και συνθετών οι οποίοι στερήθηκαν τις δάφνες της Ιστορίας. Η ανησυχία και η ερευνητική ματιά των εραστών της τέχνης φέρνουν στο σήμερα σημαντικές στιγμές του πνευματικού παρελθόντος όπως – μεταξύ άλλων – τα ποιήματα «Μνήμη» του Γιάννη Αηδονόπουλου (1916-1944), «Επίκληση» του Πέτρου Δήμου (1917-2005) ή το «Ενα κορίτσι παίζει πιάνο» του Γιώργου Καρατζά (1910-1948). Στο ίδιο πλάνο φωτίζονται και συνθέτες που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα με τραγούδια όπως το «Γιατί» του Τιμοθέου Ξανθόπουλου (1864-1942), το «Τραγουδάκι» του Γιώργου Καζάσογλου (1908-1984) ή το «Για σένα ζω» του Δημήτρη Ρόδιου κ.ά.

Την ερμηνεία των τραγουδιών έχει αναλάβει ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος – με τη συνοδεία της Σοφίας Ταμβακοπούλου στο πιάνο -, ο οποίος, όπως λέει, θα επιχειρήσει ν’ αποδώσει την ευαισθησία από αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο των μουσουργών. Εξηγεί ότι μπορεί να είναι πολλοί οι παράγοντες αυτής της εκτόπισης των δημιουργών από το πεδίο της δόξας: «Κατ’ αρχάς θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η παράσταση δεν έχει καμία γιγάντια πρόθεση. Ούτε βέβαια υπάρχει κάποια αξιολογική διάθεση. Εκείνο που επιζητούμε είναι να μοιραστούμε τη συγκίνηση που νιώσαμε εμείς όταν ήρθαμε σε επαφή με το έργο αυτών των ποιητών και συνθετών. Η τέχνη άλλωστε αφορά τη συγκίνηση και μόνο».

Την ίδια στιγμή υποστηρίζει ότι ο χρόνος είναι το μόνο αντικειμενικό μέσο αντοχής. «Την εποχή του Μότσαρτ σταρ ήταν ο Σαλιέρι. Τον δρόμο της αθανασίας και την αναγνώρισης ο καθένας τον περπατάει διαφορετικά. Οι εποχές αλλάζουν και προκρίνουν ιδέες και έργα ανάλογα με τις συνθήκες και το πλαίσιο που επικρατεί. Το τι θα συγκινήσει και αγγίξει τον καθένα συνδέεται με τις επιθυμίες του και την εσωτερική συναισθηματική φόρτιση. Πρωτίστως στην τέχνη επιζητούμε την εσωτερική ταλάντευση μέσα από το έργο με το οποίο θα έρθουμε σε επαφή. Τα τραγούδια της παράστασης – την οποία σκηνοθετεί ο Ρένος Χαραλαμπίδης και θα απαγγείλει τα ποιήματα που θα ακουστούν – δεν είναι η πρώτη φορά που τα ερμηνεύω. Θέλω να μοιραστώ με τον κόσμο την ποιητική ομορφιά τους».

INFO{CR}Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, τηλ. 210-7282.000, 30/10, στις 20.00