Επαναστατικός μηδενισμός

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας ψαρεύει στο Διαδίκτυο κομματικά μέλη για να σηματοδοτήσει το υποτιθέμενο σοσιαλδημοκρατικό άνοιγμά του, η Αθήνα μετατρέπεται σιγά σιγά σε πεδίο καθημερινής ταλαιπωρίας, όπως περίπου ήταν το διάστημα προ της ελεύσεως των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στις κυβερνητικές καρέκλες. Τα «κινήματα» ήδη έχουν βρει τα αιτήματά τους, που είναι τα ίδια τα παλιά ενισχυμένα με την αντίθεση σε ελάχιστα καταστατικά που είτε η κυβέρνηση «πείραξε» για να σηματοδοτήσει την έλευσή της είτε απαιτείται να «πειραχτούν» εκ των πραγμάτων.

Ο στόχος των κινημάτων είναι διπλός. Να γίνει το κέντρο της Αθήνας πεδίο «ταξικών» μαχών, μόνιμη εστία αναταραχής και δυσαρέσκειας των πολιτών που είχαν καλομάθει τα τελευταία χρόνια, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ, με την εργασιακή ειρήνη που είχε επιτευχθεί χάρη στη μετακόμιση πολλών αγωνιστών στα μετερίζια της εξουσίας. Και να κλιμακώνεται συνεχώς η μαχητική διαμαρτυρία (ή, καλύτερα, ο επαναστατικός μηδενισμός) με μόνιμο στόχο την κυβέρνηση. Ηδη το σχέδιο, που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προναγγείλει αμέσως μετά την εκλογική ήττα του, υλοποιείται. Και θα κλιμακωθεί τον χειμώνα.

Προχθές, π.χ., διαδήλωναν οι υπάλληλοι των δήμων, διεκδικώντας να μην πειραχτεί τίποτα σχετικά με την αποκομιδή των σκουπιδιών (η κινητοποίηση ήταν ενισχυμένη με άπειρες εύοσμες σακούλες πεταμένες έξω από τους κάδους). Χθες τη σκυτάλη πήρε το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα, μειοψηφίες φοιτητών που είναι στρατευμένοι σε ομάδες της Αριστεράς, για να διεκδικήσουν την επιστροφή του λεγόμενου πανεπιστημιακού ασύλου και ουσιαστικά ανοχή σε όσους δεν διαβάζουν. Οι φοιτητές διαδηλώνουν κραδαίνοντας χονδρά στειλιάρια με κόκκινες σημαιούλες, για να μπορούν να χρησιμοποιούνται και ως ράβδοι για ξύλο, απότοκο της προσπάθειας δημιουργίας σωρευμένης κοινωνικής έντασης. Χθες, οι ράβδοι χρησιμοποιήθηκαν και με το παραπάνω κατά των «μπάτσων».

Αλλά εκείνο που έμεινε ήταν ένα αντικείμενο (δακρυγόνο; χειροβομβίδα κρότου-λάμψης;), που τραυμάτισε έναν φοιτητή. Ηταν το επιχείρημα του κινήματος, που πλέον μιλάει για δολοφονικά ΜΑΤ. Νέα σεζόν και το «ταξικό μίσος» πρέπει να ξανανθίσει. Προς τούτο οι συγκρούσεις είναι απαραίτητες. Εκτός από τις συνδικαλιστικές συγκρούσεις, άλλωστε, υπάρχουν και οι προγραμματισμένες του Πολυτεχνείου και του Δεκέμβρη.

Κι αν οι Αρχές δεν φανούν προσεκτικές και υπάρξει κανένας «μάρτυρας» του αγώνα, το «κίνημα» δεν το ‘χει σε τίποτα να διεκδικήσει επανάληψη του κλίματος που κυριάρχησε στην Αθήνα από το 2008 και μετά. Διότι ως γνωστόν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.