Η ζωή δεν είναι κόμικς, μωρό μου

«Απαγορεύεται η παρακολούθηση ακατάλληλων ταινιών σε ανηλίκους […] Οποιος επιτρέπει σε ανηλίκους να εισέλθουν σε αίθουσα ή υπαίθριο χώρο στους οποίους προβάλλεται ταινία ακατάλληλη για την ηλικία τους τιμωρείται με χρηματική ποινή από 1.000 έως 10.000 ευρώ. Η τέλεση από αμέλεια της πράξης αυτής τιμωρείται με χρηματική ποινή από 500 έως 5.000 ευρώ».

Τα παραπάνω προβλέπει ο νόμος 3905/2010 άρθρο 37 παρ. 3, λόγω του οποίου η αστυνομία παρενέβη, προχθές το βράδυ, σε κινηματογράφους που έπαιζαν την ταινία «Τζόκερ». Λένε ότι οι αστυνομικοί έδειξαν υπερβολικό ζήλο. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί, να μην τηρήσουν τον νόμο;

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Ραγκούσης, η υπογραφή του οποίου μαζί με άλλους συναρμόδιους υπουργούς της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου κοσμεί τον προαναφερθέντα νόμο, έγραψε στο Facebook ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αντέδρασε αμέσως, επέκρινε μάλιστα τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη «γι’ αυτές τις αδιανόητες εξελίξεις που γυρίζουν την Ελλάδα και την Ελληνική Αστυνομία σε πολύ σκοτεινές εποχές τους».

Είναι σοβαρός ο Ραγκούσης; Θεωρεί στα σοβαρά ότι το να ελέγχει η αστυνομία έναν νόμο που και ο ίδιος έχει υπογράψει είναι επιστροφή σε πολύ σκοτεινές εποχές; Θεωρεί δηλαδή ότι ο ίδιος ήταν υπουργός μιας σκοτεινής εποχής και εκ των εισηγητών ενός νόμου που επιβεβαιώνει τη σκοτεινιά της; Γιατί στήριξε και ψήφισε τον νόμο; Τον ψήφισε για να μην εφαρμόζεται;

Ενας άλλος σοφός, ο Αλέξης Τσίπρας, έγραψε στο Facebook κριτική κινηματογράφου. Είδε, λέει, την ταινία σε μια αίθουσα κατάμεστη «κυρίως με νέα παιδιά» και του άρεσε επειδή αναδεικνύει «τη συστημική ταξική αδικία. Την αδικία που γεννά το ταξικό μίσος και κάποια στιγμή την εξέγερση των από κάτω, σε ένα καλοδουλεμένο κοινωνικό οικονομικό και μιντιακό σύστημα…». Στο τέλος, τα χώνει κι αυτός στον Χρυσοχοΐδη.

Ο Τσίπρας κάνει κάτι άλλο απείρως ωραιότερο. Πιστεύει ότι μια ταινία μπορεί να λειτουργήσει ως κείμενο – κίνητρο που καθοδηγεί την επανάσταση (που ο ίδιος πουλάει). Βλέπει το «Τζόκερ» σαν το νέο «Κράτος και επανάσταση». Μπερδεύει τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα. Αλλ’ «η ζωή δεν είναι κόμικς, μωρό μου», όπως θα του έλεγαν ο Μουνιόζ και ο Σαμπάγιο, οι δύο μελαγχολικοί δημιουργοί ασπρόμαυρων νουάρ με ήρωα τον Αλακ Σίνερ.

ΥΓ.: Ο Χρυσοχοΐδης, όντως, συνόδεψε τον ανήλικο γιο του στον «Τζόκερ»; Υπουργός πολιτικής ανυπακοής;