Δώνης όπως… Φαν ’τ Σιπ

Ηταν ξεκάθαρο όλο το προηγούμενο διάστημα πως ο Παναθηναϊκός είχε βγει από το πρότζεκτ που μόνος του είχε επικοινωνήσει. Από το πρότζεκτ των Ελλήνων, από το πρότζεκτ των νέων παιδιών που προέρχονται από τα σπλάγχνα της ομάδας, που νιώθουν τι σημαίνει ο σύλλογος. Που αισθάνονται έως και… τιμή φορώντας τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Ο Χατζηγιοβάνης, ο Καμπετσής, ο Αλεξανδρόπουλος, έδωσαν στο Περιστέρι αυτό που έλειψε όλες τις προηγούμενες αγωνιστικές από τους Πράσινους. Το έξτρα πάθος, το έξτρα κίνητρο, τη θέληση για να αρπάξουν από τα μαλλιά μια ευκαιρία που υπό άλλες συνθήκες πιθανότατα να μην είχαν ποτέ ξανά στην καριέρα τους.

Είναι – σχεδόν – το ίδιο με εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τον Παυλίδη, τον Χατζηδιάκο και τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα που εμπιστεύτηκε ο Φαν ‘τ Σιπ να κάνουν την προηγούμενη Τρίτη τη Βοσνία να μην ξέρει από πού της ήρθε. Αυτή η εικόνα της «μάχης» μέσα στο γήπεδο, της αυταπάρνησης, του πάθους από νέα παιδιά που καταλαβαίνουν πως ετούτη η ευκαιρία δεν μπορεί να πάει χαμένη. Πως τώρα χτίζουν ένα μέλλον το οποίο μπορεί να αποδειχθεί ονειρεμένο.

Σαν άλλος… Φαν ‘τ Σιπ ο Δώνης αποφάσισε να αφήσει ετούτη τη φορά εκτός παίκτες που μέχρι τώρα δεν είχαν οδηγήσει σε επιτυχημένα μονοπάτια τον Παναθηναϊκό: τον Μολό, τον Μπεκ, τον Περέα. Τόλμησε να βγάλει τον αρχηγό του, τον Κουρμπέλη, με το ματς στο 0-1 και να περάσει ένα 18χρονο παιδί, τον Αλεξανδρόπουλο, που έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία.

Και έβαλε την ομάδα του και πάλι σε μια διαδικασία να σκεφτεί πως τίποτα δεν θα της χαριστεί και πως χρειάζεται δουλειά και προσπάθεια για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του προπονητή σου, του

κόσμου ή του… επόμενου εργοδότη σου.