Το κορίτσι χωρίς καλοκαίρι…

Οταν η Σοφία Κοκοσαλάκη έμπαινε στη ζωή σου, χρειαζόσουν λίγα μόλις λεπτά για να αισθανθείς πως η ανεπιτήδευτη λάμψη της ήταν τόσο ξεχωριστή που ήσουν τυχερός και μόνο που τη γνώρισες.

Μια Ελληνίδα που από το Λονδίνο κατέκτησε με την εκλεπτυσμένη αισθητική της και το αρχαιοελληνικό ύφος που διαπερνούσε κάθε της σχέδιο, τις σημαντικότερες διεθνείς διακρίσεις. Η απήχηση που είχαν το ταλέντο της και τα διαχρονικά της σχέδια ήταν εντυπωσιακή. Πριν κλείσει τα 30 της χαρακτηρίζεται Ιέρεια του Αρχαιοελληνικού Πολιτισμού εντός και εκτός συνόρων και η χώρα της εμπιστεύεται την υψηλή ποιότητα της αισθητικής της για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Με καταγωγή από την Κρήτη και ταμπεραμέντο που κληρονόμησε από τη μητέρα και τον πατέρα της, με ένα ζεστό χαμόγελο διαρκώς στα χείλη της, που αποκάλυπτε την ανατροφή της και την παιδεία της, μεγαλωμένη σε μια αγαπημένη και δεμένη οικογένεια, με έναν αδελφό και μια αδελφή που τους είχε απίστευτη αδυναμία, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να παντρευτεί αλλά σε μια σχέση ζωής απέκτησε μια πανέμορφη κορούλα. Θεωρούσε τη Στέλη το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ζωής της και έχει το όνομα των δύο γιαγιάδων της, Στέλλα και Δάφνη.

Αποφάσισε να σχεδιάζει παρ’ όλ’ αυτά υπέροχα αέρινα νυφικά που ομόρφαιναν όσες τα επέλεγαν. Ετσι κάπως τα έφερε η ζωή και η τύχη και γνώρισα τη Σοφία.

Λένε ότι οι παιδικές φιλίες είναι αναντικατάστατες και σπάνιες. Νέες και πραγματικές φιλίες είναι έτσι κι αλλιώς δυσεύρετες, ειδικά σε μια ζωή με μετακινήσεις και έντονη επαγγελματική δραστηριότητα. Ομολογώ πως οι συνθήκες με άλλαζαν σε βαθμό που η διατήρηση μακρόχρονων δεσμών φιλίας να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Μέχρι που γνώρισα τη Σοφία. Αφορμή τα σχέδια για τον γάμο της αδελφής μου Μανταλένας. Από έναν κοινό μας φίλο κλείσαμε μια συνάντηση μαζί της και αποδείχθηκε καταπληκτική ιδέα, απολύτως ταιριαστή με την τόσο ιδιαίτερη στιγμή για την οικογένειά μας.

Από την πρώτη μας συνάντηση αναπτύχθηκαν αμοιβαία συμπάθεια, εκτίμηση, σεβασμός, οικειότητα, λες και γνωριζόμασταν από πάντα. Ισως γιατί ως γυναίκες αυτοδημιούργητες σε εποχές και περιβάλλοντα που τίποτα δεν σου χαρίζεται, να αισθανθήκαμε πως είχαμε παρόμοια βιώματα, αν και διαφορετικές διαδρομές.

Αντισυμβατικές με τον τρόπο μας, αναπτύξαμε μια φιλία σπάνια που το κενό της δεν μπορεί να αναπληρωθεί μέσα μου πια.

Μοιραστήκαμε σχέδια, ιδέες, μυστικά, φόβους και χαρές, γιορτές, διακοπές μέχρι και οικογενειακές συναντήσεις.

Οι συμβουλές της ήταν πολύτιμες, μέσα από την καρδιά της, με μια καλοσύνη αναπάντεχη, νοιαζόταν πρώτα να μάθει αν είσαι καλά και μετά μοιραζόταν τις δικές της σκέψεις πάντα πρόσχαρη, απλή και αφοπλιστικά διακριτική. Αλλωστε φαινόταν από την παρουσία της, πάντα ντυμένη απλά νεανικά και κομψά, σαν να ήθελε να περνάει απαρατήρητη, ίσως αφού το πολυδιάστατο ταλέντο της την έκανε να ξεχωρίζει με τη δουλειά της και να αισθάνεται άβολα με όλους εκείνους που την πλησίαζαν για να κλέψουν λίγη από τη λάμψη της. Αποζητούσε περισσότερο αυθεντικές σχέσεις με ανθρώπους της τέχνης ή όσους είχαν παιδεία και αισθητική, χωρίς να μετράει το κοινωνικό και επαγγελματικό τους στάτους. Το αντίθετο. Είχε μια απέριττη ομορφιά και ένα φως που ξεχώριζε ανάμεσα σε χιλιάδες έτσι κι αλλιώς.

Ενα καλοκαίρι αποφασίσαμε να πάμε μαζί διακοπές, χωρίς να έχουμε οργανώσει ούτε τα βασικά. Ξεκινήσαμε χωρίς κράτηση σε ξενοδοχείο, βρεθήκαμε φιλοξενούμενες σε φίλους, κρυβόμασταν σε παραλίες που δεν ήταν κοσμικές, περάσαμε διακριτικά από το κάλεσμα ενός πασίγνωστου οίκου μόδας, μέχρι που συναντήσαμε σε ένα νησί την αδελφή μου και τον αδελφό της, μένοντας σε ένα δωμάτιο που βρήκαμε την τελευταία στιγμή. Ολο το βράδυ μιλούσαμε με αναμμένο φως γιατί δεν έκλεινε καλά η πόρτα και φοβόμασταν να κοιμηθούμε. Αλλοι θα περνούσαν καλύτερα σε ένα κοσμικό κάλεσμα, σε εμάς όμως έμεινε αξέχαστο το βράδυ σε εκείνο το δωμάτιο που δεν έκλεινε η πόρτα. Μου μιλούσε διαρκώς με αγάπη για φίλες και φίλους της που ήθελε να μου γνωρίσει. Για όποιον αγαπούσε ήταν αφοπλιστικά δοτική. Φέτος το καλοκαίρι είχαμε συμφωνήσει να περάσουμε και πάλι λίγες μέρες παρέα.

Ο χειμώνας όμως έφερε μια ακόμη περιπέτεια υγείας για τη Σοφία, που ήξερε να κερδίζει άνισες μάχες από μικρή. Δεν ήθελε να στενοχωρήσει τους γονείς της και μου ζήτησε να μην πω λέξη, είχε τον αδελφό της δίπλα της και με μεγάλη περηφάνια μιλάει για το πόσο της στάθηκε. Οσο περνούσαν οι μήνες όμως μου παραπονέθηκε χαμογελαστά «Είμαι το κορίτσι χωρίς καλοκαίρι»! «Δίνουμε μια ξεχωριστή μάχη και θα την κερδίσουμε, θα σχεδιάσουμε ένα τέλειο φθινόπωρο» της απάντησα. Οσο ψάχναμε να βρούμε λύσεις μού λέει «Είσαι τόσο σαν εμένα στο πώς το αντιμετωπίζεις, δεν το βάζεις κάτω. Ανακάλυψα πάντως πως είμαι πλούσια σε ανθρώπους που με νοιάζονται» και τόσο απλά φώτιζε πάλι το πρόσωπό της.

Κάναμε σχέδια ακόμη και για την πολιτική, αφού της άρεσε να προσφέρει. Προσπαθούσε μάλιστα να με πείσει να ασχοληθώ περισσότερο με τον Πολιτισμό και μου έστελνε συχνά υλικό για εκθέσεις που έπρεπε να επισκεφθώ, αλλά και άρθρα να διαβάσω. Μαζί με την αδελφή μου αναζήτησαν ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα για τη δημιουργία μιας Ακαδημίας για νέους δημιουργούς, καλλιτέχνες, σχεδιαστές και επιστήμονες, και κάπως έτσι κατάφεραν να φέρουν το «Starts Academy» εδώ, όπως ήθελε η Σοφία για να επιστρέφει όλο και περισσότερο στην Ελλάδα. Ακόμη και τα κοσμήματάτης ήθελε πλέον να τα φτιάχνουν Ελληνες. Σε ό,τι έκανε έβαζε τόση ψυχή, που θα συνεχίσει να εμπνέει όσους μπορούν να την εκτιμήσουν.

Μια καλλιτεχνική ιδιοφυΐα, αυτοδημιούργητη και δημιουργική, οραματίστρια και πρακτική, Ελληνίδα και γνήσια εκπρόσωπος του κοσμοπολιτισμού. Με κατανόηση και υπομονή για τους άλλους. Διέπρεψε σε έναν τόσο σκληρό χώρο, σε μια τόσο απαιτητική δουλειά, κι όμως ποτέ δεν εξέφρασε πικρία ούτε έδειξε αδυναμία. Μια ευαίσθητη μαχήτρια, με ζεστή καρδιά σαν το φως της Κρήτης της και αέρινη όπως τα πέπλα της.

Και κάπως έτσι μια Δευτέρα θλιβερή, η Σοφία μας έγινε Μύθος, και το αστέρι της επέστρεψε στους ουρανούς.

Ενας Μύθος της νεότερης γενιάς Δημιουργών, που θα πρέπει να μελετήσουν στις Σχολές για την πρωτοπορία, την καινοτομία και την επιρροή της δημιουργικότητάς της. Ενας Εθνικός Θησαυρός, που σε κάθε βελονιά και κάθε γραμμή περιέκλειε ψυχή Ελλάδας με διεθνή ακτινοβολία.

Τελικά η Σοφία είναι για πάντα η παιδική μου φίλη, γιατί όταν ήμασταν μαζί, γελούσαμε και μοιραζόμασταν σαν παιδιά.

Και άλλωστε πάντα ξανασυναντάμε όσους αγαπάμε.

ΥΓ: Είχαμε συμφωνήσει να δώσουμε μαζί μια συνέντευξη στα «ΝΕΑ» φέτος. Σοφία μου, δεν έχω ταλέντο στο γράψιμο, αλλά ξέρω πως θα ήθελες να μιλήσω για εσένα και για το καλοκαίρι μας. Αλλά όχι για όλα μας τα μυστικά! Σε ευχαριστώ, γιατί η φιλία σου με έκανε καλύτερη και σε ευχαριστούμε, γιατί μας έκανες πάντα περήφανους εντός κι εκτός συνόρων.