Μπίζνες

Εγινε πολλή κουβέντα για τις εκατό ημέρες της κυβέρνησης. Εκανε σωστά, έκανε και λάθη, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έκανε κάτι το ασυνήθιστο ή το αναπάντεχο.

Φυσιολογικά πράγματα. Πάνω-κάτω είδαμε εκείνα που περιμέναμε να δούμε.

Αντιθέτως, η αντιπολιτευτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί μια σειρά από απορίες. Κυρίως επειδή η δραστηριότητά του έχει δύο σκέλη.

Αφενός μια συμβατική αντιπολίτευση για τα εργασιακά και τα κοινωνικά θέματα ή μια στάση εναντίωσης στην πολιτική τάξης και ασφάλειας. Ζητήματα δηλαδή που συνήθως αποτελούν την ατζέντα της Αριστεράς.

Αφετέρου μια δραστηριότητα που θυμίζει λιγότερο αριστερό κόμμα και περισσότερο γραφείο επιχειρηματικών συμφερόντων.

Μέσα στις εκατό αυτές ημέρες καταγράφω: την κοινοβουλευτική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αποτραπεί η επένδυση στο Ελληνικό, τον αγώνα να διασωθούν η Θάνου και οι υπόλοιποι Συριζαίοι στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, την υποστήριξη μιας πολυδάπανης λύσης για τα αρχαία του μετρό Θεσσαλονίκης, την αντίθεση στην επένδυση της Eldorado στη Χαλκιδική, την καταγγελία της ιδιωτικοποίησης των ΕΛΠΕ που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είχε αποφασίσει, τις ενστάσεις για τη διαδικασία πώλησης της Forthnet, κι ίσως να ξεχνάω κάτι.

Αν εξαιρέσω την περίπτωση της Χαλκιδικής, την οποία θα μπορούσα να αποδώσω στην περιβαλλοντική ευαισθησία ενός αριστερού κόμματος, όλες οι υπόλοιπες περιπτώσεις δεν έχουν προφανή εξήγηση. Ούτε δικαιολογούνται τέτοιες πολιτικές προτεραιότητες από ένα κόμμα που μόλις έχασε τις εκλογές και έχει (υποθέτω) σοβαρότερες σκοτούρες.

Ενας κακόβουλος παρατηρητής θα μπορούσε ακόμα και να παρατηρήσει ότι περισσότερο μοιάζουν με εκτελέσεις συμβολαίων παρά με φυσιολογική αντιπολιτευτική δραστηριότητα.

Τι νοιάζει άραγε ένα κόμμα της Αριστεράς ποιος επιχειρηματίας θα πάρει τα ΕΛΠΕ, ποιος θα αγοράσει τη Forthnet, με ποιους όρους θα χρηματοδοτηθεί το Ελληνικό ή πώς θα κοστίσει περισσότερο το μετρό Θεσσαλονίκης;

Ακόμα χειρότερα. Οταν ένα κόμμα της Αριστεράς χάνει την εξουσία, όταν θεωρεί ότι κινδυνεύουν τα λαϊκά κεκτημένα και ότι απειλούνται να ανατραπούν τα επιτεύγματά του, υποθέτω πως ψάχνει τρόπους να αντιδράσει στο κοινωνικό πεδίο.

Δεν διορίζει τη Θάνου, ούτε δίνει μάχη να ελέγξει την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Για την ακρίβεια, η Επιτροπή Ανταγωνισμού μάλλον θα έπρεπε να είναι η τελευταία σκασίλα μιας ηττημένης Αριστεράς. Υπάρχουν πολλές άλλες επιτροπές που λογικά έπρεπε να τη νοιάζουν περισσότερο.

Η μια εξήγηση που μπορώ να φανταστώ είναι η δύναμη της συνήθειας. Οτι δηλαδή είχαν συνηθίσει να ανακατεύονται στις μπίζνες όσο βρίσκονταν στην κυβέρνηση και τώρα κάνουν το ίδιο στην αντιπολίτευση μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα.

Εξις δευτέρα φύσις!

Την άλλη εξήγηση δεν θέλω να τη φανταστώ.