Να είναι αυτό το κάτι που μένει…

Ακουγα προχθές το βράδυ τον Κώστα Σταφυλίδη να δηλώνει ότι «σε αυτά τα δύο ματς δείξαμε ότι κάτι έχουμε» και… έπαθα μια ψυχολογία, όπως έλεγε και ο συχωρεμένος ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης!

Δεν ξέρω με ποια αφορμή το είχε πει αυτό ο «Σερ Μπιθί», αλλά στον λόγο της τιμής μου εγώ δεν το γράφω ειρωνικά, τουναντίον συμφωνώ και επαυξάνω με το νόημα της κουβέντας του αρχηγού της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου…

Ναι, βρε αδερφέ, στη Ρώμη (που όντως δεν χτίστηκε σε μία μέρα) και στο παντελώς, οριζοντίως και καθέτως, άδειο ΟΑΚΑ, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Εθνική έδειξε ότι κάτι έχει!

Αυτό το κάτι το φανέρωσε κυρίως κόντρα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και μένει να το προσφέρει σε γενναιότερες δόσεις προσεχώς, όταν θα ξαναφορτωθεί στους ώμους της το βάρος του πρέπει, το οποίο κατά το μάλλον ή ήττον εξέλιπεν προχθές…

Παρεμπιπτόντως ο Σταφυλίδης υπήρξε κιόλας το… πειραματόζωο του Τζον Φαν’ τ Σιπ, υπό την έννοια ότι από αριστερός μπακ μεταμορφώθηκε εν μια νυκτί σε στόπερ και μένει να φανεί αν θα κλέψει τη δουλειά του Μανωλά και του Παπασταθόπουλου…

Την αφήνω στην άκρη αυτή την υπόθεση, μπορεί κιόλας να κάνει τζιζ!

Δεν μου άρεσε απλώς η Εθνική, αλλά κάποιες στιγμές συνέλαβα τον εαυτό μου να ενθουσιάζεται με αυτό που έβλεπε, αλλά λέω να κρατήσω μικρό καλάθι για πολλούς και διαφόρους λόγους…

Υπήρξαν ωστόσο αρκετές αποχρώσες ενδείξεις σε ό,τι αφορά αυτό το «κάτι» που είπε και ο Σταφυλίδης: η εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, η δημιουργία πολλών ευκαιριών (που ωστόσο δεν αξιοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό), η αυτοσυγκέντρωση, το πάθος, η ζωντάνια, οι καλές ιδέες, το σωστό ποδόσφαιρο…

Δεν ξέρω εάν ελέω του προπονητή, του Παυλίδη και του Χατζηδιάκου, αυτό το σωστό ποδόσφαιρο μετεξελίσσεται σε κάτι σαν ολλανδικό, αλλά οι ταμπέλες δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Αυτό που μετρά στο τέλος της ημέρας είναι ότι εκτός από μια νίκη η Εθνική αγόρασε επίσης χρόνο και εργασιακή ειρήνη…