«Εγκλημα» με ονοματεπώνυμο

«Εγκλημα» με ονοματεπώνυμο

Ελα να «ζεσταίνεται» το πράγμα, άντε γιατί λίγο έλειψε να σκεφτούμε ότι και τούτοι εδώ σαν τους προηγούμενους είναι. «Ολα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα το ίδιο μένουν, κι εμένα τα χεράκια σου με λύνουν καιιιιι, με λύνουν και με δένουν» που τραγουδούσε κάποτε ο αξεπέραστος Νίκος Παπάζογλου, της εφηβείας μας ο βάρδος.

Με αφορμή λοιπόν την επίσκεψη Τσίπρα στην Πάτρα και τις προκλητικές, το λιγότερο, αναφορές του στην Εθνική-«σκοτώστρα» Πάτρας – Πύργου, ο Καραμανλής ο μικρός, ο γιος του Αχιλλέα του φίλου μου, τα έχωσε χοντρά (έστω και όχι όσο θα περίμενα). Τι είπε; Τα ακόλουθα ωραία και μοιραία:

«Η κυβέρνησή του παρέλαβε το (έργο) Πάτρα – Πύργος με δρομολογημένο διαγωνισμό και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Αν απλώς προχωρούσε όσα είχαμε ξεκινήσει, σήμερα το έργο θα είχε ολοκληρωθεί και οι πολίτες θα μετακινούνταν με ταχύτητα και ασφάλεια. Προτίμησε όμως να σπάσει το έργο σε 8 κομμάτια για να ευνοήσει έναν συγκεκριμένο εργολάβο. Τα ξέρει όλη η Ελλάδα αυτά. Τελικά ο αγαπημένος τους επιχειρηματίας κηρύχθηκε έκπτωτος και στα δήθεν εργοτάξια που μας παρέδωσαν παραλάβαμε μέχρι και σκουπιδότοπο… Το έργο καρκινοβατεί και έτσι όπως τα έκαναν το διακύβευμα δεν είναι πότε θα τελειώσει και πόσο θα κοστίσει, αλλά αν θα γίνει ή όχι».

Μια χαρά τα είπε ο νεαρός, αλλά εμφανίστηκε ιδιαιτέρως επιεικής με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αγαπητέ, ονόματα. Πώς μας… απείλησε ο Τσίπρας ότι θα δώσει ονόματα και διευθύνσεις για το 2015; Δώστε  και εσείς. Αλλιώς θα το κάνω εγώ: αυτός που τεμάχισε το έργο στα 8 ονομάζεται Χρήστος Σπίρτζης, ο επονομαζόμενος και Χρηστάρας. Και αυτός που πήρε τα 4 από τα 8 κομμάτια του έργου ονομάζεται Χρήστος Καλογρίτσας και είναι κουμπάρος πολλών και διαφόρων εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Τι τους προστατεύετε;

Προτίμησε τα σίγουρα

Ευκαιρίας δοθείσης και αφού με ρωτούν πολλοί και διάφοροι για την περιοδεία του Αλέξη του ακαταμάχητου στην παπανδρεογεννήτρα Αχαΐα, γιατί, αφού τα έκανε όλα, δεν πήγε και Καλέντζι να ολοκληρωθεί το εγχείρημα, απαντώ: Καλέντζι δεν αποτόλμησε να πάει, θα έπεφτε πολύ κράξιμο από το ξεδιάντροπο του πράγματος. Πήγε όμως μέχρι το χωριό Σκιαδά στον Ερύμανθο, πολύ κοντά στο Καλέντζι. Γιατί πήγε ως εκεί; Διότι ο δήμαρχος που εξελέγη στις τελευταίες εκλογές ονομάζεται Μπαρής και είναι ολίγον ΣΥΡΙΖΑ. Προτίμησε τα σίγουρα ο πρόεδρος, καθότι μαζεύτηκαν καμιά 50αριά άνθρωποι, γερόντοι οι περισσότεροι, να τον ακούσουν, και απέφυγε ούτω τις δυσάρεστες εκπλήξεις…

Πιάστηκαν στον ύπνο

Ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος αποτίμησε τις 100 πρώτες ημέρες της κυβέρνησής του ως επιτυχείς, δηλώνοντας ότι έκανε τομές, έφερε μεταρρυθμίσεις, έκανε αυτό ή έκανε το άλλο. Πολύ ωραία, καμία αντίρρηση. Αλλά ο απολογισμός θα ήταν πιο ολοκληρωμένος αν είχε και καμιά παραδοχή. Λ.χ. να μας έλεγε ότι στο Προσφυγικό/Μεταναστευτικό πιάστηκαν στον ύπνο, δεν είχαν σχέδιο, αιφνιδιάστηκαν από την έκρηξη των ροών. Και βρέθηκαν να διαχειρίζονται το πρόβλημα εκόντες άκοντες.

Σημειολογικά αναφέρω ότι το περίφημο νομοσχέδιο για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό ακόμη να καταρτιστεί. Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν, ας πούμε, μαζί με τα τέσσερα-πέντε νομοσχέδια που είχαν καταρτίσει πριν αναλάβουν την εξουσία είχαν και το συγκεκριμένο. Αλλά δεν το είχαν έτοιμο γιατί είχαν αποκοιμηθεί που το τελευταίο διάστημα επί ΣΥΡΙΖΑ είχαν διακοπεί εντελώς οι αφίξεις από τα τουρκικά παράλια. Ομως, αν παρακολουθείς τις εξελίξεις απέναντι, όπως οφείλεις να κάνεις, καταλαβαίνεις ότι όταν ο Ερντογαν κουνάει το δάχτυλο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ο πρώτος που θα την πληρώσει θα είσαι εσύ. Και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Για να μην τρέχεις εκ των υστέρων…

Και κάτι ακόμη που συνεχίζεται και είναι λάθος: παράλληλα με την προσπάθεια να διαχειριστεί την κατάσταση  στα νησιά, η κυβέρνηση οφείλει να ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης του πληθυσμού, ότι αυτοί που έρχονται πια στη χώρα εδώ θα μείνουν, εκτός και αν επιλέξουν να επιστρέψουν πίσω. Πρέπει δε με αυτή την ιδέα να δουλέψουν, για να το χωνέψει και η ελληνική κοινωνία. Αλλιώς θα έχουμε φαινόμενα σαν της Πεντέλης, όπου η κάθε κουμπάρα θα νομίζει ότι μπορεί να ασκήσει εξωτερική πολιτική ή πολιτική επί του Μεταναστευτικού…

«Μάχη» για τη σημαία

Αναμενόμενο ότι μη έχοντας κάτι επί πραγματικού για να ασκήσουν αντιπολίτευση οι συριζαίοι, θα εφεύρισκαν διάφορα, ώστε να έχουν κάτι να λένε. Και ψάχνοντας εδώ και εκεί, και αφού δεν βρίσκουν κάτι που πραγματικά να προκαλέσει το ενδιαφέρον της κοινωνίας, κάνουν αυτό που στο χωριό μου στην εύανδρο Ηπειρο περιγράφουν με τη φράση «από τη μύγα, ξίγκι»!

Ούτω ξεκίνησε η νέα μεγάλη εποποιία ΣΥΡΙΖΑ, η οποία φέρει ταμπέλα που γράφει «σημαία -σημαιοφόρος». Ποιος θα κρατάει τη σημαία; Εκείνος που θα αναδεικνύει μια κλήρωση; Ή εκείνος που πραγματικά το αξίζει ως ο καλύτερος μαθητής της τάξης; Η νέα κυβέρνηση επέλεξε τη δεύτερη εκδοχή του διλήμματος, σε αντίθεση με την πρώτη που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη λογική της ισοπέδωσης των πάντων και της κατάργησης κάθε άμιλλας στα σχολεία. Δεν είναι τυχαίο το πόσο πολεμήθηκε η ιδέα της αριστείας και πόσο λοιδωρήθηκαν αυτοί που πάσχισαν μια ζωή να ξεχωρίσουν.

Εδώ λοιπόν και μερικές ημέρες εξελίσσεται μια μάχη μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝουΔού για το ποιος θα κρατάει τη σημαία και τι είναι καλύτερο για τα παιδιά. Και γελάνε και τα τσιμέντα με τις θεωρίες που αναπτύσσονται από  πλευράς ΣΥΡΙΖΑ για να συντηρηθεί μια πολιτική θεωρία η οποία θέλει μια κοινωνία ισοπεδωμένη, ομοιόμορφη και εντέλει παθητικό δέκτη όσων αποφασίζονται γι’ αυτή χωρίς αυτήν.

Εγώ λέω να την πολεμήσουμε αυτήν τη λογική. Δεν έχει θέση στη σύγχρονη Ελλάδα. Είναι χειρότερη και από την πιο αποκρουστική οπισθοδρόμηση…