Ο ξεχωριστός κύριος Μπλατ

Βλέποντας κάποιος ψυχρά τα νούμερα, ο Ντέιβιντ Μπλατ θα περάσει στην ιστορία των Ερυθρολεύκων ως ένας από τους πλέον αποτυχημένους προπονητές.

Μπαίνοντας στην κατηγορία δίπλα στον καλό του φίλο, τον Πίνι Γκέρσον, που θεωρητικά ήταν πιο επιτυχημένος, καθώς διεκδίκησε επί ίσοις όροις ένα πρωτάθλημα και ήταν πολύ κοντά στο να το κατακτήσει εάν δεν υπήρχε το περίφημο «no call» του ρέφερι Πηλοΐδη, που είχε κλείσει τα μάτια στο φάουλ του Διαμαντίδη στον Πεν στο φινάλε του κρίσιμου τρίτου τελικού στο ΟΑΚΑ.

Κι όμως, ο Ντέβιντ Μπλατ άφησε το στίγμα του στον Ολυμπιακό παρά τις αποτυχημένες επιλογές του στους ξένους, τόσο πέρυσι όσο και φέτος.

Και λέμε ότι άφησε το στίγμα του πολύ απλά διότι μέσα από μια πολύ δύσκολη προσωπική συνθήκη (που θέλησε πρώτα απ’ όλα να μοιραστεί με τους παίκτες του και μετά με όλο τον κόσμο) διαχειρίστηκε τη μεγαλύτερη κρίση επί εποχής των αδελφών Αγγελόπουλων, χωρίς καν να έχει την εμπειρία των ελληνικών πεπραγμένων, όπως θα είχε ένας έλληνας προπονητής, ένας εκ των προκατόχων του για παράδειγμα, όπως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και ο Γιώργος Μπαρτζώκας, που αποτελεί τώρα τον πρώτο στόχο ως αντικαταστάτης του αμερικανοϊσραηλινού τεχνικού.

Οταν συμφώνησε ο Ντέιβιντ Μπλατ με τους αδελφούς Αγγελόπουλους, υπήρξε ενθουσιασμός στον κόσμο του Ολυμπιακού καθώς επρόκειτο για έναν καταξιωμένο κόουτς, όπου σε όσες ομάδες είχε δουλέψει είχε αφήσει – συνήθως – εξαιρετικό έργο.

Ιδιαίτερα το πρωτάθλημα Ευρώπης με τη Ρωσία το 2007 και με τη Μακάμπι το 2014, έχουν περάσει στους μπασκετικούς άθλους γενικότερα της σύγχρονης ιστορίας και στη συνέχεια – λιγότερο – το Eurocup με την Νταρουσάφακα.

Ακόμα και στην περσινή δύσκολη (και σαφώς αποτυχημένη σε αποτελέσματα αλλά και επιλογές παικτών) χρονιά μέχρι να ξεσπάσει η… μπόρα, τον Ολυμπιακό τον είχε για τα καλά όχι απλώς μέσα στο παιχνίδι της πρόκρισης στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας, αλλά στη διεκδίκηση και πλεονεκτήματος έδρας, δηλαδή 4ης θέσης!

Στο δε ελληνικό πρωτάθλημα όλα – ως είθισται – θα κρίνονταν στα πλέι οφ.

Το ξάφνιασμα

Η απόφαση των αδελφών Αγγελόπουλων για την αποχώρηση από τα ελληνικά δρώμενα ξάφνιασε τον Μπλατ που είχε τις ενστάσεις του (για τον τρόπο αντίδρασης) αλλά στήριξε 101% την απόφαση της διοίκησης έστω και αν σε συνέντευξη Τύπου στο εξωτερικό έπειτα από παιχνίδι της Ευρωλίγκας δήλωσε ότι δεν γνώριζε την απόφαση!

Οταν άρχισαν να βγαίνουν ένα ένα τα υπόλοιπα θέματα (απλήρωτοι παίκτες, ηχητικά κ.λπ.) έχασε μαζί με την ομάδα και τον έλεγχο, ενώ είχαν χαθεί και τα αποδυτήρια. Εκεί πάντως δεν ήταν μόνο δική του ευθύνη.

Αγωνιστικά είχε τη δεδομένη στιγμή την ομάδα του με ρεκόρ 12-7 στην Ευρωλίγκα και όχι απλώς δεν θα χανόταν με τίποτα η είσοδος στα πλέι οφ, αλλά διεκδικούσε μέχρι και πλεονέκτημα έδρας (4η θέση)!

Από την άλλη πλευρά οι επιλογές-στοίχημα (Ουίλιαμς-Γκος, ΛεΝτέι, Τουπάν και Τίμα) δεν του βγήκαν, δείχνοντας κάποιοι ότι έχουν προοπτική αλλά ο Ολυμπιακός δεν είχε την πολυτέλεια να τους περιμένει να… ωριμάσουν.

Αστοχία υλικού

Χρεώνεται επίσης τον – σε μεγάλο βαθμό – αφελληνισμό της ομάδας αφού έφυγαν τέσσερις Ελληνες το καλοκαίρι (Τολιόπουλος, Μάντζαρης, Αγραβάνης και Μπόγρης).

«Με ρωτάτε αν μπορεί να ηγηθεί της ομάδας ο Γκος, αλλά δεν με έχετε ρωτήσει αντίστοιχα για τον Πρίντεζη», υπερασπίστηκε κάποια στιγμή την επιλογή του για τον αμερικανό γκαρντ.

Αν και φημιζόταν για τις επιλογές ξένων (Ουοναμέικερ, Κλάιμπερν, Ράις, Μόερμαν, Μπέρτανς, Χίκμαν σε πρώην ομάδες του), στον Ολυμπιακό είχε ξεκάθαρα… αστοχία υλικού. Ηταν η πρώτη φορά που είχε τόσες αστοχίες, κάτι που παραδέχθηκε μέσα στη σεζόν.

«Οπου και αν πάω στη συνέχεια της καριέρας μου μετά τον Ολυμπιακό θα πάρω μαζί μου τον Γιώργο Μπόγρη», είχε δηλώσει με σιγουριά στα μέσα της σεζόν και το καλοκαίρι ήταν από τους πρώτους που έκοψε από το ρόστερ (!).

Απογαλακτισμός

Προσπάθησε να… απογαλακτίσει τον Ολυμπιακό από το να έχει ανάγκη να στηρίζεται κυρίως στον αρχηγό του Βασίλη Σπανούλη, αλλά οι παίκτες που είχε επιλέξει (πολύ περισσότερο δε οι φετινοί) δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν τον ρόλο σε καμία περίπτωση.

«Δεν παίξαμε το μπάσκετ που ήλπιζα να παρουσιάζουμε, ειδικά μετά το μέσο της σεζόν. Είναι ευθύνη μου. Δεν κατάφερα να φέρω την ομάδα εκεί που θα ήθελα» παραδέχθηκε αργότερα.

Αν και είναι χαρισματικός επικοινωνιακά και αρχικά κέρδισε σχεδόν όλους τους παίκτες του, όταν άρχισαν τα διάφορα θέματα (και προσωπικά αλλά και για την ομάδα) άρχισε να χάνει και αυτός την επαφή που είχε.

Η προσωπικότητά του θα λείψει πάντως και είναι ίσως η μοναδική περίπτωση προπονητή χωρίς διάκριση (τίτλο) που θα έχει αφήσει τόσο έντονα το στίγμα του στον Ολυμπιακό, ως προσωπικότητα και πάνω απ’ όλα ως άνθρωπος.