«Τόλμη» {LF}και «αρμονία»

Εχω γράψει και άλλοτε στα «Γλωσσίδια» για το τι απίθανες λογοτεχνικές μεταφράσεις διαβάζαμε στα νιάτα μας, και μάλιστα χωρίς καν να υποψιαζόμαστε τον ανασκολοπισμό που είχε υποστεί το πρωτότυπο κείμενο κατά τη μεταφορά του στα ελληνικά. Και δεν εννοώ μόνο στη δεκαετία του 1950, όταν λογοτεχνία μετέφραζαν συχνά κυρίες που μόλις είχαν χωρίσει («δωσ’ της κάτι να απασχοληθεί, να μη σκέφτεται τα δυσάρεστα») και κομμουνιστές που είχαν βγει πρόσφατα από τη φυλακή και δεν έβρισκαν εύκολα δουλειά λόγω φρονημάτων. Εννοώ και μετά τη μεταπολίτευση του 1974, όταν υποτίθεται ότι η στάθμη των ελληνικών εκδόσεων και μεταφράσεων ανέβηκε.

Πρόσφατα, σε παλαιότερη έκδοση γαλλικού λογοτεχνικού κειμένου το οποίο μετέφραζα, εντόπισα μεταξύ άλλων τα εξής: «μας πίστευαν εραστές» (ils nous croyaient amants, νόμιζαν πως ήμασταν εραστές, μας θεωρούσαν εραστές), «αχνός(;) αρραβωνιαστικός», «ταιριάζει να εφοδιαζόμαστε με συνείδηση» (απ’ ό,τι ξέρω, «εφοδιαζόμαστε» με κεφτεδάκια και σάντουιτς για την εκδρομή μας), «να σηκωθεί σε αρμονία» (θου, Κύριε, φυλακήν…), «θα μου ‘πρεπε μια τόλμη», κ.λπ., κ.λπ.