Πόλεμος

Είχα αναφερθεί και προ εβδομάδων στον ακήρυχτο πόλεμο που έχει ξεσπάσει στην ΑΑΔΕ, την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, κατά του γραμματέα Γιώργου Πιτσιλή από τους συνδικαλιστές εργατοπατέρες της ΝουΔου, οι οποίοι όσο ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία τον στήριζαν, αλλά τώρα που ανέλαβε η ΝουΔου και ο άλλος δεν τους κάνει τα χατίρια και χάνουν πολλά «μεροκάματα» του την πέφτουν από παντού.

Τελευταίο επεισόδιο αυτού του ακήρυχτου πολέμου που διεξάγουν εναντίον του Πιτσιλή (ο άνθρωπος τα έχει καταφέρει εξαιρετικά μέχρι τώρα – άσε που αποτέλεσε και φρένο στις τρέλες των συριζαίων να κρατούν ομήρους εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες με τους 20ετείς ελέγχους και τα ανοίγματα λογαριασμών) είναι η άρνηση των εργαζομένων στην υπηρεσία, έπειτα από παρότρυνση και πίεση των συνδικαλιστών, να αξιολογήσουν τους ανωτέρους τους και να αξιολογηθούν από αυτούς.

Θα παραθέσω δε τώρα απόσπασμα από ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Τελωνειακών Υπαλλήλων Ελλάδος, που εμφανίζεται υπέρμαχος της μη συμμετοχής στην αξιολόγηση, και μάλιστα έχει κηρύξει δεκαήμερη αποχή από τον εκτελωνισμό αυτοκινήτων σε ένδειξη διαμαρτυρίας:

«Ο Δημόσιος υπάλληλος δεν έχει ως στόχο την καριέρα του ΑΛΛΑ την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, είναι εκτελεστής της θέλησης του Κράτους και υπηρετεί τον ελληνικό Λαό (αρ. 103 του Συντάγματος). Προτεραιότητα της αξιολόγησης του Δημοσίου υπαλλήλου δεν είναι η ατομική επαγγελματική καριέρα ΑΛΛΑ η βελτίωση της ατομικής επίδοσης για την αποτελεσματικότερη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Είναι προφανές ότι σκοπός και στόχος τους είναι η ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας μας»!!

Υποθέτω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι δεν υπάρχει σωτηρία γι’ αυτή τη χώρα. Πάει και τελείωσε!..

Φαινόμενο

Προσέξτε τώρα, παρακαλώ, και τη συνέχεια όλου αυτού που προανέφερα: οι συνδικαλιστές πιέζουν τους εργαζομένους να μη μετάσχουν στην αξιολόγηση και εκείνοι υπακούουν. Ομως οι διευθυντές τους, οι προϊστάμενοι της υπηρεσίας, έχουν ήδη μετάσχει, έχουν προχωρήσει στην αξιολόγηση των υπαλλήλων, και έτσι παρουσιάζεται το εξής φαινόμενο: να έχουν αξιολογήσει οι από πάνω τούς από κάτω, αλλά όχι οι από κάτω τούς πάνω από αυτούς. Και βεβαίως, αρνούμενοι να αξιολογήσουν τους συναδέλφους τους και τους προϊσταμένους τους, έχουν αρνηθεί και να αυτοαξιολογηθούν.

Ρώτησα «αρμοδίως» γι’ αυτή την πρωτοφανή κατάσταση και ειδικότερα γιατί επιμένει η ηγεσία της ΑΑΔΕ στην αξιολόγηση όταν βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια γενικευμένη αντίδραση. Ιδού τι μου απάντησαν: «Πεποίθησή μας είναι ότι ως δημόσια υπηρεσία που εισπράττει τους φόρους των πολιτών και των επιχειρήσεων έχουμε καθήκον να εφαρμόσουμε ένα πλήρες, δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα αξιολόγησης. Χωρίς αυτό, δεν έχουμε πρόσωπο να ζητήσουμε διόρθωση μισθολογικών αδικιών (ιδίως για τους νέους που προσλαμβάνονται με 700 ευρώ τον μήνα)».

Θα μου πεις τώρα, μόνο στην ΑΑΔΕ συμβαίνουν αυτά; Οχι, φυσικά. Μήπως στην εκπαίδευση, με τους εκπαιδευτικούς, οι ίδιες αντιδράσεις δεν υπάρχουν στην αξιολόγηση, η οποία αντιμετωπίζεται περίπου ως… χολέρα;

Γι’ αυτό, όπως προανέφερα, είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Καμία!

Υποκρισία

Σημεία των καιρών θα χαρακτηρίσω τη στάση που τηρεί η αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση αναφορικά με τη στάση της Τουρκίας στο Μεταναστευτικό, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την Ανατολική Μεσόγειο κ.λπ.

Ειδικά, ας πούμε, αυτό που έλεγε προχθές στο δελτίο ειδήσεων του Alpha ο πρόεδρος Αλέξης, ο άχαστος, δεν υπάρχει. Κατηγόρησε τον Μητσοτάκη για εφεκτική στάση απέναντι στην Τουρκία, διότι, λέει, δεν διεκδίκησε κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης εις βάρος της. Μιλάμε για τρέλες. Ο άνθρωπος που κλείστηκε σε ένα δωμάτιο με τον Ερντογάν πέρυσι επί δυόμισι ώρες και δεν μάθαμε ποτέ τι συμφώνησε και τι του υποσχέθηκε, τώρα ξιφουλκεί υποδυόμενος τον… τουρκοφάγο, λες και εμείς οι υπόλοιποι έχουμε υποστεί λοβοτομή.

Ετσι να συνεχίσει, μια χαρά θα πάει η διεύρυνση που επιθυμεί προς το Κέντρο και την Κεντροαριστερά. Οι νοικοκυραίοι τα… εκτιμούν πολύ κάτι τέτοια…

Ιντριγκα

Το θέμα επί της ουσίας έχει εξαντληθεί. Δηλαδή ποιο θέμα; Αυτό της παραπομπής του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου σε προανακριτική επιτροπή ως εμπνευστή και ηθικού αυτουργού στο στήσιμο της σκευωρίας κατά δέκα πολιτικών προσώπων της αντιπολίτευσης στο σκάνδαλο της Novartis. Τι απομένει ως ουρά; Η ίντριγκα, παιδιά, η ίντριγκα. Ποιοι από τη συγκροτημένη πρόχειρα πλειοψηφία των 179 ψήφων (όσοι οι βουλευτές ΝουΔου και ΚΙΝΑΛ) δεν ψήφισαν την τελευταία στιγμή υπέρ της παραπομπής του Παπαγγελόπουλου. Θυμίζω ότι, όπως προέκυψε από την ψηφοφορία, είναι έξι τον αριθμό. Ενας ψήφισε κατά της παραπομπής, συντασσόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενας έριξε στην κάλπη λευκό και τέσσερις άλλοι έριξαν άκυρα ψηφοδέλτια.

Εγώ και αρκετοί εκ των συναδέλφων μου εκτιμήσαμε ότι όλο αυτό, «το διάβημα των έξι», οφείλεται σε μια κίνηση αλληλεγγύης της καραμανλικής συνιστώσας της ΝουΔου προς ένα ξενιτεμένο, στον ΣΥΡΙΖΑ, στέλεχός της, τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Και εμπλέξαμε σε αυτό και τη φίλη Ολγα Κεφαλογιάννη ως διαχρονικά πικραμένη, επειδή ο Μητσοτάκης την άφησε εκτός κυβέρνησης αντί να υποκύψει στον έμμεσο εκβιασμό της («ή υπουργός Πολιτισμού – Τουρισμού ή τίποτε»).

Χθες έλαβα τηλεφώνημα – κεραυνό. Με βαριές κατηγορίες του είδους «τι έχεις πάθει; Κάνεις οριζόντια ανάγνωση και δεν βλέπεις πίσω από τις γραμμές» (από τις βαρύτερες κατηγορίες που έχουν διατυπωθεί εις βάρος μου, άκου δεν διαβάζω πίσω από τις γραμμές, εγώ. Εγώ;). Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, κορυφαίο στέλεχος της ΝουΔου. Διαχρονικά κορυφαίο. Από αυτά που δικαιούνται και φέρουν τον σχετικό τίτλο…

Ιντριγκα II

Και αφού με ρώτησε «ποιος με τύφλωσε» και με τι, με διαβεβαίωσε ότι «μόνο καραμανλική δεν ήταν η ίντριγκα στην ψηφοφορία της Τρίτης με τις έξι χαμένες ψήφους». Και αφού μου ανέφερε (και με γεγονότα…) ότι «μετά λόγου γνώσεως» είναι σε θέση να με διαβεβαιώσει ότι «η Ολγα Κεφαλογιάννη ψήφισε υπέρ της παραπομπής, πέραν πάσης αμφισβητήσεως», συνέχισε λέγοντας ότι «το ίδιο ισχύει και για τον Νικήτα Κακλαμάνη. Και αυτός ψήφισε υπέρ. Για τους υπόλοιπους δεν μπορεί να ξέρω. Μπορεί όμως να υποθέσω ότι δεν ήταν από τους λεγόμενους καραμανλικούς».

Και με παρότρυνε να ρίξω αλλού το βλέμμα μου – προς την πλευρά των σαμαρικών. Ο λόγος; Απίθανος, αλλά τόσο ενδεικτικός τού τι συμβαίνει στο εσωτερικό της ΝουΔου, κάτω από το καπάκι που σκεπάζει την κατσαρόλα που σιγοβράζει: «Επειδή όλων μας το μυαλό θα πήγαινε στους καραμανλικούς λόγω της πολιτικής “συγγένειας” με τον Μίμη, υπήρχε πιο ωραία ευκαιρία από αυτή; Να ενοχοποιήσουν τον Καραμανλή και τους δικούς του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα;».

– Ισως όχι, αλλά γιατί να το κάνουν;

– Δεν σε αναγνωρίζω, ρε φίλε. Αν παίζουν Καραμανλής και Σαμαράς ως υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας, υπήρχε καλύτερη ευκαιρία να δείξουν στον Κυριάκο ότι ο Καραμανλής τον υπονομεύει, άρα δεν μπορεί να είναι υποψήφιος;

– Μακιαβελικό ακούγεται, αλλά αφού δεν πρόκειται να είναι υποψήφιοι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Σαμαράς…

– Επιτέλους. Σωστό σε βρίσκω, αλλά εκείνοι το ξέρουν; Δεν το ξέρουν.

Κλείσαμε και έμεινα να σκέφτομαι τι ωραία που είναι η πολιτική, ειδικά αυτή που εξελίσσεται πίσω από τις κουρτίνες. Σαμαράς εναντίον Καραμανλή και τούμπαλιν για ένα τρόπαιο το οποίο δεν υπάρχει. Δεν είναι τέλειο;