Η τήβεννος και η σοφία του «Δράκου»

Στις 21 Φεβρουαρίου του 2018 είδε το όνομά του να γίνεται ταμπέλα στο 1ο Επαγγελματικό Λύκειο Νίκαιας, προχθές φόρεσε την τήβεννο και αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ποιος ξέρει…

Ισως στο μέλλον ο Παναγιώτης Γιαννάκης να αποκτήσει και δική του έδρα στο Χάρβαρντ!

Υπερβάλλω, αλλά όντως ο «Δράκος» έχει μεγάλη πέραση και γνωρίζει πιένες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας, οπότε καιρός είναι να αρχίσει να κάνει και εξαγωγές σε αυτή την ειδικότητά του, που ξεπερνάει κατά πολύ το μπάσκετ…

Του το είπα κιόλας κατάμουτρα στο αμφιθέατρο της Σχολής Επιστημών, Φυσικής Αγωγής, Αθλητισμού και Διαιτολογίας στα Τρίκαλα, ότι η πανεπιστημιακή τήβεννος του πάει πιο πολύ και από τις φανέλες που φόρεσε στην καριέρα του (με τα νούμερα 5, 6, 8, 10) και από τη φόρμα του προπονητή!

Η χαρά του προφανής. Η συγκίνηση εκ των ων ουκ άνευ. Και η υπερηφάνεια; «Αυτή μένει στην άκρη, διότι, όπως έλεγε και η συχωρεμένη η μάνα μου, η υπερηφάνεια είναι κακό πράγμα» εξήγησε και το πολυπληθές ακροατήριο έμεινε εντυπωσιασμένο από αυτή την κουβέντα.

Περιδιαβαίνοντας δυο ημέρες σε ακαδημίες μπάσκετ, σχολεία και στο πανεπιστήμιο, ο Γιαννάκης πρόσφερε με προθυμία, δοτικότητα και γαλαντομία τα αποστάγματα της φιλοσοφίας του που προϊόντος του χρόνου εξελίσσεται σε σοφία. «Από μικρός δοκίμαζα τα όρια και τις αντοχές μου και δεν φοβόμουν να συγκριθώ και να τα βάλω με ψηλότερους, με μεγαλύτερους σε ηλικία, με ψηλότερους και με δυνατότερους, πιστεύοντας πάντοτε ότι ο αντίπαλος είναι ο καλύτερος προπονητής» είπε και επιχειρηματολόγησε με ένα τρανταχτό παράδειγμα…

«Το 1977 που ήμουν 18 χρονών παίξαμε με μια ομάδα επιλέκτων του ΝΒΑ στην οποία αγωνιζόταν και ο Ερλ Μονρόε, πρωταθλητής με τους Νικς το 1973 και μέλος του Hall Of Fame. Τον μάρκαρα δυνατά από την αρχή και ένας συμπαίκτης μου με συμβούλευσε να ηρεμήσω για να μην τσατιστεί ο Μονρόε και μας ρίξουν 50 πόντους. Οχι μόνο δεν θύμωσε, αλλά χάσαμε κιόλας στο τσακ, με ένα καλάθι!».